شاید یکی از دلایل نوشتن این پست اتفاقاتی است که در این چند روزه گریبانگیر من شده ؛ البته مدتها بود که می خواستم در مورد حق شهروندی در ایران چیزی بنویسم ولی یک سری مسایلی که در چند هفته اخیر پیرامونم رخ داده و احتمالا در چند روز آینده ادامه خواهد داشت من را به نوشتن این متن ترغیب کرد . البته شاید این نوشته به طور مستقیم ربطی به حق شهروندی نداشته باشد ولی به گونه ای هم می تواند به این امر وابسته باشد . یکی از مواردی که در جامعه ایران همیشه بهانه ای برای زیر پا نهادن آزادی های فردی یک شهروند بوده مسئله ی دین است . دین در جامعه ایران بیشتر از اینکه مفید واقع شود و در راستای اهداف مثبتی از آن استفاده شود و وسیله ای باشد برای پیشرفت کشور ، بهانه ای شده به دست حکومت و صاحبان قدرت به منظور زیر پا گذاشت حق مسلم انسانی و سرکوب مخالفان و منتقدان به شیوه هدایت و کنترل کشور . می توانم اکنون به یقین اعلام کنم که با جدایی دین از سیاست موافقم . چرا که ما ایرانی ها ثابت کرده ایم هنوز سزاوار استفاده بهینه و مثبت از دین نیستیم . دین و مذهب چه اسلام و چه غیر اسلام به نوبه ی خود دارای نکاتی هستند که می توان با استفاده از آنها به انسانها خدمت کرد . ولی متاسفانه بهره برداری های غیر معقولانه و متحجرانه از اسلام در ایران بیشتر از اینکه دین را به ابزاری برای پیشرفت جامعه تبدیل کند ، وسیله ای شده برای سرکوب آزادی های انسانها و مخالفان . همین که کسی کوچکترین حرفی از سیاستهای اشتباه حکومت می زند ، انگ ضد ولایت فقیه بودن را به وی می چسبانند و وی را به بدترین و غیر انسانی ترین شیوه های ممکن کله پا ! می کنند . در جامعه امروز ، از دین فقط خرافات و گریه و زاری هایش به ما رسیده و همین امر موجب دین گریزی و حرکات و هنجارهای غیر منطقی بخش زیادی از شهروندان شده است . اعتقادات و حرمت خیلی از بحثهای معنوی با مدیریت غلط به سخره گرفته شده و این دین گریزی ملعبه ای شده به دست عده ای سود جو و فرصت طلب به ظاهر دین دار برای کسب درجات قدرت ... نمی خواهم زیاد وارد اینگونه مباحث شوم ، چرا که اولا خود را در حد اینگونه بحثها نمی بینم و ثانیا معتقدم که بیان هزار باره این مسایل راه به جایی نمی برد .

مطلب دیگه ای که می خواهم در موردش بالای منبر روم و نطق کنم بر می گردد به آزادی بیان و عقیده که تا حدود زیادی در جامعه ی ما بحث در این مورد مضحک و اشتباه است . چرا که اصلاً همچین موردی را در ایران نمی بینم . وقتی در کشوری زندگی می کنیم که ورزش و فرهنگ و اقتصاد و ... زیر سلطه سیاست های فاسد حکومت است ، حرف زدن در این مورد معنا و مفهوم ندارد . ولی نکته ای که باید گفته شود این است که از آنجایی فرهنگ آزادی بیان در ایران به گونه ای صحیح تعریف نشده ، عده ای آن را با فحاشی و تهمتهای بی روا اشتباه گرفته اند . جالب است به تازگی عده ای از وابستگان حکومت با توسل به این نکته ، براحتی حق توهین به دیگران را به خود می دهند . به عنوان مثال در جمع مجازی دوستان فرندفید ، چند دوست حاضر در این جمع که سمت و سویی موازیی با حکومت را دنبال می کردند ، حرفی از دل سوخته شان نسبت به غریب و تنها بودن رهبر زدند ! و وقتی با گفته من در مورد اینکه دلتان برای ملت بسوزد ! روبرو شدند به بدترین شکل ممکن من و امثال مرا به غرب و آمریکا و ... وصل کردند و جالب اینجاست که مرا جاسوس خواندند و وقتی با تعجب من روبرو شدند ، عنوان کردند که ما با آزادی عقیده ای که شما حرفش را می زنیم به خودتان پاسخ می گوییم ! بماند که من هیچ ربطی بین این دو مقوله پیدا نکرده ام !

یکی از سیاستهای غلطی که از اوایل دوران انقلاب نسبت به شهرواندان ایرانی با توسل به دین و مذهب دنبال شد ، بحث اقلیتهای مذهبی ساکن در ایران است . معتقدم وقتی شخصی در ایران زندگی می کند ، به دولت مالیات می دهد ، فعالیتهای مفید اقتصادی در این کشور به راه انداخته و در کنار خانواده اش بدون اینکه هیچ ضربه ای به ماهیت نظام وارد کند در حال سپری کردن روزگار است ، و مهمتر از این موارد به عنوان یک انسان ایرانی هوای ایران را تنفس می کند ، نباید مورد بد بینی واقع شود . نباید از حقوق به حق خود دور نگه داشته شود . چرا نمی خواهیم قبول کنیم دیانت بالاتر از انسانیت نیست ، حال بحث ملیت جای خود دارد . چرا یک فرد سنی ، کلیمی ، آشوری ، بهایی باید در چنان محدودیتی قرار گیرد که یا عطای ماندن در ایران را به لقایش می بخشد یا دست به رفتارهای تخریبی و کینه توزانه نسبت به کشور بزند ؟ من معتقدم گروههای چون جندالله و عبدالمالک نتیجه ی چنین رفتارهای غلطی از جانب حکومت هستند که می شد به جای قتل و غارت اموال و جان شهروندان ، به گونه ای مثبت در راستای تامیین امنیت بخشهایی از مرز جمهوری اسلامی ، مورد استفاده قرار گیرند . وقتی دوست و رفیق سنی مکتب من ، با وجود داشتن اطلاعات علمی و استعداد فراوان پشت درهای دانشگاه به منظور دریافت دکترای مدیریت قرار می گیرد و به جرم غیر شیعه بودن ، در اداره محل خدمتش در گوشه ای نمدار به کار گمارده شده ، یا دوست دیگری به جرم داشتن اعتقادات بهایی ، از حضور در دانشگاه و تحصیل در ایران دور نگه داشته شده ، خیلی راحت می توان به زیر پا گذاشته شدن حق و حقوق یک انسان در ایران پی برد .

پ ن 1 ) مشکل من ، مشکل با اسلام نیست ، مشکل با افرادی است که خود را داعیه دینداری و دین گستری می دانند ، در حالیکه ....

