Στον δρόμο έμαθα αρκετά εκπαιδευτικά πράματα:

-Τι κι αν ζητήσεις (και πληρώσεις για) να ταξιδέψεις με το "γρήγορο" δρομολόγιο του ΚΤΕΛ; Με το αργό θα σε βάλουνε να πας.
-Τι κι αν παραπονεθείς; Πάλι θα έχεις κάνει 7 ώρες μέχρι να φτάσεις.
-Τι κι αν έχεις πάρει μαζί σου ωτοασπίδες; Η Βανδή κι ο Τερλέγκας θα ακούγονται και πάλι στο τέρμα μέσα στο λεωφορείο.
-Τι κι αν περιμένεις στην ουρά για το ταξί με υπομονή (ενώ καπνίζεις πέντε-πεντε τα τσιγάρα μετά την έλλειψη); Κάποιος ελληνοπαπάρας θα χωθεί μπροστά σου.

Κερασάκι στην ταξιδιωτική μου τούρτα: Μπήκα στο ταξί (πάλι Βανδή έπαιζε. Και ο ταρίφας και ο ΚΤΕΛιατζής άκουγαν Ντέρτι FM) και έπεσα σε έναν από τους ομιλητικούς. Έτσι έμαθα πως εχτές, ο εν λόγω κύριος, πήρε κούρσα μια τύπισσα από το αεροδρόμιο, η οποία μόλις είχε φτάσει από το εξωτερικό όπου παραθέριζε με την οικογένειά της και του ζήτησε να την πάει μέχρι ένα μέρος κοντά στη Λαμία για να δει αν ο γκόμενός της (ο παράνομος ντε!) ήταν στο εξοχικό με γνωστό τσουλάκι που υποψιάζεται. Πήγαν, ήπιαν καφέ στα πλατανάκια της πλατείας όσο περίμεναν το (δις)παράνομο ζευγάρι, δεν έβγαλαν άκρη (πιστός εραστής φαίνεται αυτός) και μετά επέστρεψαν στην Αθήνα.

260 ευρουλάκια έβγαλε το άτομο. Αυτά είναι. Μετά μου έλεγε για κάτι γνωστούς του που πήγαν διακοπές στο Ντουμπάι ("πολύ χλίδα ρε κοπελιά") και πως πιό φτηνά τους ήρθε από τη Σαντορίνη που ψάχνανε και μετά συνέχισε με συνομωσιολογικά στοιχεία για τους Άραβες και το πετρέλαιο.

Μ' αυτά και μ' αυτά έφτασα στο σπίτι, άνοιξα βαλίτσα, έβαλα τα πλυντήριά μου και σας δίνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς για τη νέα εργατική σεζόν.

Εγώ λέω ν' αρχίσω να ντοπάρομαι από Σεπτέμβρη γιατί δεν με βλέπω καλά.

ΣΟΚ!

Η κυρία που "προσέχει" τη γιαγιά μου είναι από το Ουζμπεκιστάν. Κατάλαβες. Είναι μορφωμένη κυρία, που η τύχη την έριξε από τα ψηλά στα χαμηλά και λοιπά και λοιπά (έκανα και ρίμα!).

Η εν λόγω κυρία, στο δωμάτιο που χρησιμοποιεί, έχει αναρτήσει τρία κάδρα. Ένα του μπαμπά της. Ένα της μαμάς της. Κι ένα με τον Πρόεδρο Πούτιν. Ο.ο

Έψαξα μάταια να βρω την ίδια φωτογραφία αλλά μη βρίσκοντάς την, βολεύτηκα με την παραπάνω. Εκείνη που έχει η κυρία είναι κλάσεις ανώτερη, καθώς έχει τον πρόεδρο ημίγυμνο (όπως ανωτέρω), κρατώντας ένα τεράστιο όπλο.

Γουάτ μόρ κουντ ε γκέρλ ασκ φορ!;?!

Είμαι επισήμως σε διακοπές!!

Αυτό δεν σημαίνει πως σε ξεχνάω, μοναδικέ μου αναγνώστη! Σ' έχω έννοια εγώ.

