Тројцата апостоли – Петар, Јаков и Јован – заедно со Христа се искачиле на гората Тавор каде што се случило Господовото Преображение. Тоа било проследено и со појавувањето на старозаветните пророци Мојсеј и Илија. Тие разговарале со Христа за неговото скоро заминување кај Бог Отецот. Понатаму Евангелието раскажува дека сите биле засенети од светол облак, од кого се слушнал глас: „Овој е мојот возљубен син; Него слушајте Го.”

Господ на гората не отишол сам. Тој со Себе зел тројца ученици. На гората Тавор на нив им се отворил духовниот вид и тие можеле да ја видат светлината со која се преобразил Христос. Потоа Спасителот првпат проговорил за Својот маченички крај и Своето воскреснување. Во тоа време апостолите не Го разбрале, затоа што, согласно еврејската традиција, во Христа сè уште гледале само земен цар и ослободител од туѓата власт. А, Христос се подготвувал за страдањата на крстот и понижувањата на Голгота и на тројцата ученици им го покажал своето Преображение, за да им ја посведочи својата Божествена природа и доброволната согласност за поднесувањето на крстните маки.

На празникот Преображение Господово во Црквата се пее: „На гората се преобрази, и колку што примаа Твоите ученици, Твојата слава, Христе Боже, ја видоа, за кога ќе Те видат распнат, да разберат дека страдањето е доброволно, а на светот да му проповедаат дека Ти навистина си сјаење на Отецот” (Кондак, глас 7).

Преображението е видливо јавување на Божјото Царство на земјата. Одејќи кон гората Тавор, која што како тврдина се возвишува над ридовите на Галилеја, учениците тихувале, претчувствувајќи дека ќе им се открие тајна. Тајната се извршува во тихување. Човечкиот збор во однос на тајната е површен како бран во однос на длабочините на океанот. Јавувањето на Божествената светлина тројцата апостоли го доживеале како неспоредлива радост. Времето како да запрело во созерцувањето на божествената светлина. Восхитените апостоли паднале на земја. Видението завршило. Заедно со Исус Христос тие слегле од гората и утрото се вратиле во Капернаум.

Господ не само што го проповедал Евангелието низ Палестина, туку Тој истовремено ги воспитувал и просветувал своите ученици. Постепено им се откривал не само како израилскиот Месија, туку и како Спасител на целото човештво, како Цар на вечното духовно царство. Зборовите на Месијата за тоа, дека Тој ќе биде мачен во Ерусалим, кај апостолите предизвикале страв и ужас. Изгледот на Месијата прикован на крст, можел да предизвика кај Христовите ученици чувство на очајание, мисла дека сè е изгубено неповратно. Тајната на спасението можела да им се причини како немоќ и пораз на Месијата. Во часовите на очајание и сомневање, сведоштвото на тројцата апостоли за Преображението требало да ги закрепне во верата другите ученици.

Во што е тајната на Христијанството? Тоа ги привлекува луѓето не со празен интелектуализам, не со блескаво красноречие, не со надворешната убавина на своите ритуали. Христијанството ѝ откри на човековата душа нов свет – светот на вечноста, светот на божествената светлина, она што не може да го дадат другите религии и филозофски системи.

Историја на установување на празникот: Иако споменуваниот настан се случил 40 денови пред распнувањето на Спасителот, тој се празнува во август, а не во февруари, бидејќи така празнувањето би се паѓало во време на Великиот пост. По установената традиција, временскиот период од 40 денови го одделува Преображението од празникот Воздвижение на Крстот Господов (27 септември / 14 септември по ст. ст.), кога Црквата повторно ги споменува Христовите страдања и Неговото страдање на крстот.
Најверојатно, празникот Преображение бил установен во IV век – кога рамноапостолната Елена, мајката на Константин Велики, изградила на гората Тавор храм во чест на Преображението Господово.

За тоа сведочат и поуките од св. Ефрем Сириски и св. Јован Златоуст. Постоењето на празников во IV век покажува дека неговиот почеток е во претходните три векови на христијанството. Зачувано е слово од св. Андреј Критски (635-680) на Преображение Господово. Во тоа слово терминот «Преображение» се разгледува, не само во догматска смислае, туку и во смисла на вистинско црковно торжество. Во VIII век свети Јован Дамаскин и Косма Мајумскиј составиле повеќе стихири и канони на овој празник, со кои Православната Црква го прославува настанот и денес.

Собор на славните и сефални дванаесет апостоли: Петар, Андреј – братот негов, Јаков Зеведеев, Јован – братот негов, Филип, Вартоломеј, Тома, Матеј, Јаков Алфеев, Јуда Јаковов или Тадеј, Симон Зилот и Матиј.

Hippolytus on The Twelve Apostles
Where Each OF Them Preached, And Where HE Met His End

1. Peter preached the Gospel in Pontus, and Galatia, and Cappadocia, and Betania, and Italy, and Asia, and was afterwards crucified by Nero in Rome with his head downward, as he had himself desired to suffer in that manner.
2. Andrew preached to the Scythians and Thracians, and was crucified, suspended on an olive tree, at Patrae, a town of Achaia; and there too he was buried.
3. John, again, in Asia, was banished by Domitian the king to the isle of Patmos, in which also he wrote his Gospel and saw the apocalyptic vision; and in Trajan's time he fell asleep at Ephesus, where his remains were sought for, but could not be found.
4. James, his brother, when preaching in Judea, was cut off with the sword by Herod the tetrarch, and was buried there.
5. Philip preached in Phrygia, and was crucified in Hierapolis with his head downward in the time of Domitian, and was buried there.
6. Bartholomew, again, preached to the Indians, to whom he also gave the Gospel according to Matthew, and was crucified with his head downward, and was buried in Allanum, a town of the great Armenia.
7. And Matthew wrote the Gospel in the Hebrew tongue, and published it at Jerusalem, and fell asleep at Hierees, a town of Parthia.
8. And Thomas preached to the Parthians, Medes, Persians, Hyrcanians, Bactrians, and Margians, and was thrust through in the four members of his body with a pine spears at Calamene, the city of India, anti was buried there.
9. And James the son of Alphaeus, when preaching in Jerusalem. was stoned to death by the Jews, and was buried there beside the temple.
10. Jude, who is also called Lebbaeus, preached. to the people of Edessa, and to all Mesopotamia, and fell asleep at Berytus, and was buried there.
11. Simon the Zealot, the son of Clopas, who is also called Jude, became bishop of Jerusalem after James the Just, and fell asleep and was buried there at the age of 120 years.
12. And Matthias, who was one of the seventy, was numbered along with the eleven apostles, and preached in Jerusalem, and fell asleep and was buried there.
13. And Paul entered into the apostleship a year after the assumption of Christ; and beginning at Jerusalem, he advanced as far as Illyricum, and Italy, and Spain, preaching the Gospel for five-and-thirty years. And in the time of Nero he was beheaded at Rome, and was buried there.

И ныне, глас тойже: Виждь Елисаветь к Деве Марии глаголющу: / что пришла еси ко мне, Мати Господа моего? / Ты Царя носиши, и аз воина. / Ты Законодавца, и аз законоположителя. / Ты Слова, и аз глас, / проповедающ Царство Небесное.