پ ن 2 ) دوست یا دوستانی که قرار است فردا ، خرخره ی بنده را بجوید ! من انسانی مسلمان و شیعه مذهبم ، ولی با اسلام و شیعه ای که شما از آن حرف می زنید تا حدود زیادی مشکل دارم !

پ ن 3 ) هیچ فردی از آینده خود اطلاع ندارد ، زندیگ آدمی را به جاهایی می کشاند که هرگز تصورش را نمی کند ، شاید برای مدتی نوشتن برایم مقدور نباشد . به دو دلیل ، دومین دلیلش رفتن به خدمت سربازی است و اولین دلیلش هم به دوستانی ربط دارد که ....

پ ن 4 ) قرار بود برای فتحی عزیز ، مطلبی را به عنوان مهمان در مورد مشعل المپیک بنویسم . نوشتن در همچین وبلاگی ، افتخاری است که متاسفانه در این برهه و با توجه به مشکلات پیش آمده مقدور نشد . نمی خواستم در اولین برخورد با ایشان فردی بد قول معرفی شوم ، ولی چه کنم که روزگار است و ...

نوشتم و بغض کردم! نوشتم و اشک ریختم! راستش اولش میترسیدم مسخره بشم بابت اینهمه احساساتی بودن! اما کم کم نوشته های ساده من به کمک سایت بالاترین جای خودش رو باز کرد... بالاترین برای من نعمت بود! من از اون افرادی نیستم که برای دل خودم بنویسم! من دلم سیاهه از نوشته های ناگفته! مخاطب برای من حرف اول رو میزنه و بالاترین عین معجزه بود در این دنیای مجازی برای من! من در اصل اجتماعی نویسم و از سیاست گریزان اما گاهی ناپرهیزی میکنم و عوامانه از سیاست مینویسم!

شبی که اولین نوشته ساده خودم رو بعنوان لینک به بالاترین فرستادم از ترس اینکه نکنه نوشته هام نتونه ارتباط برقرار کنه بعد از ارسال پست کامپیوترم رو خاموش کردم و از محل کارم رفتم خونه! ( بعبارتی فرار کردم! ) شهامت این رو نداشتم تا بشینم ببینم کاربران حاضر در گوشه گوشه دنیا با نوشته های من چه برخوردی میکنن! صبح با اضطراب وارد سایت شدم از تعریف و تشویق های کاربران فهمیدم که راه رو خطا نرفتم!

کاربران فهیم بالاترین این جرات و جسارت رو به من دادن تا امیدوارانه بنویسم و کم کم نوشته های من در روزنامه هایی عین خراسان؛ جام جم؛ ایران و چهار شبکه تلویزیونی خارج از کشور؛ رادیوی جوان ؛ رادیو زمانه و سایت های مختلف ایرانیان خارج از کشور نشر و پخش شد! جالبه که بدونید جناب رضا فاضلی پست طنز بازی وبلاگی ( من اگر خدا بودم ) رو در دو برنامه تلویزیونی خوند و تشریح و تفسیر کرد و به این نتیجه رسید که بر طبق گفته های من خدا وجود نداره!

یکسال گذشت از نوشتنم ... این سال از بهترین سالهای عمرم بود و در این سالگرد از مدیران سایت بالاترین و کاربران فهیم و فرهیخته اون کمال تشکر و قدر دانی رو دارم! من به بالاترین و کاربرانی که من رو راهنمایی کردن مدیونم!

کلا تصویری که از افغان ها در ذهن بعضی از ایرانی ها حک شده یاد اور مواردی مثل کارگری؛ دزدی؛ تجاوز؛ بی فرهنگی: طالبان و تحجر است! درست عین تصویری که در ذهن مردم بعضی کشور ها از ایرانی جماعت حک شده و ایرانی رو مساوی با تروریست و خرابکار میدونن! این خانواده افغان دو دختر و یک پسر داشتندکه هر دو دخترشان لباس محلی پوشیده بودند! با اینکه بار اول بود که به منزل اونها میرفتم اما چنان برخورد گرم و صمیمانه ای داشتند که احساس خوشایندی به من دست داد و بسیار احساس راحتی کردم!

پذیرایی ساده و بی ریای اونها که تموم شد سفره شام رو پهن کردن که شامل چند نوع غذای خوشمزه محلی افغانستان مثل بولانی و قابلی پلو بود. پدر خانواده فردی فرهنگی و ادیب بود و با لهجه شیرینش بعد از شام برامون شعر خوند! دختر خانواده و پسرشون هم شعر خوندن و با دست زدن مهمان ها و رقص زیبای دختر کوچکشان گرمی خاصی به مجلس داده شد! غلو نکردم اگر بگم اون شب یکی از بهترین شب هایی بود که به مهمانی میرفتم گرچه قبل از رفتن دلشوره داشتم!

بعد از اون مهمونی بواسطه اونها با چند خانواده افغان دیگه هم اشنا شدم و بعد از مراودت و هم نشینی با اونها شیشه ذهنم نسبت به جماعت افغان کاملا شفاف شد ... گاهی از برخورد بعضی از هموطنانم با افغان ها شرمنده میشم و خجالت میکشم! به نظر من این نوع برخورد ها بجای اینکه افغان رو حقیر کنه شخصیت خودمون رو حقیر و کوچک میکنه! اگر یک افغان جرمی رو مرتکب میشه نباید تعمیم به تمام افغان ها بدیم! مگر ایرانی و اروپایی جرم و جنایت نمیکنه؟ افغان ها انسانهایی خون گرم و مهمان نواز و البته زجر کشیده و با احساسی هستند ... کاش خیلی از ماها شیشه ذهنمون رو نسبت به اونها شفاف کنیم! تکه ای از شعر محمد کاظم کاظمی عزیز شاعر افغان رو تقدیم میکنم به تمام دوستانی که با افغان ها نامهربانند!

غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت‌

پياده آمده‌بودم‌، پياده خواهم رفت‌

طلسم غربتم امشب شكسته خواهدشد

و سفره‌اي كه تهي‌بود، بسته خواهدشد

اگرچه مزرع ما دانه‌هاي جو هم داشت‌

و چند بتة مستوجب درو هم داشت‌

اگرچه تلخ شد آرامش هميشةتان‌

اگرچه كودك من سنگ زد به شيشة تان‌

اگرچه متهم جرم مستند بودم‌

اگرچه لايق سنگيني لحد بودم‌

دم سفر مپسنديد نااميد مرا

ولو دروغ‌، عزيزان‌! بحل كنيد مرا

تمام آنچه ندارم‌، نهاده خواهم‌رفت‌

پياده آمده‌بودم‌، پياده خواهم‌رفت‌

به اين امام قسم‌، چيز ديگري نبرم‌

به‌جز غبار حرم‌، چيز ديگري نبرم‌

خدا زياد كند اجر دين و دنياتان‌

و مستجاب شود باقي دعاهاتان‌

هميشه قلك فرزندهايتان پر باد

و نان دشمنتان ـ هر كه هست ـ آجر باد

بوی پائیز می‌آید، بوی خاک نم زده و صدای خش خش برگهای زرد زیر پای کوچک کودکان کیف به دوش که راهی مدرسه می شوند.