Από αύριο το πρωί θα μουλιάζω μέσα στη θάλασσα κάνοντας ατελείωτες βουτιές, τούμπες, κατακόρυφους και πατητές. Θα χρησιμοποιώ και το αγαπημένο μου αξεσουάρ θαλάσσης (όχι τα μπρατσάκια): εκείνο το πραματάκι που δεν ξέρω πως το λένε, ας το πούμε "μανταλάκι μύτης" (ναι, αυτό που βάζουνε τα κορίτσα στη συγχρονισμένη κολύμβηση).

Θα γυρίσω μόνο όταν θα έχω μουλιάσει τόσο ώστε το ζάρωμα του δέρματος να έχει γίνει μόνιμο.

Ως τότε, η παρουσία μου θα είναι αραιή (σαν το μαλλί μου).

Φιλάκια στα μουστάκια!

Όντας "παιδί με γυαλιά" από τα 7 μου (seriously), έχω συνηθίσει να κοιτώ τον κόσμο είτε μέσα από ένα πλαίσιο σαν κορνίζα, είτε εντελώς θολά (no sir. I just don't DO contacts ;P). Οι λίγες φορές μέσα στη μέρα μου που δεν φοράω τα γυαλιά μου είναι αρκετά άβολες και αποσυντονιστικές.

Μη με λυπάσαι μοναδικέ μου αναγνώστη! Τρελαίνομαι για τα γυαλιά. Είναι απίστευτα όμορφο αξεσουάρ. Άσε που βλέπεις και πού πηγαίνεις κιόλας.

Παρατήρησα λοιπόν το εξής: κάνοντας ντους, κι ενώ το νερό κυλάει στα μούτρα, σκύβοντας (για το σαπούνι - χαρχαρχαρ) οι σταγόνες του νερού έπεφταν από το πρόσωπό μου. Συγκεκριμένα, ένοιωθα τις σταγόνες να κυλούν από τα ματοτσίνορά μου (αυτή η λέξη είναι γαμάτη btw) και κόλλησα...

Κοιτώντας τις σταγόνες τις έβλεπα θολές όταν είχαν απομακρυνθεί από το πρόσωπό μου, αλλά υπήρχε μια στιγμή που ήταν στην τέλεια απόσταση από τα μάτια μου, ώστε να τις βλέπω ξεκάθαρα!! Το εφέκτ του να τις παρατηρώ γι' αρκετή ώρα ήταν σαν να κοίταγα μέσα από μια φωτογραφική μηχανή που έμπαινε και έβγαινε από το φόκους της σε δευτερόλεπτα!

Συμπέρασμα 1: Who needs drugs when you can have short-sightedness???!

Συμπέρασμα 2: Αν κάτσεις σκυμμένος στο ντους αρκετή ώρα παρατηρώντας το κινηματογραφικό εφέκτ των σταγόνων που κυλάνε από τη μάπα σου, σε πιάνει η μέση σου.

Συμπέρασμα 3: Sleep tight boys and girls. I've got us covered on the insanely-stupid-remarks area.

Είναι κάτι φορές που το μόνο που φαντάζομαι μπροστά μου είναι ανοιχτός δρόμος. Μαυρόασπρος, κόκκινος, πράσινος, πορτοκαλής, μπλε... Ανοιχτός. Εικόνες από όλες τις ταινίες που έχω δει. Σκηνές μέσα από άπειρα παρμπρίζ με θέα τον ορίζοντα, τρεις κάκτους να τους δέρνει ο άνεμος της ερήμου και το πουά από ρόουντκιλ.

Τις έχω από αρκετά μικρή αυτές τις φαντασιώσεις. Πότε σε αυτοκίνητο, πότε σε (μη γελάσεις) νταλίκα*, είμαι εκεί και δεν υπάρχει τίποτα και κανείς άλλος.

Μαλακία που είμαι στην Αθήνα απ' αυτήν την άποψη. Γιατί εδώ τι να το κάνω το αυτοκίνητο; Άλλο να τρέχεις μόνη σου στις ερημιές του Νότου της Αμερικής, κι άλλο να είσαι κολλημένη στην κίνηση στη Βασιλίσσης Σοφίας.

Τεσπά. Έτσι κι απόψε. Έκλεισα τα μάτια μου και ξαναήρθε η εικόνα.