Времето во кое живеел и ги извршувал своите подвизи светиот Пророк, Предтеча и Христов Крстител Јован, е време на морален распад на еврејскиот народ. Евреите веќе ја беа изгубиле својата политичка независност. Врвната државна власт била во рацете на Римјаните. Еврејските водачи не можеле го закрепнат опаднатиот народен дух. Од една страна безверието го освојувало општеството, а од друга – идолопоклонството и празноверието го заземале местото на вистинското богослужење. Луѓето се натпреварувале до дното да ја испијат чашата на злобата. Совеста кај луѓето речиси сосема избледела, нејзиниот глас не се слушал. Таква била духовно-моралната состојба на еврејскиот народ кога одекнале огнените зборови на големиот пророк низ јорданската околина и по сета Јудеја: „Пoкајте се, зашто се приближи Царството Небесно!”

Евангелието на празникот раскажува дека „во деновите на Ирод, царот Јудејски, имало свештеник од редот на Авија, со име Захарија, а неговата жена била од родот на Арон и се викала Елисавета. Двајцата биле праведни пред Бога, постапувајќи непорочно според сите заповеди и закони Господови”.

Во однос на Захарија и Елисавета, евангелистот неслучајно го употребува изразот „праведни пред Бога”, бидејќи малкумина се такви праведници чија праведност е заснована на искрената вера и љубов кон Бога, за разлика од оние што се праведни само пред луѓето. Во очите на „праведниците”, кои  Божјата правда ја мерат со човечки мерила, Захарија и Елисавета биле грешници, зашто немале деца. Имено, Елисавета била неплодна, а и двајцата веќе биле во преклони години.

Бездетноста во Израилскиот народ се сметала за Божја казна и често служела како повод за укор меѓу луѓето. Тоа мислење е во врска со Божјото ветување на праотците Адам и Ева, дека од нивниот род ќе се роди Спасителот Кој ќе го ослободи човештвото. Според тоа, се сметало дека бездетните семејства се отфрлени од Бога и не можат да се вклучат во родословот на Месијата. Оттука, јасно е дека во Новиот завет кој настапи со Христовото Раѓање, бездетноста не може да се гледа и да се толкува во светлината на старозаветното значење.

Во една прилика, кога свети Захарија богослужел во Ерусалимскиот храм, му се јавил Архангелот Гавриил, застанат од десната страна на кадилниот жртвеник. Тој претскажал, дека на Захарија ќе му се роди син, кој ќе го предвозвести очекуваниот Спасител – Месијата. Захарија се збунил и се посомневал дека во староста е можно да добие син. Тој побарал некаков знак; по што ќе го познае тоа. Знак му бил даден, но тој знак бил истовремено и казна за неговото неверување. Захарија онемел и не можел да зборува додека не се исполниле зборовите на Архангелот.

Света Елисавета зачнала и, плашејќи се од човечки потсмев за доцната бременост, го криела тоа пет месеци, додека не дошла кај неа во посета нејзината подалечна роднина – Преблагословената Дева Марија, за да ја сподели Својата и нејзината радост. Елисавета, исполнета со Светиот Дух, прва ја поздравила Дева Марија и ја признала како Мајка на Бога: „И од каде ми е тоа, мајката на мојот Господ да дојде при мене?” Истовремено со неа, Пресветата Дева Марија и воплотениот Син Божји во нејзината утроба, ги поздравил и свети Јован, така што заиграл во утробата на својата мајка – праведната Елисавета.

Дошло времето и света Елисавета родила син. Сите роднини и блиски се радувале со неа. На осмиот ден, според Мојсеовиот закон, му извршиле обрезание. Мајката го именувала Јован. Сите биле зачудени, бидејќи никој во нивниот род не го имал тоа име. Кога го прашале свети Захарија за тоа, тој побарал штица и напишал на неа: „Јован му е името” (евр. Јоханан = Господ е милостив) и тогаш му се одврзал говорот, како што му кажал Архангелот. Свети Захарија, исполнет со Светиот Дух, го прославил Бога и изрекол пророчки зборови за Месијата Кој дошол во светот и за својот син Јован – Предтечата Господов: „Благословен е Господ, Бог на Изарилот, зашто го посети и го искупи Својот народ... А ти, младенче, ќе се наречеш пророк на Севишниот, зашто ќе одиш пред Господа, за да Му приготвиш патишта, за да му дадеш на Неговиот народ да го познае спасението преку простувањето на нивните гревови”.

По Раѓањето на Господ наш Исус Христос, нечестивиот цар Ирод, плашејќи се за својот престол, заповедал да бидат убиени сите новороденчиња. Кога слушнала за тоа, света Елисавета со својот син избегала во пустината и се сокрила во пештера. Свети Захарија тогаш како свештеник ја исполнувал својата свештеничка служба во храмот, во Ерусалим. Ирод испратил кај него војници, со наредба да го дознаат местото; каде се наоѓаат младенецот Јован и неговата мајка. Тие напразно се обидувале од Захарија да дознаат каде се неговата сопруга и неговиот новороден син и затоа го убиле во храмот. Праведната Елисавета со свети Јован останала во пустината и таму умрела 40 денови по својот сопруг.

Пред да се јави на Израилскиот народ, како што раскажува Евангелието, Јован растел и закрепнувал со духот, крејќи се во пустината. Така, Јован од една страна се зачувал сeбеси во чистота од развратот што ги зафатил луѓето, а од друга страна стекнал особена доверба кај народот како пустиножител и човек со возвишен живот. Токму тој човек требало да им го покаже на луѓето Спасителот на светот, велејќи: „Еве го Јагнето Божјо што го зема гревот на светот.”

Во денот на споменот на проповедникот на покајанието уште еднаш да си спомнеме дека, без покајание не можеме да ја примиме Господовата благодат, и да ги вознесеме нашите молитви кон светиот Предтеча и Крстител Јован; во мир и покајание да ги завршиме деновите на нашиот живот. Амин.

Историја на установувањето на празникот. Од празниците со неподвижен ден на празнување, најстар е празникот на Рождеството Христово. Установувањето на тој празник на 25 декември наскоро го овозможило појавувањето на празникот Благовештение на Пресвета Богородица, на 25 март. Настанот Благовештение се случил во шестиот месец откако бил зачнат Јован Предтеча по јавувањето на ангелот на свети Захарија (Лк.1,26). Врз основа на тоа биле установени два празника: Зачнувањето на Јован Предтеча – на 23 септември и неговото Раѓање – на 24 јуни.

Тропар на Предтечата, глас 4

Пророку и Предтечо на доаѓањето Христово,/ достојно да те восфалиме не можеме, ние што со љубов те почитуваме:/ зашто, неплодноста на таа што те роди и татковата безгласност се разреши/ со славното и честно твое раѓање,// и воплотувањето на Синот Божји на светот му се проповеда.

Кондак на Предтечата, глас 3

Претходно неплодната, денес Христовиот Предтеча го раѓа,/ и тој е исполнување на секое пророштво:/ оти Него пророците го проповедаа,/ на Него во Јордан рака положи,/ се јави на Божјото Слово пророк, проповедник,// наедно и Предтеча.