امروز صبح، ناگهان دلم برای آن صبح‌های سخت بیدار شدن بعد از سه ماه تعطیلی تنگ شد!

برای تازه کردن دیدارها بعد از دوری چند ماهه! هرگز دلتنگ درس و مشق نمی‌شدم، اما دلتنگ دیدن دوستان چرا!

همیشه بهترین زنگ! زنگ تفریح بود و بهترین کلاس، زنگ انشاء! چون ذوق را روی کاغذ ول میدادم و از خاطرات تابستان سال گذشته و برتری علم بر ثروت خیال پردازی‌هایم را بر کاغذ سیاه میکردم.

آری دلتنگم! گرچه کلاس سوم جدول ضرب ما با فلک شدن کف پا بود و مشق شب عید، چوبِ لای انگشت! ولی هنوز دلتنگ بوی نیمکتهای مدرسه‌ام! جدول ضربی که به لطف ماشین حساب همان یک ذره‌اش هم از یاد رفت.

ناظم چوب به دست! که اول میزد و بعد می‌پرسید ، "تو چه کار کرده بودی که دم دفتر ایستادی؟"

چه هیجانی داشت تقلب از لای کتاب فارسی وقتی معلم دیکته‌گو، کیف‌ها را بین ما گذاشته بود تا به خیال خودش جلوی تقلب را بگیرد.

معلم کلاس چهارم اهل ابداع بود، دو خط کش بزرگ چوبی، گونیا و یک پرگار بزرگ چوبی ساخته بود!

و اما چه مزه‌ای داشت!! له له زدن چوبها بر روی دستان کوچک و نحیف ما! حداقل یاد گرفتیم دایره گرد است! مثلث سه ضلع دارد! و دو خط موازی به هم نمیرسند! حتی با زور چوب و ترکه و فلک...

کلاس پنجم، راه بریدن از کودکی بود، پشت سر گذاشتن پنج سال خاطره، دل کندن از محیطی آشنا؛ آسان نبود! بارها طی سالها متمادی بازگشتم و دست معلم را بوسیدم! مدرسه را بو گردم و هنوز گرفتار خاطرات کودکی‌ام بودم.

و اما هنوز بعد از گذشتن این همه سال جای جای مدرسه را حفظم! حتی آجرهای لق دیوار را که پشت آنها اسرارمان را پنهان میکردیم. هنوزم میتوانم کلاس به کلاس مشخصات مدرسه را شرح دهم!

آری، اگر اهل دل باشی، هنوز روی صفحه زخمی نیمکت صدای من هست، که عاشق شدم!

هنوز اگر در سکوت گوش جان بسپاری از کلاس‌های خالی صدای خنده‌های شاد و گریه‌های ناامید را می‌توان شنید!

گرچه سالها گذشته! گرچه بسیار میز و مدرسه و نمیکت و معلم و استاد دیدیم و از هر کس و ناکسی چوب خوردیم! اما هیچکدام خاطره بازی‌های کودکانه زنگ ورزش را پاک نکرد!

پشیمان از گذشتن دوران نیستم! آن زمان هم آرزویم بزرگ شدن بود! رها شدن از این همه تحقیر به جرم بچه بودم! میخواستم من بزرگ باشم تا به دیگران بیاموزم بچه‌ها هم حقوقی دارند.

اما دلتنگم! دلتنگ دوستی که سه سال یک نیمکت را با هم تقسیم کرده بودیم و رازدار هم بودیم! دوستی که چند سالی از او بی‌خبر بودم و این روزها فقط برای پرپر کردن گلبرگها سرخ گلها بر مزارش میرم!

نمی‌دانم اگر من جای او خوابیده بودم آیا نام مرا به خاطر می‌آورد یا نه! حیف شد...

و ناخوشایند است که با این همه خاطره از دوران دبستان، نام استاد زبان فارسی دبیرستانم را به یاد نمی‌آورم! مردی عجیب! معلمی متفاوت که تجربه چنین استادی را کمتر کسی داشته!

او تمام کتاب فارسی را تجزیه و تحلیل میکرد و از بنام خدا تا پایان را توضیح میداد! تمام کتابم شده بود مسند و مسندالیه! مضاف و مضاف‌الیه! آنقدر گفت تا ملکه ذهن همه شده بود! بنده خدا نمی‌دانست این شاگرد سر به هوایش امروز هیچکدام را به یاد ندارد، حتی نام او را...

یاد آن معلم انشاء هم بخیر! فقط یکبار در عمرم انشاء را از کتابی رونویسی کردم! نمره داد شانزده! مَرد ساده! هفته بعد دوست دیگری که انشاء نداشت همان را دوباره در کلاس با تپق فراوان و غلط و غلوط خواند! گوئی استاد این بار صبحانه کمتر خورده بود در چُرت نبود! گفت: به به! عجب انشائی! دوباره بخوان! و نمره‌اش نوزده بود!

و اما باز هم صدای مهر می‌آید! خش خش برگهای زرد خفته بر زمین، صدای خنده کودکانی کوله به دوشِ بازیگوش، باز مدرسه پُر میشود از اُمید، عشق و سادگی ...

و من هنوز دلتنگم! من هنوز عکسهای مدرسه را نگاه میکنم! یادی از پیرمرد مهربان فراش و زن بداخلاقش میکنم ...

هر چند خیلی وقت است که دیگر کابوس شبانه‌ام امتحان و ندانستن جواب سوالات نیست، اما من هنوز خواب مدرسه را می‌بینم! من هنوز عاشقم و مطمئن هستم اسم معشوق هنوز بر روی صفحه چوبی نیمکت جای خوش کرده...

پی‌نوشت : شعر بالا ترانه‌ای از امیرحسین مدرس در تیتراژ پایانی سریالی به نام "ترانه مادری" است که میتوانید کامل آن را در اینجا مطالعه کنید و یا از اینجا بشنوید.