Ρόουνττριπ ένιγουαν;

*Όταν με ρωτούσαν την κλασσική ερώτηση "τί θέλει το κοριτσάκι να γίνει όταν μεγαλώσει;;" (insert stupid grin και τσίμπημα στο μάγουλο), είχα την τάση να λέω 3-4 πράματα μαζί. Τα πιό συχνά ήταν "αστροναύτης-μπαλαρίνα-οδηγός νταλίκας-δικηγόρος". Δεν λέω ότι έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους, ούτε κι έγινα τίποτε από αυτά. Αλλά πάντα μου άρεσαν οι νταλίκες. Ίσως έφταιγε το κόλλημα με τους Τρανσφόρμερζ...

ΕΧΩ ΤΕΛΕΙΟ ΚΑΙ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΚΑΙ ΠΑΝΓΡΗΓΟΡΟ ΙΝΤΡΕΝΕΤΖΖ!!!

Ευχαριστώ φόρθνετ! (Σε στυλ Efkaristo Express Service!)

Ε, ρε... Κάτι ήξερε το Μαντονάκι.

Εγκζιστένσιαλ άνγκστ και μαλακίες. Πήγα, ξόδεψα τα λεφτά μου (αυτά που απέμειναν μετά την εξόφληση ΟΛΩΝ των λογαριασμών και τα οποία κανονικά έπρεπε να κρατήσω για φαΐ, τσιγάρα και εμέρτζενσιζ) σε βιβλία, κόμιξ και ντι-βι-ντι, και στάνιαρα.

Αλλά πώς να το κάνουμε; Γουί αρ λίβινγκ ιν ε ματίριαλ γουόρλντ αντ άι αμ α ματίριαλ γκέρλ!

"Επιστροφή σ'αυτή την αυτοαναφορική γαμομπανανία με τους καβατζόπουστες σκατοπαρτάκηδες κατοίκους της, τους τόσο περίφανους γι'αυτή την τελευταία τους ιδιότητα. Επιστροφή στους ελληνικούς κωλόδρομους τους τίγκα στη μίζα, στη γαμοπολυκατοικία μου με τους παράφρονες γειτόνους και τα καβατζωμένα δωματιάκια στην ταράτσα.

Θα πάω στο γαμομέτριο πανεπιστήμιο μου στην εφορία και θα μπω στη σκατογραμματεία, θα μαλώσω με τις αγάμητες ή στραβογαμημένες που δουλεύουν εκεί, θα διαβάσω δέκα φορές εκείνη τη σκατοφωτοτυπία που βλέπω κολλημένη σ'ένα ράφι πέντε χρόνια τώρα, με τίτλο «κάπνισμα, η πιο κιτς συνήθεια», λες και το να έχεις το πανάσχημο μωρό σου (ναι αυτό που είναι σε πάμπλικ ντισπλέι δίπλα στην οθόνη του υπολογιστή) να σου λέει «αγκού» στο τηλέφωνο ενώ περιμένουν 40 μαλάκες που πρέπει να εξυπηρετηθούν σε μια ώρα είναι καλύτερο.

Μετά θα πάω να βρω έναν σκατομέτριο καθηγητή μου που θα πρέπει να τον κάνω να καταλάβει ότι η δουλεία που έκανα 6 μήνες σε σοβαρά πανεπιστήμια αξίζει να αναγνωριστεί και από το κωλοχανείο μας. μαλάκα αγράμματο, που θα μου πει πως πρέπει να τσεκάρει τη δουλειά μου γιατί "αγαπά τα σωστά ελληνικά" ενώ μπορεί να γράψει τη λέξη "οπωροπωλείο" με 5 διαφορετικές ορθογραφίες. Στη συνέχεια θα κατέβω στο κωλοκυλικείο να πάρω έναν καμένο καφέ (αυτός δε θα'ναι μέτριος, θα είναι σκέτος), θα με στραβοκοιτάξει ο μαλάκας που δουλεύει εκεί, λες και φταίω εγώ που ψήνει τυρόπιτες όλη μέρα, και θα δω ένα κάρο κρετίνους συμφοιτητές συμπολίτες/συνεργάτες μου.

Ύστερα θα πάω στο κέντρο για καμιά βόλτα, που δεν έχει πεζοδρόμιο να περπατήσεις με τους σκατοαργόσχολους θεσσαλονικείς που πίνουν καφέ όλη μέρα κουτοπόνηρους σκατομπουρτζόβλαχους "αθηναίους από την επαρχία που γκρινιάζουν ολημερίς πόσο καλύτερα είναι στο χωριό τους, θα καθήσω στο μπαρ στο μόνο καφέ της γαμόπολης που έχει κάποιο νόημα να κάθεσαι, και θα μιλήσω με έναν από τους δύο μπάρμεν στους οποίους έχει νόημα να μιλάς (και ναι, είναι αδέρφια φίλοι μου, μη γελάτε βλάκες, για κλάματα είναι).