Величание на Предтечата

Те величаме,/ Предтечо на Спасителот – Јоване,/ и го почитуваме//твоето преславно раѓање од неплодна.

 

  Наричат го с различни имена – Яновден, Билобер, Билбер Еньо. Според народните представи това е денят на лятното слънцестоене.
Вярва се, че на Еньов ден в полунощ разцъфтява папрата, след което бързо прецъфтява. Който успее да откъсне от този цвят, има шанс да намери голямо богатство.

 Твърди се, че срещу Еньов ден билките са особено лековити, затова рано сутрин хората берат звъника, здравец, риган, еньовче. От тях се оплита венец, през който всички се провират за здраве. После венецът се хвърля в реката, за да отнесе водата болестите.

 В ранни зори слънцето се “преобръща” три пъти и започва вихрен танц със саби.
Ако човек стане рано и успее да види това небесно явление, ще бъде читав и весел през цялата година.
 След като се умори от буйната си игра, огненото светило се окъпва във водата на реките и езерата, а също така и в росата. След него трябва да се потопят и хората за здраве.
 През тази нощ се е вярвало, че излизат самодиви и магьосници.Като християнски празник Еньовден се свързва с рождението на св. Йоан Кръстител.

  Днес празнуват всички, които носят имената:Еньо, Енчо, Йоан, Янко, Яни, Яна, Янка.   Да им е честит празника!

   Иде,иде Еньов ден!

Идвай, идвай топло лято,
спирай пролетен цъфтеж,
планината е която
ме изпълва със копнеж.

На 15 юни 2008 г.  открития терен под хижа „Приста” до гр. Русе ще се огласи от песните и музикалните изпълнения  на участниците в ежегодния Фолклорен празник „Златната гъдулка”.

В 39-то издание на празника ще вземат участие повече от 50 фолклорни групи и индивидуални изпълнители от Общините Русе, Цар Калоян, Силистра, Две могили, Исперих, Левски, Велико Търново, Бяла, Раздрад, Горна Оряховица и др.

Фолклореният празник „Златната гъдулка” се организира от Община Русе и тази година ще се проведе в рамките на един ден - 15 юни, неделя от 9 до 18 часа. За официалното му откриване е поканена Берковската духова музика.   

Празникът се провежда в два раздела:
- Обработен фолклор – танцови състави, хорове, вокални групи за обработен фолклор, оркестри.
- Изворен фолклор – обичаи, певчески групи, групи за игри на песен – със или без съпровод, инструментални групи, играчи, певци, свирачи, разказвачи.

Ето и условията за участие в различните раздели:

Обработен фолклор
1. Танцови колективи - 2 танца с времетраене до 12 минути (допускат се и камерни състави)
2. Хорови колективи и вокални групи - песни с времетраене до 10 минути
3. Оркестри - изпълнения до 10 минути

Изворен фолклор
1. Групи за народни обичаи – до 13 минути
2. Певчески групи – до 6 минути
3. Танцови групи – до 6 минути
4. Инструментални групи – до 4 минути

Индивидуални изпълнители
1. Певци (със или без съпровод) - до 4 минути
2. Свирачи – до 4 минути
3. Играчи – до 4 минути
4. Разказвачи – предания, легенди, гатанки – до 5 минути

При изпълненията трябва да се има предвид спецификата на местния словесен и музикален диалект, движения, мимики, жестове.

Представянето на участниците във Фолклорния празник „Златна гъдулка” ще оценява жури в състав: председател проф. д-р Димитрина Кауфман, Н. Ненов, Иван Донев, Десислава Димитрова и Пламена Андреева, и ще присъди Голямата награда – Приз “Златната гъдулка”, грамота и парична награда, както и първа, втора и трета награда – грамота и парични възнаграждения за всички жанрове.

Празникот Вознесение Господово (се празнува во 40-иот ден по Воскресението на Исус Христос) – е ден во кој Господ се вознесе на неботo (Дела. 1, 1-12; Мк. 16, 12-19; Лк. 24, 50-52). Тој ден секогаш е во четвртокот на шестата седмица по Пасха.

Преку Вознесението, со Христос – Началникот на нашето спасение, паднататa човечка природа се возведува од земјата, од пропадливоста и смртта кон бескрајниот живот на небото. Христос, откако воскресна со силата на Своето Божество, преку Вознесението ја удостои обожената и одухотворена човечка природа со најголема чест и слава; да седи оддесно на Отецот.

Вознесение нa Христа во слава со плотта предизвикува благочестиво восхитување кај целиот духовен, ангелски свет и прославување на големото снисходење и на Божјата милост кон човечкиот род.

„Чиновите ангелски, Спасу, човечката природа гледајќи ја како совосходи со Тебе, постојано восхитени Те воспеваа.”

Според раскажувањето на Евангелието и богослужбените песни, при Господовото Вознесение на апостолите им било дадено да разберат, дека Христос веќе не ќе биде видлив на земјата во телесен вид. И тоа е затоа што со Вознесението Тој и според Неговата човечка природа ја доби славата што секогаш ја имаше според Неговата Божествена природа, и место; рамно на Бог Отецот според достоинството и силата, што сликовото се нарекува „седна оддесно на Отецот”.

Откaко се вознесе на небото и седна оддесно на Отецот, Господ не ја остави земјата лишена од Неговото Божествено присуство. Тој е невидлив за телесните очи на верните, но, како што се говори во кондакот на празникот Вознесение, „никако не одделувајќи се, останува неотстапен” и им ветува на оние што веруваат во Него и Го љубат: „Јас сум со вас и никој против вас”.

Преку Своето Вознесение Господ стана уште поблизок со човекот, со сите што веруваат во Него. Сега Тој се наоѓа на земјата не само како секаде-присутен со Своето Божество, туку е и во големото и пренебесно таинство на Евхаристијата – со Божествените Тело и Крв Негови, со кои се приопштуваат верните.

Преславното Вознесение на Спасителот на небото било продолжение и завршување на Неговото прославување според Неговата човечката природа. Неговото Прославување започна со Воскресението, а како основа за тоа послужи Христовиот Крст. Овде се извршува и завршува таинството на Домостроителството на нашето спасение од Христа во Неговото престојување со плот на земјата:

„Откако го изврши таинството на Домостроителството” Господ се вознесе на небото, сакајќи до крај да ја изврши добрата волја (благоволението) на Отецот.

Вознесението на Исус Христос на небото истовремено го отвора патот кон небото зa сите верни, кон вечниот живот, соодветно како што Неговата смрт и Воскресението се победа над гревот и смртта зa целото човештво. Христос се вознесе на небото, како Првенец од мртвите, представувајќи го во Своето Лице почетокот на човечката природа (во нејзината психофизичка целина), која што Тој ја откупи и прероди. Тој се вознесе со слава кон Светлиноначалникот – Својот Отец, сè помирувајќи. Предосвeтувајќи ја со Своето Вознесение човековата природа во највисок степен, Господ ја направи способна да го прими Светиот Дух, Кого Тој вети дека од Отецот ќе им го испрати на Своите луѓе.