شاید شما هم مثل من از آن دسته افرادی باشید که از دندان پزشکی بیزارند ؟ بررسی علت این نفرت به کنار ولی برای من جالب بود که هر وقت از دندان پزشکی بیرون می آیم زانوهایم به شدت درد می گیرد ! خیلی عجیب بود چون اگر سرم یا فکم درد داشت مربوط می شد به باز ماندن دهان و فشار کار و غیره ولی زانو چه ربطی به دندان دارد ؟

جلسه بعدی که وقت داشتم فهمیدم که در اثر درد من ناخوداگاه بدنم را منقبض کرده و زانوهایم را نیز قفل می کنم . خوب وقتی این وضعیت 20 تا 30 دقیقه طول بکشد درد پاها طبیعی است !

دفعه بعدی که گذرتان به دندان پزشکی افتاد( که امیدوارم بر سر هیچ بنی بشری نیاید ) کاملا ریلکس روی تخت بخوابید و چشمهایتان را ببندید و بگذارید هر بلایی که قرار است سرتان بیاید ! حداقل با منقبض کردن , خودتان به خودتان آسیب نزنید !

پدر آن خوی سرکش و شلوغش را در طول زمان خرد می کرد ، در برابر تمام هیجانات روحی او می ایستاد ، و از او دختری رام و آرام می ساخت . اما به تنهایی حریف نمی شد . از مادر کمک می گرفت و از او می خواست که آیدا را در آشپزخانه تربیت کند . گفته بود اگر می خواهد به او خیاطی بیاموزد در آشپزخانه . اگر می خواهد گلسازی یادش بدهد در آشپزخانه و آیدا در آشپزخانه نم می کشید و با تنهایی وحشت بار خو می گرفت . نه همکلاسی داشت ، نه برای کاری پا از خانه بیرون می گذاشت ، و نه حتی کسی به خانه آنها می آمد . رفته رفته از برادرها جدا افتاد و خوی غریبانه ای پیدا کرد که در هیچ یک از افراد خانواده دیده نمی شد .

حسرت می خورد به چرخی که در شبانه روز حتماً می گشت و او در هیچ کجای آن جا نداشت ، به سکوت خو می گرفت و آنقدر بی حضور شده بود که همه فراموشش کرده بودند . انگار به دنیا آمده بود که تنها باشد . در یازده سالگی بی دلیل رماتیسم مفاصل گرفت و دکتر شوشانیک مقرر کرد که ماهی یک پنی سیلین قوی بهش بزنند . از آن پس هر ماه یک بار ، به همراه آیدین به مطب دکتر شوشانیک می رفت ، به حالتی تسلیم روی تخت می خوابید و بعد لنگان لنگان به خانه بر می گشت . در اشپزخانه تنها غذا می خورد ، تنها می شست ، تنها می پخت ، تنها می خوابید و کلفت غریبه ای را می مانست که مبتلا به جذام باشد . و هیچ کس نمی پرسید « آیدا کجاست ؟ » مگر آیدین ، که پدر فریاد می زد : « تو را سنه نه ؟ » بعد ها دختری خود خور ، صبور ، در هم شکسته و غمگین از خانه پدر یکراست به خانه شوهر رفت که اسمش آیدا بود .

سمفونی مردگان ، نوشته ی عباس معروفی

شاید هیچ مناسبت خاصی نداشته باشد ، شاید اتفاق خاصی این روزها نیفتاده باشد که این پست را ربط دهم به آن ، شاید دلیلش طولانی شدن فاصله نسبت به پست قبلی باشد ، شاید دلیلش به تازگی تمام کردن این کتاب باشد ... نمی دانم ، فقط می دانم که این نوشته و این پست را تقدیم می کنم به تمام آیداهای درد کشیده کشورم ، به تمام دخترکان رنج کشیده این مرز و بوم ...

ایشون نوشتن چند وقت پیش یک خانواده ایرانی در حال گذر از خیابان بودن که مرد خانواده با ماشین وانتی برخورد میکنه که متاسفانه دچار ضربه مغزی و قطع نخاع از ناحیه گردن شده و بسرعت در بیمارستان شیخ رشید بستری میشه ... بعد از چند تا عمل متاسفانه بهبودی حاصل نمیشه و بیمارستان از خانواده ایشون میخواد مرد حادثه دیده رو به ایران منتقل کنند!

بدلیل اینکه پول این خانواده جوابگوی هزینه های بیمارستان نبوده بیمارستان از گرفتن مبلغ قابل توجهی از هزینه ها خود داری میکنه اما چون انتقال این بیمار نیازمند ویلچر و تخت مخصوص در هواپیما و همچنین امکانات پزشکی جهت تغذیه بوده همسر این اقا جهت دریافت کمک به سفارت ایران میره که متاسفانه جواب میشنوه که به خدا توکل کنید! کاری از دست ما بر نمیاد!

این خانم همچنین یک وکیل ایرانی گرفته و مبلغی پول هم به ایشون پرداخت کرده تا بتونه خسارت و دیه رو از بیمه بگیره که متاسفانه وکیل هم پول رو گرفته و متواری میشه! این دوستمون ادامه میده که از طریق یک گروه خیریه امریکایی و کمک ایرانیان مقیم دوبی و به خصوص شورای بازرگانان ایران دردوبی پول لازم فراهم میشه و به این خانواده کمک میکنن!

حالا سوال اینجاست که پس سفارت ایران چه غلطی میتونه بکنه در دوبی بجز پیشنهاد توکل کردن به خدا! توکل رو که خودمون میتونیم بکنیم که! به نظر من دره همچین سفارتی رو که نتونه به اتباع خودش سرویس بده باید گِل گرفت!

پس ماجرای رای اعتماد به آقای کردان را بخاطر بیاورید تا باورتان شود. چرا که پس از گذشت چند روز از رای نمایندگان مجلس، هنوز هم بوی گند ماجرای مدرک قلابی جناب وزیر کشور همه جا را پر کرده است. این مساله چنان واضح و آشکار بود که خیلی ها تصور می کردند سرانجام یا وزیر کشور مجبور به استعفا خواهد شد و یا جناب آقای احمدی نژاد او را برکنار خواهد کرد. اما متاسفانه تاکنون هیچ اتفاق خاصی نیفتاده. این در حالی است که طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و نیز مطابق عقل و شرع و  عرف و ... این قبیل امور مصداق بارز کلاه برداری و جعل اسناد و سوء استفاده از مدارک جعلی است. تقریبا هر روز در صفحه حوادث روزنامه ها و نشریات اخبار زیادی مبنی بر دستگیری جاعلان و کلاه برداران اسناد دولتی و ... دیده می شود، ولی گویا مدرک جعلی آقای وزیر، وضعیتش با دیگر موارد تفاوت بسیار دارد. چرا که در یک دهن کجی آشکار به فهم و شعور مردم کشور، آقای کردان همچنان بر کرسی وزارت تکیه زده و به ریش دیگران می خندد و منتقدان را به برخورد قهرآمیز تهدید می کند. در اولین گام  از این تهدیدات، سایت الف فیلتر شد تنها به این دلیل که اسنادی را از دانشگاه آکسفورد، دال بر قلابی و جعلی بودن مدرک دکترای آقای وزیر منتشر کرده بود. خبرگزاری ها و نشریات دیگر هم با فشار عوامل پیدا و پنهان مجبور به سکوت شدند تا همه چیز عادی جلوه کند!