Τα βράδια θα βγώ σε ένα από τα δύο μαγαζιά - ρέπλικες των μαγαζιών που βρίσκεις σε κάθε γωνία στο Rotterdam, θα πετύχω κάνα δυο πρώην γκόμενες, και σ'αυτή τη ζηλευτή ατμόσφαιρα θα πιώ δυο τρεις μπόμπες μείνω στο σπίτι με ανακούφιση που δεν είναι ανάγκη να βγω να δω τις ίδιες σκατόφατσες που βλέπω όλη μέρα και θα πιω τα τζινάκια μου ακούγοντας μουσικούλα και προσπαθώντας να τα ξεχάσω όλα.

Με το τέλος του καλοκαιριού θα πάω να βρω μια μίζερη δουλειά σε κάποιο μέτριο γραφείο (εδώ είναι επιλογή το μέτριο γιατί τα καλά θα με ξεπατώσουν), και για την επόμενη χρονιά θα διαβάζω κάτι μίζερες ιστορίες που μου έχουν μείνει. Θα συνεχίσω να δουλεύω τρεις δουλειές και να μην κοιμάμαι, προκειμένου να βγάλω τα μίνιμουμ προς το ζην ενώ δίπλα μου, μαλάκες, παίρνουν μίζες και πνίγονται στα φράγκα.

Και το χειρότερο; Αυτό που περιγράφω είναι η πραγματικότητα όλων των φίλων μου στην ελλάδα, και φαντάζομαι και της μεγάλης πλειοψηφίας των ανθρώπων της ηλικίας μου."

Φχαριστώ ρε Άλεξ. Μου 'φτιαξες το κέφι. :\

Στην προηγούμενη γωνία, ο τύπος με το πρησμένο πόδι έχει εξαφανιστεί και ούτε καν φρόντισε ν΄αφήσει αντικαταστάτη! Το ίδιο ισχύει και για τον κύριο στο πόστο δίπλα στους σκουπιδοντενεκέδες του νοσοκομείου (εκεί που κατούραγε ένας άλλος ένα πρωί). Ο καλός επαγγελματίας όμως φαίνεται. Ο νεαρός της μεθεπόμενης γωνίας φαίνεται να εκπαίδευσε άλλον τύπο, ο οποίος θα έχει φοβερό μέλλον. Κάνει αυτό το σιχαμένο με τις ροχάλες και τις φωνές που το κάνουν πολύ δύσκολο να μην τον κοιτάξει ο κόσμος.

Και οι υπόλοιποι; Μήπως το καλοκαίρι αποδημούν σε καλύτερα κλίματα; Μήπως βαρέθηκαν το κέντρο κι είπαν να πάνε στα παραθεριστικά τους σημεία στη Γλυφάδα, την Κηφισιά και άλλους εξωτικούς προορισμούς;

Καλές διακοπές!

Το πρωί, περνώντας τη Βασ. Σοφίας, κάποιος είχε χτυπήσει. Μια κυρία. Ήταν ξαπλωμένη στη μέση του δρόμου και γύρω της είχαν μαζευτεί διάφοροι για να τη βοηθήσουν. Η βοήθειά τους ήταν ότι κάθονταν από πάνω της, φωνάζοντας σε άλλους περαστικούς "καλέστε καλέ ένα ασθενοφόρο!".

Περνώντας, είδα τη φάση από μακριά. Πλησίασα αργά, έκανα μισό κυκλάκι για να το αποφύγω, πέρασα το φανάρι και συνέχισα. 2-3 τετράγωνα μετά, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα σκεφτεί τίποτα. Παλιότερα, ίσως να σκεφτόμουν "μακάρι να μην έπαθε κάτι σοβαρό". Μόλις σκέφτηκα αυτό, είπα μέσα μου "Μπορεί να είναι εντελώς μαλακισμένη. Τι με νοιάζει αν έπαθε κάτι;".

