یکی از مسائلی که بار ها و بار ها در موقعیت های مختلف به گوشم میخوره اینه که دوستان در حین نوشیدن چایی پس از صرف غذا در خصوص از بین رفتن ارزش غذایی وعده مورد نظر خصوصا در مورد غذاهای حاوی آهن به من اخطار میدادند . برای حل این سوال دیروز از همکارم که متخصص تغذیه هم بودند مطلبی مطالعه کردم که پرونده این موضوع را تا ابد برایم بست . خانم ولدخانی اینگونه پاسخ دادند  :  چای دارای ترکیباتی به ‌نام تانن است که مزه‌ی تلخ چای را ایجاد می کند. تانن‌ها با آهن ایجاد رسوب می‌ نمایند و این رسوب به دلیل درشتی ملکول و سنگینی، غیر قابل جذب است .«تانن» مانع از جذب آهن غذا به خصوص "آهن گیاهی" می شود. "آهن گیاهی" که به نام آهن "غیرهم" نیز معروف است، در غذاهای گیاهی مانند حبوبات (نخود، لوبیا و...)، آجیل (بادام، پسته و...)، سبزیجات برگی شکل (مثل اسفناج و جعفری) و ماکارونی و نان های غنی شده با آهن، وجود دارد.ولی تانن تأثیری در جذب آهن موجود در غذاهای حیوانی (مثل گوشت قرمز، مرغ، جگر، تخم مرغ) ندارد. دم کرده های گیاهی نیز حاوی تانن هستند، لذا مصرف آنها با غذاهای گیاهی، جذب آهن را کاهش می دهد. ولی یک لیوان. لذا در صورتی که غذای مصرفی دارای آهن بوده و بلافاصله بعد از آن چای پُررنگ به مقدار زیاد مصرف شود، از جذب آهن  آن جلوگیری می کند و بهتر است از چای کم ‌رنگ به میزان کم و با اندکی زمان پس از صرف غذا، به‌ خوردن آن مبادرت کرد. دم کرده بابونه یا نعنا خیلی کمتر از یک لیوان چای، دارای تانن است.همانطور که می دانیم مصرف ویتامین C با غذا، جذب آهن را افزایش می دهد. لذا افزودن آب لیمو ترش به غذا که منبع غنی ویتامین C است، می تواند این تأثیر چای را خنثی کند. هر چقدر چای پُر رنگ تر باشد، تانن بیشتری دارد. لذا سعی کنید همیشه چای کمرنگ بنوشید.

اما به افرادی که گوشت قرمز نمی خورند یا دچار کم خونی ناشی از فقر آهن هستند، توصیه می کنیم که:

1- هیچ وقت بلافاصله بعد از صرف غذا، چای ننوشید و یک تا دو ساعت بعد، چای بنوشید.

2- همیشه از چای کمرنگ استفاده کنید.

3- بهتر است به جای مصرف چای، از یک دم کرده گیاهی کمرنگ، مثل دم کرده بابونه یا گل گاو زبان یا نعناع، استفاده کنید.

4- همراه با غذا از منابع غنی ویتامین C مثل آب پرتقال، لیمو ترش و گوجه فرنگی استفاده کنید.

دوستان عزیز امروز می خوام یک کتاب خوب در زمینه ارزش های ورزش باستانی براتون معرفی کنم،امیدوارم که با اطلاعاتی که در اختیارتون قرار می دم این کتاب رو تهیه و مطالعه کنید.

ورزش باستاني از ديدگاه ارزش
نويسنده: محمدمهدي تهرانچي
ناشر: امير كبير
زبان كتاب: فارسي
تعداد صفحه: 405
اندازه كتاب: وزیری - سال انتشار: 1385 - دوره چاپ: 1

مروري بر كتاب
ورزش باستاني يا زورخانه از جمله ورزشهايي است كه با به كارگيري وسايلي چون تخته شنا، ميل و كباده، سبب درگيري و فعال شدن عمده عضلات بزرگ بدن شده در نتيجه به حجيم و قوي شدن آنها مي انجامد.