از سوی دیگر جناب آقای کردان و حامیانش، سعی دارند که از طریق دیدار با علما و روحانیون و انتشار اخبار آن، مشروعیتی برای منصب نامشروع ایشان کسب کنند! اخیرا یکی از سایتهای منتسب به محسن رضایی خبری از دیدار محرمانه آقای کردان با علامه حسن زاده آملی نقل کرده و مدعی شده است که این دیدار به منظور بهره گيري از نظرات و ديدگاه هاي علما و شخصيت ها انجام شده است. البته علی رغم اینکه هنوز از صحت و سقم این خبر اطلاعات چندانی در دست نیست و معلوم هم نیست که این خبر محرمانه چطور به بیرون درز کرده است، عبارات استفاده شده در آن به گونه ای است که بیش از هر چیز سعی در القای مشروعیت وزارت و مدرک دکترای آقای کردان دارد:

«دكتر؟؟! علي كردان وزير جديد كشور بمنظور بهره گيري از نظرات و ديدگاه هاي علما و شخصيت ها در اولين ديدار به ملاقات آيت الله حسن زاده آملي شتافت. در اين ديدار كه روز پنجشنبه در روستاي ييلاقي ايرا بخش لاريجان آمل صورت گرفت، آيت الله حسن زاده آملي ضمن تبريك انتخاب دكتر؟! كردان بعنوان وزير كشور بر استفاده درست از مسئوليت جديد تاكيد كرد و با اشاره به توجه به جهان آخرت جهت انجام مسئوليت مهم بعنوان يك امانت الهي تاكيد كرد... در اين ديدار دكتر؟! كردان نيز از عنايات وي‍ژه آيت الله حسن زاده آملي تقدير و تشكر نمود و ابراز اميدواري نمود تا با هدايت و راهنمايي علما و شخصيت ها بتواند در انجام مسئوليت جديد موفق باشد »

احتمالا پس از تبریک گویی های ناطق نوری و سخنان محمد رضا باهنر مبنی بر اینکه موضوع مدرک کردان چندان مساله مهمی نیست که وقت نمایندگان محترم را بگیرد، خیال آقای کردان از جانب سیاستمداران محافظه کار راحت شده است که این روزها دیدار با علما و روحانیون را در برنامه کاری خود قرار داده است. سوال اصلی اینجاست آیا سو استفاده از مقام و شخصیت علما و روحانیون می تواند باعث شود که دروغهای آشکار یک شخص مسئول به فراموشی سپرده شود؟ آیا این دینداری هم از همان جنس سیاست و سیاسی کاری است که نیاز به هیچ مدرک معتبری ندارد؟ و اکنون که مطابق این خبر نامعلوم و نامشخص ایشان به دیدار آیت الله حسن زاده آملی رفته اند، آیا به همان سفارشات علامه عمل می کنند و مراقب آخرتشان خواهند بود؟!

زيان ناشي از خاموشي 100 برابر قيمت برق است
گروه انرژي – بررسي مراكز مطالعات معتبر جهان نشان مي‌دهد كه زيان ناشي از خاموشي براي صنايع بين 50 تا 100 برابر قيمت برق است كه اين رقم در ايران حدود 100 است.

بنده حقیر متخصص انرژی نیستم! از الکترونیک سررشته ندارم! در علم اقتصاد هم صاحب نام نیستم!
ولی اینقدر فضول هستم که در مسائلی که به من مربوط نیست کنجکاوی کنم!

1- دوستی از جنوب ایران میگفت:
ما در منزلمان دو کولر گازی داریم! یکی در سالن و دیگری در اتاق خواب! قبلا برای صرفه‌جوی هر کجا بودیم آن یکی را خاموش میکردیم!
ولی با توجه به قطعی‌های طولانی حالا هر دو را روشن میگذاریم که در ساعات خاموشی، خانه هوای قابل تنفس داشته باشد!

2- یخچالها و فریزرها میزان انرژی بیشتری برای بازگردادن دمای خود به درجه تنظیمی و جبران ساعات خاموشی، مصرف میکنند تا اینکه بطور ثابت دما را در یک اندازه نگاه دارند.

3- مردم نیازمند استفاده از لوازم برقی همانند اتو، ماشین لباسشوئی و جاروبرقی هستند پس به هر حال در ساعات حضور برق، جبران نبودش را میکنند! و گاهی با ترس از نبودش بصورت وسواسی استفاده بیشتر هم میشود. پس سر جمع صرفه‌جویی در کار نبود چون به هر حال مصرف انجام شده فقط ساعتش تغییر کرده.

4- دستگاههای یو پی اس و انواع لوازم شارژی مورد نیاز در زمان بی‌برقی خود مصرف عمده‌ای خواهند داشت! که در صورت نبود قطع برق و عدم نیاز به وجودشان بار زیادی از مصرف کاسته میشود...

5- دو حالت دارد یا در دم و دستگاه این آقایان یک آدم فضول به اندازه من پیدا نمیشود یا این تمام پدرسوختگی‌شان هستش برای افزایش قیمت برق! چنان کاری که با بنزین کردند! مردم به این نتیجه برسند که باشد! حالا هر قیمتی که شد...