Πρέπει να φύγω. Δεν ξέρω τι σκατά θα κάνω, αλλά μου φαίνεται πως κάτι πρέπει να γίνει. Σκέφτομαι σοβαρά να πάρω τα μπογαλάκια μου και να μεταναστεύσω κάπου. Σαν τον παλιό, καλό καιρό του ελληνικού μαυρόασπρου σινεμά. Θα πάω στην Αστράλια. Να δουλεύω λάτζα. Δεν με νοιάζει. Γουατέβερ. Απλά έχω αρρωστήσει εδώ πέρα. Μου έχει γυρίσει το μάτι.

Κουίκ! λοιπόν. Του δε μπατ κέιβ!

"Strategic touching is a series of touching usually with an ulterior or hidden motive thus making them seem to be using touch as a game to get someone to do something for them."

ΓΔΦ!!; Ντιντ άι μις ε μίτινγκ;;!

Τι θα μπορούσε να είναι αυτό μέσα σε κοινωνικό κόντεξτ; (Και μη μου αρχίσετε τα σεξουαλικά γιατί δεν υποτίθεται πως είναι σε τέτοιο πλαίσιο.)

Απέτυχα στο πρώτο στάδιο -aka ΒΡΕΣ ΑΞΙΟΥΣ ΓΚΟΥΝΖ- και μάλιστα παταγωδώς.

Οι Ονούφριος και Άγνωστος 666, εγκατέλειψαν την πορεία τους μετά από 4-5 ποστάκια. Χρουμφ! Γουίκλινγκζ! Ποιός θα με βοηθήσει στα πλάνα μου για γουόρλντ ντομινέισον τώρα!;

Και σκέφτομαι τι θα έπρεπε να κάνω; Να τους πετάξω έξω από το μπλογκ ώσπου να γυρίσουν γονατιστοί και να ικετεύσουν δυό θέσεις/ποντς στο διαστημόπλοιό μου... ή να περιμένω λίγο ακόμα μήπως και εργάζονται σκληρά σε κάποιο πλάνο που δεν μου έχουν πει για να μου κάνουν σουρπράιζ;

(Note: Ναι, έχει διαφορά να το κάνεις επίτηδες και να το κάνεις επειδή είσαι παρανοϊκός. Duh!)

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο γελάω με τα Lolcatz. Μου φαίνεται περίεργο που δεν με ενοχλεί αυτός ο βιασμός της ορθογραφίας. Αλλά μιλάμε κυλιέμαι χάμω με δαύτα. Τόσο, που είναι πια περίεργο.

Από την αρχή τους στο 4chan (βλ. caturday), μέχρι το γουόρλντ ντομινέιshun του icanhazcheeseburger, γάτες, κουκουβάγιες, κουνέλια, θαλάσσιοι ελέφαντες σε αναζήτηση κουβάδων... μέχρι που δημιουργήθηκε και η εκκλησία της ceiling cat και της κακιάς basement cat αλλά και κοτζάμ κώδικας (lolcode)!

Αν δεν μπορείς να γελάσεις μ' αυτό... έχεις πρόβλημα.

kthnxbai.

UPDATE: Επειδή το ξέρω ότι θέλετε μασημένη τροφή, ορίστε και απευθείας λινκάκι για τα macros του MakisFacts. Δέι ΡΟΥΛ!

Χα! Περίμενες να έχω κάτι απλό και συνηθισμένο; Χα!

Αχέμ.

Μου φαίνεται περίεργο ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι θα κάνουν τα πάντα για να σε πείσουν πόσο λάθος είσαι, όταν εκφράσεις την απλή γνώμη πως η αγάπη είναι θέμα βιολογικό και εξελικτικό και χρηστικό.

Θα χτυπηθούν μέχρι πτώσης, θα σε αποκαλέσουν "ψυχρό", "ρομπότ" και άλλα τέτοια γραφικά.

Για μια ακόμη φορά θα πω ότι: η χαρά του να καταλαβαίνεις πώς λειτουργεί κάτι είναι απείρως μεγαλύτερη από το να χρησιμοποιείς ή να σου συμβαίνει αυτό το κάτι χωρίς να το καταλαβαίνεις.

-Δεν μπορώ παρά να κάνω ντους 4 φορές τη μέρα
-Αντί να πίνω νερό από ποτήρι, καταπίνω λίτρα με μπουκάλια
-Δεν έχω καμία διάθεση να κάνω τίποτα
-Γκρινιάζω περισσότερο απ' ότι συνήθως

Ε, που θα πάει... θα έρθει κι ο Σεπτέμβρης να ησυχάσουμε!