از طرفي حركات چرخ و پا زدنها استقامت عمومي بدن و مقاومت قلبي و عروقي را افزايش مي دهد و حركات نرمشي به انعطاف پذيري عضلات مفاصل كمك ارزنده اي مي كند.
كتاب حاضر در اين زمينه است و به جنبه هاي فرهنگي و تاريخي و معرفي كامل ادوات و ابزارهاي اين ورزش و نيز روابط اجتماعي، تأثير ورزش بر عضلات و نكات مفيد ديگر برخي از محتويات اين كتاب را تشكيل مي دهند. 
 فهرست فصول کتاب:

• فصل اول: نگاهي به تاريخ
• فصل دوم: جايگاه سادات در زورخانه
• فصل سوم: ورزشگاه باستاني
• فصل چهارم: مرشد و فرهنگ زورخانه
• فصل پنجم: ورزش باستاني از ديدگاه تربيت بدني 

در خصوص حضرت فاطمه که بسیار مورد توجه رسول خدا بوده اند , خطبایی چون دکتر شریعتی زبان به سخن گشوده اند و آوردن کلمه ای از زبان من تنها تکراری از سخنان دیگران به قلم وبساز خواهد بود که مطمئنا قدر منبع اولیه موثر و روشن گر نیست . مخصوصا اگر من نیز جزو کسانی باشم تنها دیدی سطحی داشته و به قدر کافی در این خصوص مباحث گوناگون رو بررسی نکرده باشم . پس به قسمت اخر کلام دکتر شریعتی ,برای نمایش ارزش این بانوی بزرگ اسلام بسنده میکنم و سالروز شهادت ایشون رو تسلیت میگم .

اینک لحظه‌ وداع با علی (ع) ! چه دشوار است . اکنون علی باید در دنیا بماند. سی سال دیگر! فرستاد " ام رافع " بیاید ، وی خدمتکار پیغمبر(ص) بود. از او خواست که :
- ای کنیز خدا، بر من آب بریز تا خود را شست ‌وشو دهم. با دقت و آرامش شگفتی، غسل کرد و سپس جامه‌ های نویی را که پس از مرگ پدر کنار افکنده بود و سیاه پوشیده بود، پوشید، گویی از عزای پدر بیرون آمده است و اکنون به دیدار او می‌رود.
به ام رافع گفت :
ـ بستر مرا در وسط اتاق بگستران.
آرام و سبکبار بر بستر خفت، رو به قبله کرد، در انتظار ماند.
لحظه ‌ای گذشت و لحظاتی ...