На што нè учи овој празник нас луѓето кои живееме во XXI век? Пред сè, на тоа дека не смееме да забораваме за Небото — нашата вистинска Татковина. Само паметењето на горното, вечното, небесното, може да нè извлече од мрежата на суетните грижи, од безумството на нашите страсти, од безсмислениот круговрт на земните пристрастности, кои се туѓи на изворната Љубов.

Установувањето на празникот Вознесение Господово е во длабоката древност. За тоа ни говорaт сведоштвата на писмените споменици. Така, уште „Апостолски установи” пропишуваат празникот да се празнува во 40-иот ден по Пасха (кн. V гл. 18). Особено важни се сведоштвата од свети Јован Златоуст (+407) и блажени Августин (+430). Свети Јован Златоуст овој празник го нарекува „најважен и голем” и го вбројува меѓу празниците кои, како Пасха и Педесетница, се установени од апостолите. Блажени Августин, споменувајќи за општото чествување на празникот, според Преданието, исто така, смета дека е установен од апостолите. Каноните на Вознесение Господово ги напишал свети Јован Дамаскин (+776) и преподобен Јосиф Песнописец (+883). Кондакот и икосот се од Роман Слаткопевец (V в.).

Празникот Вознесение спаѓа во подвижните Господови празници и трае десет денови: еден ден предпразништво, кој се совпаѓа со оддавањето на Пасха, и осум денови попразништво. Оддавањето на празникот е во петокот на седмата седмица по Пасха.

Од прегратката на Отецот не разделувајќи се, најсладок Исусе, и со земните како Човек живееше, денес од гората Елеонска се вознесе во слава, и паднатата наша природа милостивно ја вознесе, крај Отецот ја постави. Затоа, небесните безплотни чинови, на чудото се восхитуваа, со ужас се ужаснуваа, и од трепет опфатени, Твоето човекољубие го величаа. Со нив и ние земните, Твое слегување кај нас и твоето вознесение од нас славословувајќи ги, се молиме говорејќи: учениците и таа што Те роди – Богородица, со радост неизмерна исполнувајќи ги при Твоето вознесение, и нас удостој нè со избраните Твои радости, по нивните молитви, заради Твојата голема милост.

12 фолклорни клуба на любители на българските народни танци участваха в първото национално надиграване “Тъпан бие, хоро се вие”, което се проведе в Казанлък. Домакин и инициатор на надиграването бе Народно читалище “Жар”, с председател Тодорка Петкова.

В продължение на два часа любители-танцьори от София, Пловдив, Казанлък, Велико Търново и други градове на страната се надиграваха в общо 48 танца, 13 от които включени в състезаталната част. Участниците на различни възрасти и с различни професиии демонстрираха танцувално майсторство изпълнявайки хорà от различните фолклорни области. В съседство на градския площад “Севтополис” баби от Казанлък също се хванаха на хорото, в съпровод на музиката. Част от тях се оказаха и доста издръжливи в надиграването за граждани.

Всички участници в първото надиграване в Казанлък получиха от организаторите и местни институции и спонсори различни награди. Специалната награда на председателя на Общинския съвет в Казанлък Васил Самарски получи танцов клуб “Фолклорика” от София. Наградата от името на клуба получи 28 годишният немски физик Тино, който от една година е в България и усвоява майсторство на българските народни танци в клуба. Тино не участваше в надпреварата заради контузия по рано, но пък за сметка на това се включи в масовото хоро и демонстрира завидни умения в подскоците на "Елено моме". Физикът от Мюнхен сподели, че е дошъл в България заради своята приятелка Хана, която учи в София социология и в свободното си време танцува във “Фолклорика”, където с магията на танца заразили и Тино. Сега и двамата са категорични, че българските народни танци са едно от най- красивите неща, които съществуват. Развълнуван от наградата и внезапно връхлетялата го казанлъшка слава, поканен на сцената на площад "Севтополис", Тино се смути и вместо да благодари на български на сцената, той си взе "довиждане".

Всички участници в първото национално надиграване участваха рано сутринта в неделния розобер край масивите с маслодайни рози в Казанлък. Шеговитият мотив на организаторите за това бе, че има сериозен дефицит на розоберачи. Ще трябва да направим всичко възможно надиграването да стане част от официалния културен календар на община Казанлък и да бъде подкрепено със съответните средства, обеща председателят на местния парламент в града Васил Самарски.



www.balkanfolk.com

Во овој ден, во Неделата шеста по Пасха, на слепородениот, го празнуваме чудото на Господа Бог и Спасител наш Исус Христос, зашто и тоа со вода го изврши, (како и она за самарјанката и за разслабениот). Беше тоа вака: Христос разговараше со јудеите, и Себе рамен на Отецот се покажуваше: „И пред Авраам да биде, Јас сум” - вели, а тие камења фрлаат по него. Тој пак, кога замина оттаму, го наоѓа слепиот кој се спрепнуваше, кој беше така роден, а имаше само вдлабнатини наместо очи. Кога Спасителот го најде ваков, Него учениците го прашуваат, бидејќи слушнаа за разслабениот: „Еве, оздраве, веќе не греши”, и дека гревот на родителите е врз децата: „Учителу, кој грешел, овој ли, или неговите родители, да се роди слеп?” Според некое епикурејско мислење, душите имале предпостоење, и кога згрешиле без тело биле симнувани во телата. Сето тоа отфрлајќи го, Христос рече: „Не заради тие (нешта), туку за да се јават делата на Бога, односно Моите.” И откако тоа го рече, Христос плукна на земја, направи кал и му ги помаза очните места, и му заповеда да оди да се измие на Силоамскиот извор, за да покаже дека Тоj во почетокот зел земја и го создал човекот. И бидејќи окото е најгосподствено од сите во телото, него го создава од непостоење, покажувајќи дека и на душевната сила движење Тој и‘дава. Не го помаза со вода, туку со плунка. И да се дознае дека секое добро од плунка настана, на Силоам посака да го испрати. Да се измие му наредува, да не помисли некој дека со тамошната земја и кал некој му дал исцелување. Го испраќа на Силоам, за многумина да слушнат за исцелувањето, зашто многумина сретна одејќи со помазани со кал очи. Некои велат, дека и откако се измил, не ја оттргнал калта и плунката, туку таа кал навлажнета се преобразувала, односно станувала очи. Силоам пак, значи: испратен. Таа бања надвор од градот Ерусалим беше. За вереме на Језекија, за војниците што го обиколиле градот и Силоам го зазеле, запираше водата таму: кладенци ископаа внатре, за да имаат вода. И ако некој беше испратен таму со заповед од пророкот Исаија, водата повторно извираше и нацрпуваше: ако пак некој од војниците сакаше да нацрпи, запираа водните извори. Значи, за да покаже и Христос, дека и Самиот е од Бога, затоа слепиот таму го испраќа, и светлината веднаш последува. Некои пак, мислат дека, Силоам се нарекува испратен, заради овој слепец кого Христос го испрати. Добива очи значи, слепиот, откако се изми, од некоја неискажана сила. Тајната не ја дозна ниту тој страдалник. Соседите пак, негови, кога го видоа дека прогледал, се сомневаа. Тој пак, рече дека дотогаш бил слеп, и запрашан за причинителот на прогледувањето, на Христа укажа како на Исцелител на страдањата. Фарисеите пак, кога слушнаа за ова преславно знамение, повторно Спасителот го хулеа, дека саботата не ја запазува. Оти, во сабота, како што посака, го исцели слепиот. Расправија настана меѓу нив; едни велеа дека Исус е од Бога, заради чудата што се случуваа: други пак, дека не е од Бога, зашто саботата не ја пази. Оние што имаа добро мислење за Него, го прашуваат слепиот: „Ти што велиш за Него?” Тој за пророк Го исповеда, како најчесен од прорците. Тие повторно не веруваат дека на слепиот Христос исцелување му подари. Па и неговите родители ги повикуваат, на соседите не верувајќи им, зашто и тоа да го прикријат сакаат. Но, уште појавно го прават, на родителите сè раскажувајќи им, а тие пак плашејќи се дека ќе бидат исфрлени од собранието, на полнолетството на синот упатуваат. Но, и повторно на слепиот му велат: „Дај му слава на Бога, зашто од Него е исцелувањето, а не од Христа, зашто е грешен, заради нарушувањето на саботата.” Тој пак, сакаше да покаже дека делото е од Бога: „Не знам - вели - знам само дека бев слеп, а од Него прогледав.” Пак му рекоа: „Како ти ги отвори очите?” Тој пак изморен, не одговора подробно, туку вели, ако не би бил од Бога, не би го направил ова знамение. И прв беше малтретиран од нив, зашто призна и дека е Негов ученик, и затоа што рече: никој не отврил очи на слеп роден. На слепи и други очи им отворија, но на роден слеп - никој. Тие го навредуваа и далеку од синагогата го изгонија. По сето тоа, Исус го наоѓа и му вели: „Ти веруваш ли во Синот Божји?” Тој пак, дознавајќи кој е Тој што со него зборува, и виден од него, зашто не Го познаваше порано кога беше слеп, Му се поклони, и ученик Негов стана, добротворството проповедајќи го.