« من یک دختر هستم و میخواستم در چند مورد باهاتون صحبت کنم و بپرسم که آیا تفکر من نسبت به این موارد درست است یا غلط؟!
در بیشتر مطالب نشریه شما سخن از ارضای جنسی چه دونفر و چه خود ارضایی است! آیا این کسانی که برای شما نامه می نویسن و از شاهکارهاشون! تعریف میکنن و افتخار انجامش رو دارن، همون کسانی نیستن که موقع ازدواج به دنبال دختری میگردن که به نظر خودشون محجبه و متین باشه و تا به حال با پسری دوست نشده باشه؟ مگر نه اینکه خیلی از دوستی ها چند روزه است و بعد دختر با یک دنیا پشیمانی تمام هستی اش رو بر باد رفته می بینه؟ آیا بین این افراد کسانی نیستن که بعد از انجام کارشون باعث رسوایی و بی آبروئی میشن؟ و آیا من چطوری میتونم با این همه دیده ها و شنیده ها به پسری اعتماد کنم و تمام زندگیمو به دست اون بسپارم؟
من چطوری میتونم ارضا بشم در حالی که به آخر و عاقبتش در جامعه امروز ایران ترس دارم؟
تمام این نامه ها و گفته ها فقط به نوشتن ساده است، اما عمل خیلی مشکله، واقعاً مشکله!
شخص من دختر، وقتی با پسری دوست بودم و رابطه ما فقط و فقط در حد صحبت بوده... بعد از چند وقت بیاد بهم بگه "تو اگر دختر خوبی بودی با من دوست نمیشدی!" چطور میتونم رابطه جنسی با اون داشته باشم؟ وقتی تو همون حد گفتگو دختر خوبی نبودم، در حد رابطه جنسی چی می شم؟ پس ما باید چطوری رفتار کنیم؟ امیدوارم حرفمو تونسته باشم انتقال بدم.
این یک مورد بود. مورد بعدی این هستش که:
من چشم دارم که ببینم، دل دارم که احساس کنم و تمام اینها را همان خدایی داده که بهش اعتقاد دارم; پس من کی باید از نعمت های خدا لذت ببرم؟ نمیدونم این مردهایی که دم از غیرت و مردانگی میزنن، آیا میتونن احساس خودشون رو سرکوب کنن؟ حاضرم قسم بخورم که اونا خیلی بدتر از ما هستن. پس از خوشگذرونی! میخوان بگن که ما مثلاً غیرتی هستیم و از خدا می ترسیم. میخوام اینو به این گونه مردها بگم آیا ما کافر هستیم؟ ما به خدا ایمان نداریم؟ ما دل نداریم؟ احساس نداریم؟... نمیدونم چی بگم تمام حرفهام رو دلم سنگینی میکنه. نمیدونم چطوری میتونم به این مردها بفهمونم که دوست داشتن عیب نیست. آخه وقتی که من پسری رو دوست دارم، چطوری میتونم احساسم رو نسبت به اون نادیده بگیرم؟ دیگه هیچی نمیدونم، هیچی. فقط میخوام بهشون بگم که اسلام!!! و خدا اون چیزی نیست که اونا فهمیدن... تمام تفکرات اینا مال ده هزار سال پیشه. زمانی که فقط شهوت بوده و بس. زمانی که ناهنجاری بوده، اما الان یک چیز دیگه اومده. عشق و علاقه هست، چرا منی که تو رو دوست دارم و بهت ابراز علاقه می کنم، بهم میگی تو دختر خوبی نیستی، تو شیطانی؟ تو خدا رو فراموش کردی…
پس این دوست داشتن فقط مختص پدر، مادر، خواهر و برادره؟ اگر این طوریه پس چرا من عاشق میشم؟!
من هرچی بگم مردها باز هم حرف خودشون رو میزنن، این جور آدمها فقط خودشونو میبینن و بس و فکر میکنن که خودشون درست میگن و بس. 
میخوام بهشون بگم آیا همین شماها اگه یه دخترو ببینین و ازش خوشتون بیاد، تو ذهن خودتون، فقط تو ذهن خودتون، اون رو کنار خودتون تصور نمی کنین؟!! اگر اینطوریه، مگر خیلی از ائمه های ما نگفتن فکر یک کار بد، یعنی انجام دادن همون کار؟... اگر این کار ما، این ابراز احساسات ما پلید است، پس همون تصوری هم که شماها می کنین هم پلید است...مگه نه؟! اینها پلید نیستن، بلکه عشق هایی هستن که از درون ما فوران میکنن. اگه خدا ما رو از رابطه زن و مرد منع کرده فقط به خاطر اینه که دختر دچار مشکل نشه، پس وقتی ما میتونیم با عوض کردن فرهنگ مردم جلو این مشکلات رو بگیریم، چرا نتونیم این کارو بکنیم؟
مگر نه اینکه ده هزار سال پیش نمیتونستن تصور کنن که به کره ماه برن؟ پس الان که تونستن جلو همه مشکلات رو بگیرن، آیا باز هم میتونن بگن که سفر به ماه کفر است؟! »

ميشد بخشي از اين هزينه ها ي اش و شيريني و شربت را به دست  مستضعفان رساند

شاخ در آوردم وقتی در تلویزیون وطنی خودمان تیغ سانسور را بر روی ساده ترین کلمات دیدم . کلمه "عزیزم" به طرز احمقانه ای سانسور شده بود اگر فیلم خارجی بود یک چیزی اما سریالی آبکی و ایرانی دیگه چرا ؟ بعد هم این عزیزانی که اقدام به قطع صدای " عزیزم " می کننند نمی گویند که لبخوانی این کلمه باعث تمسخر و ایجاد حساسیت الکی میشه ؟؟

پ . ن : منظورم سریال طلاق در وقت اضافه است که از شبکه 5 ساعت تقریبا 9 هر شب پخش میشود !

تلویزیون کانادا با یک شناگر کانادایی بعد از باختش مصاحبه میکرد. طرف خیلی ناراحت بود و در پایان صحبتهاش گفت من از مردم عذر خواهی میکنم: "Sorry guys" . بعد دوربین رفت به استدیو تلویزیون و مجری گفت: اون (همون شناگره) اصلا نباید متاسف باشه و نباید عذرخواهی کنه. اون تلاش خودش رو کرده و از این جور حرفها. بگذریم از اینکه هیچ ورزشکار کانادایی که مدالی هم نگرفته بود، اظهار تاسف نمیکرد و معمولا در مورد اینکه "همینکه به المپیک اومدیم افتخاره"و یا اینکه "توانستیم رکورد قبلیمان یا کانادا را بشکنیم"، صحبت میشد. کلا حد اکثر انتقاد در این سطح مجری تلویزیون و الان که هنوز بازیها در جریانه، در حد چند تا سوال که چرا هنوز مدال نیاوردیم و این عجیبه، مطرح میشد.

در تلویزیون ایران، در برنامه المپیک 29، آقای جاودانی و خیابانی هم در مورد تیم ایران صحبت میکنند. در یک کلیپ اینترنتی یک قسمتهایی از برنامه شان را دیدم. آقای جاودانی داشت از عملکرد مسئولان ورزش انتقاد میکرد و در این میان، اون ورزشکار پرتاب کننده دیسک(احسان حدادی) رو مسخره میکرد که چرا بعد از پرتاب سوم چون پرتاب خوبی نداشته، بازوش رو گرفته و تظاهر به مصدومیت کرده.

اینا رو بذاریم کنار تفاوت امکانات و شرایطی که ورزشکارهای ایران و کانادا دارن توش کار میکنن، اعم از مالی و روحی.

حرفی نیست. انتقاد باید باشه تا پیشرفت انجام بشه. اما اینکه اینطوری با وجهه یک ورزشکار بازی کنی، اون هم وقتی هنوز پاش به ایران نرسیده، نباید کار جالبی باشه.

امشب، کانادا 3 تا مدال گرفته و ایران هنوز هیچی...