ناگهان از خانه شیون برخاست.
پلک‌هایش را فروبست و چشم‌هایش را به روی محبوبش ـ که در انتظار او بود‌ ـ گشود.
شمعی از آتش و رنج ، در خانه‌ علی خاموش شد و علی تنها ماند . با کودکانش.
از علی خواسته بود تا او را شب دفن کنند ، گورش را کسی نشناسد و ... و علی چنین کرد .
اما کسی نمی ‌داند که چگونه؟ و هنوز نمی ‌داند کجا؟
در خانه‌اش؟ یا در بقیع ؟ معلوم نیست.
و کجای بقیع ؟ معلوم نیست.
آنچه معلوم است،‌ رنج علی است، امشب، بر گور فاطمه .
مدینه در دهان شب فرو رفته است، مسلمانان همه خفته ‌اند. سکوت مرموز شب گوش به گفت‌وگوی آرام علی دارد.
و علی که سخت تنها مانده است، هم در شهر و هم در خانه ، بی ‌پیغمبر، بی ‌فاطمه. همچون کوهی از درد، بر سر خاک فاطمه نشسته است.
ساعت ‌ها است.
شب ـ خاموش و غمگین ـ زمزمه درد او را گوش می ‌دهد، بقیع آرام و خوشبخت و مدینه بی‌وفا و بدبخت، سکوت کرده ‌اند، قبر‌های بیدار و خانه‌ های خفته می‌شنوند.
نسیم نیمه شب کلماتی را که به سختی از جان علی برمی‌آید، از سر گور فاطمه به خانه‌ خاموش پیغمبر می‌برد :
ـ بر تو، از من و از دخترت ـ که در جوارت فرود آمد و به شتاب به تو پیوست، سلام ای رسول خدا.
ـ از سرگذشت عزیز تو ـ ای رسول خدا ـ شکیبایی من کاست و چالاکی من به ضعف گرایید . اما، در پی سهمگینی فراق تو و سختی مصیبت تو، مرا اکنون جای شکیب هست.
من تو را در شکافته گورت خواباندم و در میانه‌ حلقوم و سینه من جان دادی، “انا لله و انا الیه راجعون”.
ودیعه را بازگرداندند و گروگان را بگرفتند، اما اندوه من ابدی است و اما شبم بی‌خواب، تا آنگاه که خدا خانه‌ای را که تو در آن نشیمن داری، برایم برگزیند.
هم‌اکنون دخترت تو را خبر خواهد کرد که قوم تو بر ستمکاری در حق او همداستان شدند. به اصرار از او همه چیز را بپرس و سرگذشت را از او خبر گیر.