Би се рекло и ова во преносна смисла: Христос како капка слезе на земјата и се воплоти од Света Дева. Исто така и Божественото Крштение ни го предаде, кое што е Силоам. Потоа христијаните од паганските народи за Христа на сè се осмелуваат, и гонети и сведочат и на крајот од Него стануваат прославени. Со неискажаната милост Твоја, Светлодавателу Христе Боже наш, помилуваj и спаси нè. Амин.

Извор: Неделя шестая по Пасце, о слепом

Светите браќа и словенски апостоли Кирил (со замонашувањето Константин) и Методиј, се родени во Солун. Нивниот татко Лав бил висок византиски воен офицер (друнгариј). Раната младост ја поминале во Солун, кој во тоа време целосно бил окружен со словенско население. Методиј станува управник на една архонтија во источна Македонија, додека Кирил, воспитан на царскиот двор, по завршените филозофски и теолошки студии, е поставен за библиотекар на црквата Света Софиа, во Константинопол и е учител по филозофија на константинополската висока школа.

Во 851 г. Кирил е член на византиската делегација кај арапскиот калиф во Самара, а во 856 г. во времето на политичките и црковени превирања, Методиј ја остава својата служба архонт и се повлекува во манастир на Олимп, во Мала Азија. Малку подоцна при него доаѓа и Кирил. Но, по налог на византскиот василевс Михаил, во 860 г. двата брата заминуваат како мисионери меѓу турско-татарите Хазари, во јужна Русија. Непосредно по враќањето од Русија се ангажирани за нова мисија меѓу Словените. Имено, во 862 г. пратеници од моравскиот кнез Растислав бараат од василевсот Михаил епископ и свештеници кои христијанската вера ќе ја проповедаат на словенски јазик. Задачата била голема и деликатна. На територијата на пространата држава на Растислав христијанството уште од почетокот на IX век го ширеле свештеници од регенсбуршката и пасаунската епархија. Растислав, плашејќи се од нивното политичко влијание, во Византија бара потпора против царот Лудовик Германски, од чија власт се извлекол со огорчена борба. Концепцијата на Растисав била дека, самостојната моравска црква со домашен клир и свој литургиски јазик ќе стане брана против секакво туѓо влијание.

Византија донекаде ја задоволува желбата на Растислав со испраќањето на Кирил и Методиј. Браќата за ова дело сериозно се подготвиле; Кирил го составил првото словенско писмо (глаголица) и на јазикот на македонските Словени од околината на Солун (кој јазик уште од детството добро го знаеле) ги превеле најпотребните црковни книги. На тој начин го создале првиот словенски книжевен јазик и ги поставиле темелите на словенската книжевност. Во 863 г. браќата тргнуваат на пат и стигнуваат во 864 г. кај кнезот Растислав, кој ги примил гостољубиво. Успехот на нивната мисија, многобројните ученици и народните симпатии, предизвикуваат реакција кај германскиуот клир. Германското свештенства започнува подмолна борба против словенските мисионери. Главен аргумент на противниците на словенската литургија била т.н. тријазична теорија, според која постојат само три свети јазици на кои може да се богослужи: еврејскиот, грчкиот и латинскиот.

По тригодишен престој во Моравија браќата тргнуваат на пат, за (некој) епископ да ги ракоположи Методиј и други словенски свештеници. Доаѓајќи во Панонија, некое време се задржале на дворецот на кнезот Коцел, за да запознаат со својата дејност на словенската црковна книга. Стекнувајќи и таму многу ученици, одат во Венеција, каде морале да водат остра полемика со тамошнте „тријазичници”. Оттаму не заминуваат во Константинопол, (каде што е убиен василевсот Михаил, а власта ја презел Василиј Македонец), туку патуваат во Рим. Папата Адријан во словенските мисионери гледа добри помошници во борбата против засилените и непослушни германски епископи и нивниот суверен, па ги прима свечено. Во Рим Кирил се разболува и наскоро како монах таму умира (погребен е во цкрвата „Свети Климент”, каде што е неговиот гроб и денес). Папата Адријан ја одобрил словенската богослужба, а Методиј го испратил во 869 г. кај кнезот Коцел, За време на вториот престој на Методиј во Рим, папата го ракоположил него за епископ панонски. Со тоа, западниот Илирик требало да биде издвоен од јурисдикцијата на салцбуршкит епископ и потчинет директно на Рим.

Кога Методиј пристигнал во Панонија, германските свештеници го напаѓаат и клеветат небаре еретик. Кога отишол пак, во Моравија (каде што Растислав е отфрлен од неговиот внук, њитранскиот кнез Славопук) германските епископи го повикале Методиј на својот синод, го осудиле и го фрлиле во затвор, каде останал двеипол години. Во 873 г. Методиј по налог од папата е ослободен од затворот, но словенската литургија е забранета. Бидејќи Методиј сепак ја продолжил својата дејност и словенската богослужба сè повеќе се ширела низ Моравија, тој е обвинет во Рим. Методиј во 879 г. е повикан пред папата, да се оправда. Папата Јован VIII, внимавајќи да не наштети на римските позиции во Моравија, ја потврдил словенската богослужба со булата Industriae tuae од 880 година. Истото го направил во 882 г. и Константинополскиот патријарх Фотиј, кој се помирил со папата.