Οι μάταιες φιλοσοφικές μου αναζητήσεις με οδήγησαν στο define: truth. Χοχοχο.

"Conformity to reality or actuality"
"The most adequate comprehension of reality that man's mind and reason make accessible to him."
"The meaning of the word truth extends from honesty, good faith, and sincerity in general, to agreement with fact or reality in particular."
"TheTruth.com is an anti-smoking campaign in the United States."
"Truth is the official full-length version of the demo album of the same name released by Christian rock singer, and Stryper frontman, Michael Sweet."
"True facts, genuine depiction or statements of reality."

Τι σκατά είναι η αλήθεια, αλήθεια; Κατά πόσο μπορούμε να συμφωνήσουμε σε μια αντικειμενική αλήθεια και σε σχέση με τι;

Περίμενες απάντηση;

Χα!

Βρες τη μόνος σου, μοναδικέ μου αναγνώστη! Εγώ δίνω ερώτημα. Δώσε εσύ απάντηση!

Χάρηκα που σε ξαναβρήκα! ^__^

(Ναι, ξέρω. Όλο το ποστ είναι inside joke. Αλλά αφού με ξέρεις τώρα, μοναδικέ μου αναγνώστη... Είμαι λίγο του εφήμερου ποστ στη μπλογκόσφαιρα της πληροφόρησης. Ντίλ γουιδ ιτ.)

Περπατούσα στα πουά πεζοδρόμιά μας.

Κι αναρωτιόμουν πόσο διαφορετικά γούστα έχουμε στις τσίχλες.

Δηλαδή... οι διαφορές στα μεγέθη των πουά είναι μάιντμπόγκλινγκ!! Από έξτρα μικρό πουά, ως υπερτεράστιο!

Εμένα μου αρέσει αυτό το πουά. Σαν χάρτης Ντι-Εν-Έι.

Μπορεί κάπου, κάποτε, να έχω πατήσει ένα μικρό κομμάτι από σένα, μοναδικέ μου αναγνώστη...

Του αρέσουν οι Νιρβάνα; Θέλει να νιώσει σαν τον Κέρτ; Προτείνω: να τον γαμάει κάθε μέρα μια πατσαβούρα καθώς του χώνει βελόνες στα μάτια και... (here's my favourite part)

...ένα πρωί ξυπνάει και νιώθει κάτι στο στόμα του. Ανοίγει τα μάτια του και κατευθείαν εστιάζει στην κάνη ενός όπλου. Το βλέμα του ταξιδεύει πιο ψηλά. Τα μάτια του σταματάνε στα μάτια μου.

"Ohai! I heard you wanted to cash in on Kurt. Now DIE!", λέω και πιέζω τη σκανδάλη.

Πρέπει να ήμουν γύρω στα 7-8 όταν πρωτοέπαθα κόλλημα μ' αυτά τα βιβλιαράκια! Αλλά θυμάμαι πως δεν ήθελα να κάνω τίποτε άλλο παρά να παίζω, προσπαθώντας να νικήσω τους διαβολικούς σκελετούς, τους μάγους, κρατώντας απίθανα σπαθιά κ.ο.κ.

Η σειρά (έμαθα τώρα που το έψαξα) ήταν απίθανα πετυχημένη και υποθέτω ότι κι άλλοι από εσάς το διάβαζαν μικροί! Να ενώσουμε δυνάμεις! xD

Επίσης, ή ήμουνα πολύ πιό έξυπνη όταν ήμουν μικρή, ή απλά τώρα έχω χαζέψει, γιατί οι οδηγίες μου φαίνονται πολύ περίπλοκες!

"The story focuses on the fictional world of Magnamund, where the forces of good and evil fight for control of this planet in a final showdown. The protagonist is Lone Wolf, last of his caste of warrior monks known as Kai lords. The book series is written in the second person and recounts Lone Wolf's adventures as if the reader is the main character. As Lone Wolf, you make choices at regular intervals throughout the story which then change the course, and the final outcome, of the book."