اینها همه شد، با این که از عهد تو دیری نگذشته است و یاد تو از خاطر نرفته است.
بر هر دوی شما سلام. سلام وداع کنننده‌ای که نه خشمگین است، نه ملول.
لحظه‌ای سکوت نمود، خستگی یک عمر رنج را ناگهان در جانش احساس کرد. گویی با هر یک از این کلمات، که از عمق جانش کنده می‌شد ـ قطعه‌ای از هستی‌اش را از دست داده است.
درمانده و بیچاره بر جا مانده؛ نمی‌دانست چه کند؛ بماند؟ بازگردد؟ چگونه فاطمه را، این‌جا، تنها بگذارد، چگونه تنها به خانه برگردد؟ شهر، گویی دیوی است که در ظلمت زشت شب کمین کرده است. با هزاران توطئه و خیانت و بی‌شرمی انتظار او را می‌کشد.
و چگونه بماند؟ کودکان؟ مردم؟ حقیقت؟ مسؤولیت‌هایی که تنها چشم به راه اویند و رسالت سنگینی که بر آن پیمان بسته است؟
درد چندان سهمگین است که روح توانای او را بیچاره کرده است. نمی‌تواند تصمیم بگیرد، تردید جانش را آزار می‌دهد، برود؟ بماند؟
احساس می‌کند که از هر دو کار عاجز است، نمی‌داند که چه خواهد کرد؟
به فاطمه توضیح می‌دهد: “اگر از پیش تو بروم، نه از آن رو است که از ماندن نزد تو ملول گشته‌ام، و اگر همین جا ماندم، نه از آن رو است که به وعده‌ای که خدا به مردم صبور داده است بدگمان شده‌ام”.
آنگاه برخاست، ایستاد، به خانه‌ پیغمبر رو کرد، با حالتی که در احساس نمی‌گنجید، گویی می‌خواست به او بگوید که این “ودیعه‌ی عزیز”ی را که به من سپرده‌ای، اکنون به سوی تو بازمی‌گردانم، سخنش را بشنو. از او بخواه، به اصرار بخواه تا برایت همه چیز را بگوید، تا آن‌چه را پس از تو دید یکایک برایت برشمارد.
فاطمه این‌چنین زیست و این‌چنین مرد و پس از مرگش زندگی دیگری را در تاریخ آغاز کرد. در چهره همه‌ ستمدیدگان ـ که بعدها در تاریخ اسلام بسیار شدند ـ هاله‌ای از فاطمه پیدا بود. غصب شدگان، پایمال شدگان و همه‌ قربانیان زور و فریب نام فاطمه را شعار خویش داشتند. یاد فاطمه، با عشق‌ها و عاطفه‌ها و ایمان‌های شگفت زنان و مردانی که در طول تاریخ اسلام برای آزادی و عدالت می‌جنگیدند، در توالی قرون، پرورش می‌یافت و در زیر تازیانه‌های بی‌رحم و خونین خلافت‌های جور و حکومت‌های بیداد و غصب، رشد می‌یافت و همه‌ دل‌های مجروح را لبریز می‌ساخت.
این است که همه جا در تاریخ ملت‌های مسلمان و توده‌های محروم در امت اسلامی، فاطمه منبع الهام آزادی و حق‌خواهی و عدالت‌طلبی و مبارزه با ستم و قساوت و تبعیض بوده است.
از شخصیت فاطمه سخن گفتن بسیار دشوار است. فاطمه، یک " زن " بود، آن‌ چنان که اسلام می‌خواهد که زن باشد. تصویر سیمای او را پیامبر خود رسم کرده بود و او را در کوره‌های سختی و فقر و مبارزه و آموزش‌های عمیق و شگفت انسانی خویش پرورده و ناب ساخته بود.
وی در همه‌ ابعاد گوناگون زن بودن نمونه شده بود.
مظهر یک دختر، در برابر پدرش.
مظهر یک همسر در برابر شویش.
مظهر یک مادر در برابر فرزندانش.
مظهر یک " زن مبارز و مسئول " در برابر زمانش و سرنوشت جامعه‌ اش.
وی خود یک “ امام ” است، یعنی یک نمونه مثالی، یک تیپ ایده‌آل برای زن، یک " اسوه " ، یک شاهد برای هر زنی که می‌خواهد " شدن خویش " را خود انتخاب کند.
او با طفولیت شگفتش، با مبارزه‌ مدامش در دو جبهه خارجی و داخلی، در خانه‌ پدرش، خانه‌ی همسرش، در جامعه‌اش، در اندیشه و رفتار و زندگیش، “چگونه بودن” را به زن پاسخ می‌داد.
نمی‌دانم چه بگویم؟ بسیار گفتم و بسیار ناگفته ماند.
در میان همه جلوه‌های خیره کننده‌ روح بزرگ فاطمه، آنچه بیشتر از همه برای من شگفت‌انگیز است این است که فاطمه همسفر و همگام و هم‌ پرواز روح عظیم علی است.