Во Моравија Методиј ја преведува на словенски јазик Библијата. По неговото упокојување во Моравија е забранета словенската литургија, а кнезот Сватоплук ги прогонил неговите ученици. Некои од нив биле продадени како робови, а некои успеле да најдат прибежиште во Бугарија, Македонија, Рашка и приморска Хрватска, каде што ја продолжиле својата работа. Со преводот на литургиските и библиските книги светите Кирил и Методиј ги поставиле темелите на словенската писменост.

Вечно славните и паметени трудови на светите Кирил и Методиј (составувањето на словенската писменост, воведувањето на словенскиот јазик при богослужбите, преведувањето на светите книги на родниот словенски јазик) поставија основа за духовното и граѓанско величие на словените, на нивната духовна и граѓанска самобитност. Со преведувањето на светите и богослужбени книги на родниот словенски јазик тие поставија основа на нашето вечно спасение. Затоа, светите Кирил и Методиј не се само наши учители и апостоли, туку и отци: тие духовно нè преродија, откако со нивните трудови нè научија да го познаваме Едниот Вистински Бог.

„Ими бо начася на сроднем нам языце словенстем литургия Божественная и все церковное служение совершатися, и тем неисчерпаемый кладезь воды текущий в жизнь вечную дадеся нам.”

* * *

Saints Cyril and Methodius were brothers from Thessalonica of distinguished and wealthy parents, Leo and Maria. The older brother Methodius spent ten years as an officer among the Macedonian Slavs and thus learned the Slavic language. After that Methodius withdrew to Mount Olympus and dedicated himself to the monastic life of asceticism. It was here that Cyril (Constantine) later joined him. When the Khazarite king, Kagan, requested preachers of the Faith of Christ from Emperor Michael III then, by command of the emperor, these two brothers were found and sent among the Khazars. Convincing King Kagan of the Faith of Christ, they baptized him along with a great number of his chief assistants and even a greater number of the people. After a period of time, they returned to Constantinople where they compiled the Slavonic alphabet consisting of thirty-eight letters and proceeded to translate ecclesiastical books from Greek into Slavonic. At the request of Prince Rastislav, they traveled to Moravia where they spread and established the devout Faith and multiplied books and distributed them to the priests to teach the youth. At the request of the pope, Cyril traveled to Rome where he became ill and died on February 14, 867 A.D. Then Methodius returned to Moravia and labored to strengthen the Faith of Christ among the Slavs until his death. Following his death - he died in the Lord on April 6, 885 A.D. - his disciples, The Five Followers, with St. Clement, the bishop at the head, crossed the Danube River and descended to the south into Macedonia, where from Ohrid they continued their labor among the Slavs begun by Cyril and Methodius in the north.

Во 792 г. калифот Аарон Ал-Рашид го испратил началникот на флота Хумеид, да го ограби островот Родос. Опустошувајќи го островот, Хумеид тргнал кон Мира Ликиjска со намера да ја разурне гробницата на светителот Николаj. Но, наместо неа тој осквернил друга, што била покрај гробницата на Светителот. Туку-што осквернителите успеале тоа да го направат, на морето се кренала страшна бура и речиси сите садови биле искршени.

Осквернувањето на светињите ги вознемирило не само источните, туку и западните христијани. Особено се загрижиле за моштите на светителот Николаj христијаните во Италија. Жителите на градот Бари (расположен на брегот на Јадранското море), решиле да ги спасат моштите на светителот Николаj.

Во 1087 г. бариските и венецијанските трговци тргнале во Антиохија за трговија. И тие и другите сакале на враќање да ги земат моштите на светителот Николаj и да ги пренесат во Италија. Со таа намера жителите на Бари ги престигнале венецијанците и први стигнале во Мира. Биле испратени два човека, кои, кога се вратиле, соопштиле дека во градот е тивко, а во црквата каде што почива најголемата светињa, сретнале само четири монаси. Тогаш 47 луѓе се вооружиле и отишле во храмот на светителот Николаj. Монасите – во ништо не сомневајќи се, им го покажале местото под кое била скриена гробницата на светиот, каде, по обичај, ги помазувале туѓинците со миро од моштите на светителот. Монахот притоа раскажал за вечерашното jaвување на светителот Николаj на некој старец. Во тоа видение Светителот заповедал повнимателно да се чуваат неговите мошти. Тоа ги воодушевило баријците; тие во тоа виделе наклоност кон себе и совет од Светиот. За да ги олеснат своите деjствa, им ги откриле на монасите своите намери и им понудиле откуп за – 300 златни монети. Стражарите ги одбиле парите и сакале да ги известат жителите за несреќата што ги загрозувала. Но, дојденците ги врзале и на вратата поставиле свои стражари. Тие пак, со кршење ја отвориле гробницата со моштите. Во тоа дело особено се истакнало момчето Матеj, кој сакал што побргу да дојде до моштите на Светителот. Во нетрпение, тој го скршил поклопецот и баријците виделе дека саркофагот е исполнет со благомирис од свето миро. Баријците, презвитерите Луп и Дрого, направиле литија, по коjа истиот оној Матеj почнал да ги извлекува моштите на Светителот од исполнетиот со миро саркофаг. Тоа се случило на 20 април 1087 г.

Бидејќи немале ковчег, презвитерот Дрого ги завиткал моштите во горната одежда и придружен од баријците ги пренел на коработ. Ослободените монаси му ја кажале на градот тажната вест за туѓинците што ги грабнале моштите на Чудотворецот. Толпа народ се собрале на брегот, но било предоцна...

На 8 маj коработ пристигнал во Бари и наскоро радоснатa вест се разнела низ целиот град. Следниот ден, на 9 маj, моштите на светителот Николаj торжествено биле пренесени во црквата „свети Стефан”, во близина на морето. Свеченоста на пренесувањето на светињите било проследено со многубрројни чудотворни исцелувања на болни, што предизвикувало уште поголема побожна почит кон големиот Божји угодник. За една година била изградена црква посветена на светителот Николаj и осветена од папата Урбан II.

Настанот, сврзан со пренесувањето на моштите на светителот Николаj, предизвикал особено почитување кон Чудотворецот и бил установен посебен празник на 9/22 маj. Празникот на пренесувањето на моштите на светителот Николаj прво го празнувале само жителите на италиjaнскиот град Бари. Во другите земји на Христијанскиот Исток и Запад тој не бил прифатен, иако пренесувањето на моштите било широко познато. Тоа се обjaснува со обичајот од средновековието – да се празнуваат превосходно местните светињи. Освен тоа, Грчкатa Црква не установила празнување на овој спомен, бидејќи губењето на моштите на Светителот за неа било тажен настан. //извор: pravoslavie.ru//

На овој ден уште се споменува и чудото извршено над српскиот крал Стефан Дечански, т.е. како Свети Николај му го врати видот на слепиот крал Стефан:

„…И на Овчем Полѣ свети Никола очи ѣму дарова въ црьквi…”

Српскиот крал Милутин наредил да му ги извадат двете очи на неговиот син Стефан, кој бил наклеветан за наводно подготвување заговор. При ослепувањето, во манастирот на Свети Николај Чудотворец во Овче Поле (околината на Свети Николе), свети Николај, архиепископот Мирликиски, му се јавил на Стефан Дечански и му рекол: „Стефане, не плаши се; еве ги твоите очи на мојата дланка. Своевремено, јас ќе ти ги вратам.” По пет години, време кое светиот маченик Стефан Дечански го поминал затворен во Цариград, таму повторно му се јавил свети Николај: „Дојдов да го исполнам ветувањето.„ Потоа со крстниот знак го прекрстил и му рекол: „Господ наш Исус Христос, кој на слепородениот му даде вид, им го дарува и на твоите очи првичниот вид.” Како благодарност кон Бога, тој го изградил храмот Високи Дечани, една од најубавите градби на средновековната византиска уметност и архитектура.