اما ایران در طول 60 سال حضور در المپیک , از سال 1948 میلادی تا 2008 , تنها توانسته است 10 مدال طلای المپیک را بدست بیاورد .( کشور ایران = 10 طلا ) ...
کجای کار می لنگه ؟

]]> http://negaheazad.wordpress.com/?p=149 Sat, 16 Aug 2008 16:39:30 +0000 ناصر يارمحمديان http://negaheazad.wordpress.com/?p=149 اول- به اشتباه تصور ميكردم روز نيمه شعبان سالروز تولد من است اما از ظهر روز تولدم گذشته بود كه به تصور اشتباهم پي بردم حالا شب نيمه شعبان مصادف شده با اتمام 22 سالگي من. اگر 74 سال عمر كنم كه ميانگين اميد به زندگي ايرانيان داخل كشور است تقريبا 30% عمرم را گزران كرده ام !!! كه درصد كمي نيست به داشته هايم كه نگاه ميكنم كمتر از 30 درصد از 100 درصد مورد انتظاري است كه در عمرم انتظارش را ميكشم يعني با وجود اينكه 30 درصد از عمرم گذشته اما هنوز به 30 از انباشته اي كه از زندگي انتظارش را مي كشم نرسيده ام معنايش اين است در باقيمانده زنگي يا بايد تلاش بيشتري نسبت به قيد زماني كه در اختيار دارم داشته باشم يا اينكه در دوره هاي اينده سرمايه هاي انساني و فيزيكي من (human & physical capital) به بار خواهند نشست بهر حال در روز تولد من همه جا جشن و سرور است و اين جاي خوشحالي دارد منم عيد نيمه شعبان را به همه شما تبريك عرض ميكنم .

دوم- دوستان ما در محله براي جشن و سرور در نيمه شعبان از شيوه هاي كم مصرف انرژي استفاده كرده اند اين عكس ها را ببينيد

سوم: پس از ديدن عكس ها وقت كرديد پست قبلي را هم بخوانيد.

داشتم "كلو" را بدرقه مي كردم
كه اين تصوير را ملاقات كردم
او يه شلنگ آب دستش بود و در حالي كه چمن ها را آب مي زد گفت: "همسفريم من هم دارم مي رم جمكران"
"جمكران را بلدي؟"
من: "نه، شايد اين دوستم بلد باشه"
او: "من هر سال اين موقع مي رم جمكران"
"امام زمان هر چي خواستم تا حالا بهم داد، خونه ، ماشين ..."
من: "خوب حالا كه دوباره مي ري چي ازش مي خواهي؟"
او: "مي خواهم اونها را حفظ كنه"

رفع ابهام:
با خودم گفتم امام زمان اين شكليه؟
يعني اينطوريه كه اين تعريف مي كنه؟

.

.

ابطحی تعریف میکنه وقتی با جمعی از مقامات در استادیوم ازادی مسابقه فوتبال ایران و المان رو نگاه میکردن اواخر بازی که المان دو هیچ از ایران جلو بوده مهرعليزاده خيلي افسرده دست به دعا میشه و به ابطحی مي گه تو سيدي تو رو به جدّت دعا کن بچه ها يک گل بزنند! این از رییس سازمان تربیت بدنی اصلاح طلبش!

حالا هم اقای علی ابادی فرمودن برای بچه ها دعا میکنیم تا مدال بیارن! اینم از اصول گراش! حالا وقتی عمو حسن میگه اصلاح طلب و اصول گرا همش کشکه خیلی ها میگن نه دوغه! وقتی طرز تفکر مدیران رده بالای مملکت اینه که با دعا میشه گل زد یا مدال اورد ای خاک به سر ورزش ما و ای خاک بر سر خود ما که همچین مدیرانی داریم!

هشت میلیار تومن پول بی زبون این مردم رو خرج کردن حالا اقای کفاشیان میگه بد باختیم! چشم بسته غیب گفتی اقای کفاشیان چون اگه نمیگفتی ما فکر میکردیم بد بردیم! شما ها بجز حرافی و گیردادن به ریش و پشم ورزشکارا چکاری بلدین اخه؟ اون اقای علی ابادی تا میاد اظهار نظر ورزشی کنه مضحکه خاص و عام میشه که!

اقا جان اون اقای مایکل که تو امریکا بهش میگن دلفین و تا حالا هفت تا مدال طلای شنای المپیک رو گرفته کسی براش دعا نکرد! خودشم دعای توسل نخوند برای مدال گرفتن! نه حضرت رقیه نه زینب نه حضرت مهدی ؛ هیچکس کمکش نکرد! تازه یکشب هم مست بوده رانندگی میکرده که دستگیرش کردن! برای مدال باید زحمت کشید... باید مدیریت داشت ... باید تخصص داشت تا دیگه احتیاجی نباشه دست به دامن خدا و پیغمبر و سید و جد و اباد کسی بزنین! اقا جان اگه به دعای گربه سیاه بارون میومد که تا حالا باید سیل این مملکت رو برده بود كه! هر چيزي جايي داره ....!

مساله بعدی اینکه در سالهای گذشته با توجه به علاقه مردم به موضوع مهدویت و انتظار، متاسفانه شاهد ترویج و گسترش انواع و اقسام خرافات و شبهات و مسائل نامربوط دیگر نیز بوده ایم. ظهور و بروز مدعیان جعلی و افرادی که خود را منتظر قائم و یا امامان سیزدهم و چهاردهم شیعه می نامند، از یکسو بیانگر تلاش مخالفان و شبهه افکنان در سست کردن اعتقاد مردم است و از سویی به خوبی نشان می دهد که علما و روحانیون و همه آنهایی که در این مورد وظیفه و نقش مستقیم داشته و دارند، در معرفی راه درست و پاسخ به شبهات و مطالب خرافی به وظیفه اصلی خود عمل نکرده اند. همایشها و جشنواره های مختلف نیز تنها در حد توجه به ظواهر و بیان احساسات و عواطف برگزار می شوند. همچنین بسیاری از افرادی که وقت و فکر خود را صرف تبلیغ و ترویج فرهنگ انتظار و مهدویت کرده اند، هنوز نتوانسته اند اثر شایسته و در خور اعتمادی به جامعه ارائه دهند. البته این به معنای نادیده گرفتن زحمات بزرگان و علمای شیعه نیست، اما آیا این آثار توانسته است پاسخگوی شبهات مخالفان باشد و نسل جوان و عاشق جامعه را سیراب کند؟...