او در کنار علی تنها یک همسر نبود، که علی پس از او همسرانی دیگر نیز داشت. علی در او به دیده یک دوست، یک آشنای دردها و آرمان‌های بزرگش می ‌نگریست و انیس خلوت بیکرانه و اسرارآمیزش و همدم تنهایی‌هایش.
این است که علی هم او را به گونه‌ دیگری می‌نگرد و هم فرزندان او را.
پس از فاطمه، علی همسرانی می‌گیرد و از آنان فرزندانی می‌یابد. اما از همان آغاز، فرزندان خویش را که از فاطمه بودند با فرزندان دیگرش جدا می‌کند. اینان را “بنی‌علی” می‌خواند و آنان را “بنی‌فاطمه”.
شگفتا، در برابر پدر، آن هم علی، نسبت فرزند به مادر و پیغمبر نیز دیدیم که او را به گونه‌ی دیگر می‌بیند. از همه‌ی دخترانش تنها به او سخت می‌گیرد، از همه‌ تنها به او تکیه می‌کند. او را ـ در خردسالی ـ مخاطب دعوت بزرگ خویش می‌گیرد.
نمی‌دانم از او چه بگویم؟ چگونه بگویم؟

خواستم از " بوسوئه " تقلید کنم، خطیب نامور فرانسه که روزی در مجلسی با حضور لویی، از " مریم " سخن می‌گفت . گفت : هزار و هفتصد سال است که همه‌ سخنوران عالم درباره مریم داد سخن داده‌اند.
هزار و هفتصد سال است که همه فیلسوفان و متفکران ملت‌ها در شرق و غرب، ارزش‌های مریم را بیان کرده‌اند.
هزار و هفتصد سال است که شاعران جهان در ستایش مریم همه‌ ذوق و قدرت خلاقه ‌شان را به کار گرفته ‌اند.
هزار و هفتصد سال است که همه‌ هنرمندان، چهره‌نگاران، پیکرسازان بشر، در نشان دادن سیما و حالات مریم هنرمندی ‌های اعجاز‌گر کرده‌ اند.

اما مجموعه‌ گفته‌ها و اندیشه ‌ها و کوششها و هنرمندی ‌های همه در طول این قرن‌های بسیار، به اندازه‌ این کلمه نتوانسته ‌اند عظمت‌های مریم را بازگویند که: "مریم (س)، مادر عیسی (ع) است ".
و من خواستم با چنین شیوه ‌ای از فاطمه بگویم. باز درماندم :

خواستم بگویم، فاطمه دختر خدیجه ‌ی بزرگ است.
دیدم فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه دختر محمد است.
دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه همسر علی است.
دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه مادر حسین است.
دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه مادر زینب است.
باز دیدم که فاطمه نیست.
نه، این‌ها همه هست و این همه فاطمه نیست.
فاطمه، فاطمه است

».

همان طور که در 2 پست "نگاه فرزند ؛ تولدی دوباره برای یک مادر" و "روز جهانی مادر ؛ میخکی که Anna در باغ عشق بنیان نهاد" اشاره هایی به میزان محبت مادران و نوع لذت آنها از مشاهده فرزندان خود با وجود همه مشکلات حاصل شده آن آنها , دارند  و زمینه های شکل گیری روز مادر در جهان , داشتم سعی نمودم تا با زبانی که بی شک تنها محبت های مادری را دیده و تفکری که تنها قادر است از نگاه یک فرزند باشد , به نیروی مهر و محبت مادر و اینکه این گذشت و مهر از کجا ناشی میشود بپردازم . اما امروز روزیست که در ایران انرا روز پرستار نامیده اند.همزمان با ولادت حضرت زینب (س) . فردا نیز (12 May) جهان روز پرستار را جشن خواهد گرفت ...پرستار  برایم تنها معنی آرامش و تسکین دارد .....اوست که بايد آرامش را برقرار کند ,  او را دلداري دهد، دردش را تسكين بخشد و خم به ابرو نياورد.اگر به شب ها نظری بیاندازیم , كودك پرستار در خانه به خواب رفته است بي‌آنكه مادرش قصه‌اي برايش خوانده باشد يا پيش از خواب او را بوسيده باشد....

در کشور های امریکا و کانادا هفته بزرگداشت پرستار از 9 ام May تا 15 ام  May ادامه دارد. جشنی که جهان به پاس زحمات این قشر دلسوز در خصوص مشارکت آنها در ساختن یک جامعه پر مهر و یاری رسان انهم با همدردی ها , لبخند های حاکی از همراهی و محبت شان به پا داشته میشود .