    Да са живи и здрави всички,които носят имената Константин и Елена!

За първи път на 11 май 1851 г. в епархийското училище `Св. Св. Кирил и Методий` в гр. Пловдив по инициатива на Найден Геров се организира празник на Светите братя Кирил и Методий - създатели на славянската писменост. През 1857 година този празник на Св. Св. Кирил и Методий започва редовно да се отбелязва в Пловдив, Цариград, Шумен, и Лом. Денят 11 май не е случайно избран от Найден Геров - това е общият църковен празник на двамата светии.

Най-ранните данни за отбелязване на 11 май като ден на Светите равноапостоли и славянобългарски просветители Кирил и Методи датират от XII век, като те са признати за светци още в края на IX век. Поотделно паметта на Св. Кирил се отбелязва на 14 февруари, а на св. Методий - на 6 април (дните на тяхната смърт). Светият Всеруский Синод по повод празнуването хилядогодишнината на Моравската мисия на Св. Св. Кирил и Методий взема следното решение: `За спомен на хилядолетието, откакто първоначално бе осветен нашия бащин език чрез Евангелието и Христовата вяра, да се установи ежегодно, започвайки от тази 1863 г. 11 май, като църковен празник на преподобните Кирил и Методий!` След това празникът се чества във всички православни славянски страни.

Общият празник на Св.св. Кирил и Методий се чества от българската църква и през следващите векове, а през Възраждането се превръща и в училищен празник на буквите, създадени от Кирил и Методий. Това тържество, изразявящо духовните въжделения на българите за църковна независимост, просвещение и националновъздигане. Празникът на Св. Св. Кирил и Методий се отбелязва през Възраждането не само в българските земи, но и зад граница - сред възрожденската ни имиграция в Румъния и Русия, сред българските студенти в чужбина, сред българите, заточени в Диарбекир. Възторженото честване от всички българи на празника на светите братя Кирил и Методий е свидетелство за жаждата на българина за просвета и наука, за национално самоопределение и бързо икономическо и културно възмогване.

През 1892 г. Стоян Михайловски написва текста на всеучилищния химн, познат на всеки българин с първия си стих `Върви, народе възродени`. Химнът е озаглавен `Химъ на Св.св. Кирилъ и Методи` и включва 14 куплета, от които ние днес изпълняваме най-често първите шест. Панайот Пипков създава на 11.05.1900 г. музиката към химна. Ето първите два куплета от оригинала на химна с нормите на тогавашния правопис:

Днес 11 май се чества като църковен празник на светите братя Кирил и Методий, докато 24 май се е утвърдил като празник на славянската писменост, българската просвета и култура.

24 май като празник на славянската писменост и на светите братя Кирил и Методий се отбелязва днес и извън България - в Русия той се чества за първи път през 1986 г. По инициатива на мурманския писател Виталий Маслов. В Мурманск е най-северната точка, където има паметник на Св. Св. Кирил и Методий.

24 май е празник, какъвто нямат другите народи по света - празник на писмеността, просветата, културата. Празник на духовното извисяване, на стремежа към усъвършенстване чрез постиженията на науката и културата. Буквите, създадени от Кирил и Методий, преводите, които правят на най-важните богослужебни книги, защитата на правото на всеки народ да слави Бога на своя език, са от историческа значимост не само за формиране на българския народ и за неговия просперитет. Делото им е високохуманно и демократично, всеславянско, служещо на великата общочовешка идея за равенство на всички духовната област.

Безспорен факт е, че Константин-Кирил Философ създава азбуката и първите преводи на богослужебните книги на славянски език. Един обаче от най-интересните и нееднозначно решени въпроси е създаването в относително кратък период на две славянски азбуки - глаголицата и кирилицата. Не съществува и абсолютно единна позиция по въпроса, коя от тях е създадена от Константин-Кирил.

Кирилицата е хронологически втора по своята поява според по-разпространената от двете хипотези относно авторството на двете азбуки. Звуково и графически тя се базира на гръцкия унциал. Според тази хипотеза неин създател е Климент Охридски като ученик на Константин-Кирил, като в знак на почит към учителя си Климент нарича азбуката на негово име. Преобладаващата част от учените свързват авторството на глаголицата с Константин-Кирил. Тя отговаря на звуковия състав на българския език, има оригинална графика и някои изследователи сочат, че начертаването на буквите следва т.нар. златно сечение (отношението на малката страна е както отношението на голямата към цялото). Между глаголицата и кирилицата съществува известна приемственост, но и съществени различия. Кирилицата измества бързо глаголицата най-напред в Източна България и най-вече в столицата Преслав. В Охридската школа (Западна България) тя има по-широко разпространение и се използва по-дълго. В някои манастири по адриатическото крайбрежие на Хърватско глаголицата се използва като тайнопис чак до XIX б.

Според втората хипотеза Константи-Кирил Философ е автор и на двете азбуки, което от своя страна води до допускането, че той два пъти е превеждал основните богослужебни книги: през 855 г. Създава кирилицата чрез известно пригаждане на гръцкото писмо за нуждите на славянската реч, като след това превежда и богослужебните книги за нуждите на българките славяни по поречието на р. Брегалница (в североизточна Македония), а през 862-863 г. Създава глаголицата и преписва преведените преди това книги, като основната цел е да придаде общохристиянски характер на мисията си във Великоморавия.

Днес на кирилица пишат не само българите, но и сърбите, черногорците, руснаците, украинците, белорусите, както и още много не славянски народи от бившия Съветски съюз, а също и монголците - общо приблизително около 200 милиона души.

Делото на Кирил и Методий бива продължено от техните ученици Климент, Наум, Ангеларий, Горазд и Сава, които, идвайки в България, намират подкрепа за своето дело от българския цар Борис I. Всеки от петимата ученици има свой църковен празник, като освен това честваме общия църковен празник на двамата първоучители Кирил и Методий и петимата техни ученици всяка година на 27 юли. Празникът се нарича Свети Седмочисленици. В едноименната софийска църква като безценна реликва се пази част от ръката на Св. Климент.