Απόσπασμα: "166-Μπροστά σου έχεις μια διαβολική παρουσία. Το μυαλό σου το ερευνά ένα πλάσμα πανίσχυρο που δεν το ορίζει ο χρόνος και πρέπει ν' αμυνθείς. Η μάχη έχει αρχίσει και κινδυνεύεις. Είναι ένα μακρόχρονο και επώδυνο μαρτύριο κατά τη διάρκεια του οποίου έχεις διάφορες φαντασιώσεις που σε προκαλούν και σε τρομοκρατούν. Μετά απ' αυτό πρέπει να χάσεις 4 βαθμούς Αντοχής και να προχωρήσεις όπως μπορείς στο τούνελ. Γύρισε στο 104."

Από τότε που ο PTerry ανακοίνωσε ότι έχει Αλτζχάιμερ έχουν γίνει αρκετές κινήσεις από τους αναγνώστες των βιβλίων του. Η πιο σημαντική και οργανωμένη μέχρι τώρα είναι το Match It For Pratchett. Αφού ο PTerry έδωσε ένα εκατομμύριο δολάρια στο Alzheimer's Research Trust, οι fans, για να τον τιμήσουν, κάνουν δωρεές εκεί στο όνομά του. Στη σελίδα τους μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για την ασθένεια, τον PTerry και τους τρόπους που μπορεί κανείς να δώσει χρήματα στο Alzheimer's Research Trust.

Από το Discworld Monthly πληροφορηθήκαμε πως στις 08/08/08, θα γίνει μια μαζική κίνηση από όλους τους φανατικούς του αναγνώστες ανά τον κόσμο, να γίνουν δωρεές στο όνομα του PTerry, σε όσα ιδρύματα ασχολούνται με την έρευνα για το Αλτζχάιμερ.

Ετοιμάσου να δώσεις κανένα φράγκο. Μην είσαι σπαγγοραμμένος.

Burnout is a psychological term for the experience of long-term exhaustion and diminished interest (depersonalization or cynicism), usually in the work context. It is also used as an English slang term to mean exhaustion. Burnout is often construed as the result of a period of expending too much effort at work while having too little recovery, but it is sometimes argued that workers with particular personality traits (especially neuroticism) are more prone to experiencing burnout. Further, it appears that researchers disagree about the nature of burnout. While many researchers argue that burnout refers exclusively to a work-related syndrome of exhaustion and depersonalization/cynicism, others feel that burnout is a special case of the more general clinical depression or just a form of extreme fatigue/exhaustion (thus omitting the cynicism component).

Compassion fatigue, also known as a Secondary Traumatic Stress Disorder, is a term that refers to a gradual lessening of compassion over time. It is common among victims of trauma and individuals that work directly with victims of trauma. It was first diagnosed in nurses in the 1950's.

Sufferers can exhibit several symptoms including hopelessness, a decrease in experiences of pleasure, constant stress and anxiety, and a pervasive negative attitude. This can have detrimental effects on individuals, both professionally and personally, including a decrease in productivity, the inability to focus, and the development of new feelings of incompetency and self doubt.

The media has been blamed for causing wide spread compassion fatigue in society. Proponents argue that the media's saturation of images and stories of suffering has caused the public to become cynical, or become resistant to helping. They cite preliminary scientific research which is showing that visual images affect brain activity in demonstrable and measurable ways.

Ωραία ε;

(Ομολογώ πως για πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω πως έχω φτάσει στο όριο, σωματικά και ψυχολογικά. Με κάνει να νιώθω κομμάτι άχρηστη.)

Αφιερωμένο στους μπερναουτιασμένους και φατιγκιασμένους.

Ενώ ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει, ο Βιολόγος με κάνει να νιώθω ενοχές και ο Ομπάμα έχει 4 πόντους προβάδισμα στα γκάλοπ, εγώ χαίρομαι για τα καινούργια μου σκουλαρίκια (no, psyx0r, they do NOT make me a geek. Just shallow xP), δουλεύω σαν τους αραπάκους στις μπαμπακοφυτείες και το αυχενικό βαράει κόκκινα.

Κόκκινο βαράνε και τα νεύρα μου με τη ζέστη. Θέλω Αλάσκα. Βολεύομαι με μια πισίνα στο σπίτι βέβαια (Memo to self: Να θυμηθώ να ρωτήσω τον Βιολόγο αν οι πισίνες γαμάνε το περιβάλλον για να ξέρω από πριν για τι ποσοστό ενοχής μιλάμε).

Κοινώς, είμαι λίγο υπό διάλυση. Θα στρώσει.