خالی از لطف نیست بطور خلاصه در خصوص روز جهانی پرستار نیز صحبت کنم .  International Council of Nurses  و یا بطور خلاصه ICN از سال 1965 میلادی سالانه برگزار کننده این جشن در جهان است .در 17 ام ژانویه 1974 تصمیم نهایی برای پاسداشت روزی بنام پرستاران در 12 ام May همزمان با سالروز تولد Florence Nightingale پرستار معروف انگلیسی که خدمات ارزشمندی را در راستای درمان بیماری ها از خود نشان داد , گرفته شد . از آن پس هر ساله ICN جعبه های آموزشی و سایر اطلاعات عمومی در خصوص پرستاران را در این روز تولید و به پرستاران مناطق مختلف ارسال میکند . در خصوص فلورانس ویکی میگوید : "فلورانس نایتینگل  (زادهٔ ۱۸۲۰ - فوت ۱۹۱۰ میلادی)، مشهور به بانوی چراغ ‌به‌دست انگلیسی و بنیانگذار پرستاری . پدرش ویلیام ادوارد شور یکی از اعضای اشراف زاده دربار به شمارمی‌رفت و فلورانس کوچک، در یک خانه بزرگ و راحت دوران کودکی خود را گذراند. در نامه‌های محرمانه‌ای که از او یافت شده نوشته "از کودکی برای خدمت به بیماران و بی‌پناهان الهاماتی از سوی خداوند به قلبم می‌رسید." هرچند در رشته پرستاری تحصیل نکرد اما علاقه زیادی به درمان بیماران داشت.در دوران جنگ میان ترکیه و روسیه فلورانس از وزیر جنگ انگلیس درخواست وسایل و امکانات بهداشتی کرد و سپس با همراهی ‪ ۳۴‬پرستار زن با شجاعت تمام پا به اعماق خاک ترکیه گذاشت و به یاری مجروحان شتافت. فلورانس با چهره‌ای آرام‌بخش برای اینکه سربازان دست از میگساری بردارند، اتاقی برای مطالعه و بازی‌های سالم آنان راه‌انداخت. او بر اثر کار مداوم و همدمی با بیماران دچار تب وحشتناکی شبیه تیفوس یا مالاریا شد که در آن هنگام قربانیان زیادی را به کام مرگ کشانده بود و فلورانس نیز بر اثر این بیماری به‌شدت ضعیف شد..... 

ذکر این داستان خود گویای وسعت قلب یک پرستار است .همان طور که در ذهن جهانیان او را نهادینه کرد ونامش را در تاریخ حک نمود و از وی اسطوره ای بی نظیر در همدردی ها و تلاش های یک انسان در یاری رساندن به سایرین ساخت .در هر فرهنگ و جامعه ای نظیر چنین انسان هایی بسیارند و این به نظر من همان زیبایی آفرینش انسان هاست . انسان هایی که حتی اگر توانایی یاری رسانی ندارند در قلب خود آرزوی آن را میپرورانند . و چه لذت بخش است مرور  افکار یک پرستار ...

در فرهنگ اسلامی نیز پرستار بزرگ صحرای كربلا، در آن روز سخت، وظایف سنگینی به عهده داشت: تقویت روحیه مجروحان و خانواده شهدا، رسیدگی به بازماندگان و كمك به اطفال. هم چنین ایشان به مراقبت از حضرت سجاد علیه السلام نیز كه در بیماری شدید به سر می‌برد، مشغول بود. حیف است زینب سلام الله علیها را تنها پرستار بیمار بخوانند زیرا پرستارى از بیمار یكى از كوچك‏ترین مسؤولیت‌‏هاى حضرت زینب سلام الله علیها بود، و هر چند پرستارى وظیفه سنگین و ارزشمندى است و پرستار متعهد باید با صبر و حوصله، تحمل هر نوع ناملایمات براى انجام خدمتش ‏بنماید و چنین كارى از عهده هر كس بر نمى‏آید ولى با این حال ‏مقام زینب كبرى سلام الله علیها، آن ‏قدر والا و عظیم است كه او را پرستار انقلاب حسینى باید بنامیم، زیرا این پرستارى به مراتب مهم‏تر و سرنوشت‏ سازتر از پرستارى بیمار بود.

در سال های جنگ ایران و عراق میتوان بی نظیر ترین نمونه های عشق یک پرستار را در کشورمان مثال زد . مگر همین عاشقان نبودند که برغم كمبودها و مشكلات، خالصانه و بي‌ريا در جهت بهبود وضعيت بيماران تلاش كردند و غالبا به جاي اين كه در آغوش گرم خانواده به ‌سر ببرند، بر بالين مجروحان جنگي حاضر شده و از آنان مراقبت كردند و در اين راه مشقتهاي بسياري را متحمل شدند. شگفتا و شگفتا از این حضور زیبا و گرم ....