چند روز قبل کتاب ارزشمند «امام مهدی ، موجود موعود» اثر تازه استاد بزرگوار آیت الله جوادی آملی را تهیه کردم. همانطوریکه از اسم و عنوان آن نیز معلوم است، این کتاب مجموعه گفتارهایی است پیرامون زندگی و وجود مبارک امام دوازدهم و موعود شیعیان. در روزگاری که حجم انبوهی از کتب ارائه شده در عرصه مهدویت را آثاری چون «نامه های دختران به امام زمان!» تشکیل می دهد و احساسات و عواطف جای تفکر و تعقل را گرفته است، خواندن کتاب جدید آقای جوادی آملی می تواند پاسخگوی بسیاری از سوالات و شبهات باشد. در مقدمه این کتاب از زبان نویسنده می خوانیم:«کتاب حاضر با استعانت از عقل و استمداد از نقل، جریان مهدویت شخصی حضرت حجه بن الحسن مهدی موجود موعود را ارائه می نماید به امید صواب در علم و ثواب در عمل و توسل به امل مشتاقان» خوشبختانه این کتاب نیز مانند دیگر آثار آقای جوادی آملی به خوبی توانسته است مباحث مربوط به مهدویت و فرهنگ انتظار را به مخاطب ارائه کند و ما را از انواع و اقسام دلمشغولی های کاذبی که در این زمانه گرفتار آن هستیم برهاند. خواندن این کتاب ارزشمند را به همه آنهایی که جویای حقیقتند و سوالات و شبهات مختلفی در این زمینه در ذهن خود دارند پیشنهاد میکنم.

بخشی از گفتار آیت الله جوادی آملی درباره برگزاری جشنهای نیمه شعبان :

عید میلاد امام عصر (عج)

قرآن کریم بزرگداشت و گرامیداشت آیات خدا را از نشانه های تقوای قلوب و صفات متقیان میداند:«و من یعظم شعائر الله فانها من تقوی القلوب» و وجود گرامی امام معصوم از برترین آیات، نشانه ها و شعائر آن ذوات قدسی الهی است و تکریم و بزرگداشت در ایام میلاد یا شهادت، مصداق تعظیم شعائر خدای سبحان است؛ اما در بزرگداشت ائمه هدایت به ویژه امام عصر کاری شایسته انجام است که در پرتو آن، کشور امام زمان تا ظهور حضرتش به قدر امکان از خطرها مصون بماند.

برخی از اعمال که در این اعیاد شریف صورت می پذیرد، مانند تهیه کیک های بزرگ، چراغانی های زیبا و شادباش گفتن، در برخی موارد کاملا بی ارتباط به میلاد شریف عصاره هستی است، به گونه ای که در چین کمونیست، ژاپن یا سایر ممالک الحادی و در عیدهای موهوم و بی اساسی که هیچ بهره ای از حقیقت ندارند، این اعمال انجام می شود، در حالی که باید این جشنهای بزرگ و ایام خجسته را به برنامه ها و اعمالی زینت داد که با مولود آن عید پیوند داشته باشند و چون از دستاوردهای ظهور حضرت بقیه الله الاعظم بلوغ عقول انسان ها و کشف گنجینه های فهم بشر است، در چنین روزهایی خجسته سزاست به اموری پرداخته شود که رشد و تکامل فهم و عقل انسانها و منتظران آن حضرت را تامین می کند. آنجا که تلاش برای فهم و رشد عقل صورت می گیرد، شایسته بزرگداشت عید میلاد حجة بن الحسن و جایگاه اهل انتظار است.»

دبیر کل کمیته ملی المپیک با ابراز نارضایتی از عملکرد ورزشکاران ایران در هفته اول بیست و نهمین دوره بازیهای المپیک گفت: برای آماده سازی کاروان ورزشی کشورمان هشت میلیارد تومان هزینه کرده ایم.

* نتیجه گیری از سخنان دبیر کمیته ملی المپیک:

ما مسئولیت مدیریتی خود را که برنامه ریزی و انجام هزینه برای برگزاری اردوهای مناسب و موثر در جهت شرکت همراه با موفقیت ورزشکاران در المپیک پکن بوده است را به خوبی انجام داده ایم و مشکل از مدیریت ما نیست.

2. امام حسين رمز پيروزي ورزشكاران

نام امام حسين (ع) و حضرت ابوالفضل العباس (ع) بر زبان ورزشكاران ايران در ميادين مختلف ورزشی، رمز موفقييت آنان بوده و عاشورای حسينی روز نثار عشق به ائمه با حضور در مجالس مختلف عزاداری است.

محمدرضا يزداني خرم رئيس فدراسيون كشتی گفت:

برای ملی پوشان حاضر در اردو، مراسم‌های ويژه‌ای در اين ايام (عزاداری ها) در نظر گرفته شده كه با حضور مربيان و سرپرستان آنها درداخل اردوها برپا مي شود.

يزدانی خرم توسل به ائمه را يك كار فرهنگی و روحيه ساز خواند و گفت: ذكر نام ائمه در مسابقات مهم همواره تقويت‌كننده روحيه قهرمانان و مدال آوران ما در عرصه‌های مختلف جهانی و المپيك بوده است.

* نتیجه گیری از مطلب بالا:

نام و یاد ائمه و معصومین در میادین بزرگ، جهانی و المپیک رمز موفقیت ورزشکاران ایرانی بوده است و ورزشکاران ایران عزیزمان با استعانت وهمراهی ایشان قلل افتخار را فتح می کنند.

* * نتیجه گیری کلی:

وقتی که کمیته ملی المپیک و سازمان تربیت بدنی تمام تلاش خود اعم از برنامه ریزی و هزینه برای ورزشکاران و اردوهای پیش از المیپک را به نحو احسن انجام داده اند و ورزشکاران هم به صورت عینی با درج نام ائمه بر روی پیراهن، دست و ... ارادت خود را به ایشان نشان داده اند و می بینم که در میادین بزرگ همواره نام آنان را در زیر لب دارند. می توان در نظر گرفت که تنها دلیل عدم کسب موفقیت همراهی نکردن ائمه در کسب پیروزهای ورزشی می باشد. این دیگر کمال بی انصافی است که در حالیکه از بودجه کشور همواره برای ترمیم، بازسازی، دوباره سازی و چند باره سازی مرقد های شما  ائمه هدی هزینه می شود و سالیانه بسیاری از مردم کشور رنج سفر به جان می خرند که زایر قبور شما شوند و هشتمین امام از سلسله ائمه هدی میهمان خاک کشور ماست و ما در راه میزبانی همه گونه کار کرده ایم و جدای از این ها، این مطلب که حکومت و دولت یکسره خود را وام دار آخرین امام از ثلاله ائمه هدی می داند که  گفته می شود در قید حیات هستند و با این فرض بیشتر می توانند بر نتایج کاروان ورزشی ما در المپیک پکن موثر باشند ایشان در این برهه حساس ما را تنها گذارند و مایه سر شکستگی و شرمساری ما را فراهم آورند.