Во светиот град Ерусалим, до Овчите порти, се наоѓа бањата наречена Витезда – на еврејски јазик Beth Khesed (преведено: дом на благодатта /милосрдието/). Според повеќе научници првичното еврејско име е: Bethesdathain – од beth (дом) и eshed (водопад, гејзер), што е двојна форма и поточно го одразува видот на бањата. Витезда е спомната и во свитокот од Кумран (11:12), кадешто е наречена Beth Eshdathain (дом на двојниот басен). На арамејски јазик е Bethesda, а на грчки името се изменува со метатеза и станува Bezetha (кај Јосиф Флавиј) и Bezatha (кај Евсевиј Кесариски). Витезда е откопана од археолозите северно од храмовиот рид и непосредно до црквата „Св. Ана”. Св. Јован пишува за една бања, но всушност басенот е разделен на два дела и е заобиколен од четири колонади, а од страна има уште една. Во водата се слегува по широки скали, издлабени во крапата. Тоа не е обична болница или минерална бања. Околу басенот лежат секакви болни – слепи, глувонеми, инвалиди, парализирани. Водата на Витезда нема постојани лековити својства, таа е лековита само одвреме-навреме; наеднаш се раздвижува, се запенува и разбранува. Всуштност, во тој момент на неа невидливо слегува ангел. Се исцелува само еден човек, којшто успева прв да влезе во водата. Другите остануваат со матна надеж, дека можеби ќе успеат следниот пат.

Во самракот на нечистата и замирисана бања Витезда, кадешто стенкаат болните напуштени од сите, еден ден блеснува божествената светлина. Таму не слегува ангел, туку влегува самит Господ Исус. Тој го запира погледот врз парализираниот што цели 38 години чека да оздрави. Христос го прашува него: „Сакаш ли да оздравиш?” Прашањето изгледа безсмислено и непотребно, но на тој начин Спасителот сака да ја испита неговата вера. Болниот, измачен, објаснува дека нема близок кој би го спуштил во бањата. Тогаш Богочовекот му вели: „Земи го својот одар и оди!” Исушеното, згрчено тело на парализираниот, наеднаш се исполнува со нови сили. Тој станува на нозе, го зграбува својот одар и Му благодари на Бога за своето исцелување.

Луѓето што биле насобрани во Витезда приличат на целиот свет комушто сè повеќе му е потребен Христос и којшто очекува благодат и чудо од Него. Проблемот е што нашиот свет до вискок степен ја изгубил својата волја – да ја спознае и надмине својата гревовност. Тој сака да ја надмине болеста, но не сака да ја отфрли причината за неа. Нашиот свет е населен од слепци што не можат да разликуваат добро од зло; инвалиди што не можат да одат по тесниот и трнлив пат кон Бога; парализирани што одамна отрпнале од гревот.

Силен впечаток прави трпението со кое разслаблениот – во текот на 38 години – ја очекува Божјата милост. Тој не го обвинува небото, не го проколнува – како жената на Јов – денот на своето раѓане, не паѓа во очајание, какошто правиме ние и во многу помали искушенија. Болниот со вера го очекува божествениот Лекар, Којшто не задоцнува да се јави – ниту порано, нито подоцна од неопходното. Бог не ни дава да носиме тежина над нашите сили.

Денот во којшто е извршено ова прекрасно чудо, е Сабота – светиот ден на јудеите, во којшто е забрането да се врши што било, дури и да се излегува од градот. Евреите го обвинуваат бившиот парализиран дека со тоа што оди со својот одар, имено, прави „грев”, а тој се оправдува, дека Исус му заповедал.

Меѓутоа, бившиот болен оди кај јудејските првенци и го (пот)кажува Оној што го излекувал. Таа, донекаде подла постапка, не останува непозната на Спасителот. Тој го сретнува бившиот болен во толпата во Ерусалимскиот храм и категорично го предупредува: „Ете, ти оздраве; не греши веќе, за да не те снајде нешто полошо” (Јн. 5:14). Христовите зборови изразуваат една длабока вистина – нашите телесни страдања често ни се испраќаат одгоре за исцелување на нашите душевни болести. Како што пишува блажен Теофилакт Охридски: „Тукашните страдања се вразумувања, а тамошните – казни.”

Болестите се резултат од разрушителното дејство на гревот врз духовната и телесната човечка природа. Во принцип, здравјето ја подразбира полнотата на животните сили. Кога човекот ја злоупотребува слободата на својата волја и ги нарушува Божјите заповеди, човекот се одделува од единствениот извор на животот – од Бога. Неизбежна последица од тоа е паѓањето во состојба на слабост и немоќ. Човекот што се отуѓува од Бога, неизбежно се доближува до ѓаволот. Во Библијата и во животот наидуваме на безброј примери за погубното дејство на демоните врз здравјето на луѓето. Затоа преподобна Синклитикија вели: „Ѓаволот има најразлични остри оружја. Кога не може да ја победи душата со сиромаштија – дава богатство, за да ја измами. Ако не ја победи со навреди и понижувања, ја опсипува со пофалби и слава. Кога [ѓаволот] е победен од здравјето на човекот, го поразува неговото тело со болести..., за да ја помрачи во мрзливите љубовта кон Бога” (Древен патерик, 7:23). //извор: pravoslavie.bg//

„...Во текот на неделата, која почнува со денешното евангелско читање, да се прашаме; во што е мојата немоќ? Од што сум парализиран? Кој дел од душата ми е умртвен? Како влегла таа парализа, таа вкочанетост во мојата душа? – и да се отстраниме од тоа со Христовата помош, со помош на љубовта од луѓето што нè љубат, откако ќе ги собереме сите свои сили. Но, и да се прашаме: Кому околу мене му е потребна мојата помош, за која јас мечтаам, без која не можам да живеам?... И не очекувајќи ништо, не очекувајќи јас да оживеам – ќе се обидам на другиот да му ја укажам таа помош, што ќе му помогне да оживее. Амин” Митрополит Антониј (Блум)

   С решение на Международния сестрински комитет от 1935 г. се определя 12 май(рождения ден на Флорънс Найтингеил) да бъде отбелязван всяка година като международен ден на сестринството! Като такъв започва да се отбелязва във всички страни след 1965 година.

 Днес е 12 Май, рожденна дата на Флорънс Найтингеил, основателка на модерното сестринство, определена като една от 100-те най-влиятелни жени на всички времена.

 Флорънс Найтингеил е основателка на сестринската професия като такава. Определена е като една от 100-те най-влиятелни жени на всички времена. Найтингеил прави истинска революция в обслужването на ранените и болни войници по време на Кримската война. Преди нея сестрите са се ползвали с лоша репутация. Тя обучава и ръководи група от медицински сестри,с която поемат обслужването на болница в Турция, независимо от неодобрението на лекарите. Найтингеил въвежда нов маниер на работа, с който намалява смъртността с 38%. Съвсем очаквано това я превръща в героиня на Англия. След Кримската война тя се заема с реформа в здравеопазването на страната.

 През 1859 г. Ф. Найтингеил издава книгата "Бележки за болниците", в която определя принципите и стандартите на болниците и грижите за болните. А година по-късно основава училище за медицински сестри "Найтингеил" към болницата "Сейнт Томас" в Лондон.

 Флорънс Найтингеил оказва дълбоко влияние върху болничното обслужване и придава благородство на сестринската професия, чак до наши дни.

   Честит празник на всички медицински сестри! 

Там ще намерите блога и сайта на Домошар събрани заедно за по-голямо удобство при четенето и обмяната на идеи за пачуърк, подаръци и декорация.

Не забравяйте да смените и линковете където получавате новите публикации и списъка с любимите си линкове!

Този блог /podarak.wordpress.com/ ще бъде обновяван, по-рядко.