 نمیدانم تا چه میزان از حجم کاری این قشر دلسوز در ایران با خبر هستید اما به این کفایت میکنم که 17 ساعت کار در شرایطی که تنها دردمندان را میبینند ...آیا به انها نه در قالب جملات  زیبا بلکه در قالب حمایت , توجه داریم ؟

شده حكايت امروز ما ؛ از مذهبي و غير مذهبي ، بازاري و كارمند ، تحصيل كرده و بيسواد ، زن و مرد ، كوچيك و بزرگ ، ... همه و همه با درجه اي از شدت و ضعف ، وقت و بي وقت به آنچه كه برامون در ظاهر و يا باطن مهم و با ارزش هست قسم مي خوريم و يا طرف مقابلمون رو قسم مي ديم ...

چه چيز باعث ميشه اينكار رو بكنيم؟ چرا حتي كسي رو كه به راستگويي شهره است رو باز هم قسم مي ديم؟ چرا درجه اطمينان خاطر رو تنها با قسم بالا مي بريم؟ و چرا متاسف نمي شيم وقتي قسم دروغ مي خوريم؟

شايد علت اين باشه كه ارزش قسم خوردن رو نمي دونيم و از طرفي دچار رياكاري هستيم و اين يعني جرات صادق بودن با ديگران رو از ترس طرد شدن نداريم! من يكي به جرات مي تونم بگم تو 10 سال اخير كمتر از 7 بار قسم خوردم و زماني قسم خوردم كه تنها شاهد و گواه درستي حرفم قسم بوده ، چرا؟ چون نميخواستم حداقل براي خودم يكي در اينباره متاسف باشم !

علت نوشتن اين پست : كسي براي آرامش خيالش در مورد فرد ديگه اي من رو به روح يكي از عزيزانم قسم داد و من بيش از تمام حرفهايي كه زد ناراحت عزيزي بودم كه امروز پيشم نيست و به اين فكر كردم كه چه راحت ميتونيم احساسات ديگري رو قرباني احساسات خودمون بكنيم و دردناك تر اينكه فكر كنيم كار ما عادي بوده!

اون بدبختا هم فکر کنم خیلی بهشون برخورد.سر یک موضوع بسیار کوچیک.فکر نمی کنم بدتر از این می تونستم محفلی رو ترک کنم طوری که به فرد فرد خضار توهین مستقیم بشه ! اگر سریع برنمی گشتم کار تموم بود. حتی الآن هم مطمئن هستم بسیار دلخور هستند ازم .اما من اصلا قصد ناراحت کردن اونهارو نداشتم. فقط می خواستم یک تجربه جدید رو حس کنم. اصلا توجیه خوبی نیست ولی به هر حال همینه که هست. خیلی لذت بخش بود. من اصلا فکر نمی کردم که به این راحتی بشه ارزش های نهادینه شده رو تخریب کرد.

هرگز آن چند قدم تاریخی رو فراموش نمی کنم.من یک آدم عوضی کامل بودم.

پ.ن.: جرئیات ؟ بیخیال بابا...

چرا كه در آن صورت خودخواهي گروهي سبب برتري جويي قومي و سر آغاز فتنه ها خواهد بود.

اما اعتقاد به  ارزش وجود و هستي در عشق به مكان و زمان تبلور آن ، نمايان خواهد بود .

بدين ترتيب عشق به وطن مرتبه خاصي از عشق به وجود خواهد بود از همان نوع كه در عشق به خانواده،طبيعت ، انسانيت و غيره نيز ظاهر خواهد شد .   نظر شما چيست ؟

شهرام شهريور هفتادو هشت