O Borges είχε πει κάποτε πως η ζωή είναι άλγεβρα και φωτιά. Και πραγματικά είναι. Αυτό και τόσα άλλα.

Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όταν εσύ περιμένεις κάτι να συμβεί.

Προ λίγων ημερών ήμουν σε ένα τρένο που με πήγαινε στην Πάτρα. Και ένιωσα αυτό που νιώθω πάντα στα τρένα. Ήθελα να το αφήσω να με πάει όπου θέλει εκείνο. Να κλείσω τα μάτια και να χάσω τη στάση μου. Το μόνο που με σταμάταγε ήταν το γεγονός πως τα τρένα επιστρέφουν πάντα στην αφετηρία τους και πως μαζί του θα έκανα και εγώ ακριβώς αυτό: έναν τέλειο κύκλο. There and back again.

Τα πλοία και τα τρένα, τα λεωφορεία και τα αεροπλάνα δε φτιάχτηκαν για αποδράσεις. Φτιάχτηκαν για να σε πηγαίνουν κάπου. Δε φταίνε αυτά και δε μπορείς να τα κατηγορήσεις ότι δε σε πηγαίνουν αρκετά μακριά, όταν εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις πού θέλεις να πάς. Πού ανήκεις.

Στην πόρτα της τουαλέτας του τρένου υπήρχε μια φράση, που με έκανε να χαμογελάσω: "Έκαναν τα πάντα για να με θάψουν. Ξέχασαν όμως ότι είμαι σπόρος..."

Ήταν γραμμένη με μεγάλα, μαύρα γράμματα, πάνω στην πόρτα από την οποία (θέλοντας και μή) πέρασαν όλοι οι επιβάτες. Και όμως, όλοι έκαναν πως δεν έβλεπαν τίποτα. Άρχισα να σκέφτομαι ότι φαντάζομαι πράγματα. Τι ήταν αυτό;; Όλοι αυτοί είχαν βρει τον προορισμό τους ή απλά είχαν συμβιβαστεί;

Γιατί αυτό ακριβώς είναι η ζωή.

Ένας σπόρος.

Γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε, μαθαίνουμε, ξεχνάμε. Και μετά συμβιβαζόμαστε, σκύβουμε το κεφάλι και δεν κάνουμε πως όλα πάνε καλά και πως έχουμε όλα όσα θέλουμε, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιούμε πως δεν τα έχουμε. Και μεγαλώνουμε κι άλλο, ωριμάζει το σώμα και μαθαίνουμε, αλλά αυτή τη φορά, μαθαίνουμε απλά πως να ξεχνάμε με το λιγότερο δυνατό πόνο και προσπάθεια.

Η ζωή είναι μικρή, εύθραυστη και (από μόνη της) άχρηστη. Είναι όμως το μοναδικό πράγμα που μας ανήκει. Το μοναδικό πράγμα που πραγματικά έχουμε μέχρι να πάψουμε να το έχουμε.

Αν της δώσουμε το χώρο που χρειάζεται, την φροντίσουμε όπως της αξίζει και αρκετό ήλιο ανάμεσα στα σκοτάδια μας, ίσως και να φυτρώσει κάτι. Ίσως και να μας δώσει καρπούς. Ίσως και να την κοιτάξουμε κάποτε και να είμαστε περήφανοι που πήραμε έναν σπόρο και τον κάναμε δέντρο.

Τα τρένα είναι το μέσο. Το ξέρω αυτό. Δεν είναι ο προορισμός. Δεν έζησε κανείς με τον πόθο να βγει στο δρόμο χωρίς να έχει κάτι στο μυαλό του. Ίσως όταν μάθουμε καλύτυτερα τον εαυτό μας, όταν συνειδητοποιήσουμε πως όλα όσα φτιάχνουμε είναι ο δρόμος και όχι ο προορισμός, ίσως τότε μονάχα τα τρένα να είναι ακριβώς αυτό που είναι: η γραμμή και όχι η τελεία.

-----------------------------------------------------------

Music for trains.

KT Tunstall - Gone to the Dogs (Live) (So why don't you say/ say it out loud/ All these things you hold inside/ Of yourself/ holding on tight/ As if you're frightened of the ride... )

AaRON - Endless Song ( Is it hard to go on/ Make them believe you are strong/ Don't close your eyes... )

Οι λίγοι μήνες πριν αρχίσει να μπαίνει σε εφαρμογή. Ο χρόνος που κυλά βασανιστικά αργά μέχρι να έρθει η ώρα να αρχίσουν οι προετοιμασίες για αυτήν, τα πρώτα βήματα, οι πρώτες δυσκολίες, τα πρώτα "που μπλέκω" και τα πρώτα "είναι δύσκολα, αλλά επιτέλους συμβαίνει".

Από Οκτώβρη μετακομίζω.

Και δε βλέπω την ώρα.

Νιώθω σα να στέκομαι στην άκρη της αποβάθρας και να περιμένω το τελευταίο πλοίο για άγονη γραμμή. Το βλέπω να έρχεται από μακριά, στο βάθος κάτι ξεχωρίζει. Φαίνεται ο καπνός και το κατάστρωμα. Και έστω και αν αργεί ακόμα η επιβίβαση, νιώθω σα να έχει ήδη δέσει στο λιμάνι, να έχει ήδη ρίξει την μπουκαπόρτα και εγώ να είμαι με το ένα πόδι μέσα.

Λένε πως η προσμονή για κάτι που επιθυμείς πολύ, είναι το καλύτερο κομμάτι της όλης επιθυμίας.

Μόλις μπεις στο πλοίο, αρχίζεις να βλέπεις τη βρωμιά στο κατάστρωμα και τη φουρτούνα στα ανοιχτά, αλλά δεν τα πολυπροσέχεις, γιατί μπορεί να μην είναι οι τέλειες συνθήκες για ταξίδι, αλλά εσύ δεν είσαι εκεί για το μέσο: είσαι εκεί για τον προορισμό. Και όσο νιώθεις τον αυγουστιάτικο αέρα να σου χτυπά το μέτωπο μανιασμένος, εσύ απλά κοιτάς τη θάλασσα και αναρωτιέσαι  που τελειώνει εκείνη και που ξεκινά ο ουρανός.

Οι μήνες κυλούν αργά, μέρα τη μέρα και ώρα την ώρα, φτιάχνω σχέδια και χτίζω σχεδίες. Ζυγίζω τα θετικά και τα αρνητικά (γιατι στο ζώδιο είμαι Ζυγός - and that's what we do :p) και μετράω τη μοναξιά του φθινοπώρου που πλησιάζει (γιατί σα χαρακτήρας είμαι Μονός - and that's what we do).

Νιώθω σαν παιδί που του τάξανε γλυκό μετά το φαγητό, σαν ερωτευμένος που δε βλέπει την ώρα να πέσει για ύπνο και να δει στα όνειρά του εκείνη που επιθυμεί η καρδιά του.

Είναι γλυκια η προσμονή αλλά ώρες ώρες είναι και πικρή. Γιατί όσο περιμένεις νιώθεις πως θα έπρεπε να κάνεις κάτι άλλο - περιμένεις το πλοίο και αναρωτιέσαι: έκλεισα το γενικό; κλείδωσα τα παράθυρα;

Τα πήρα όλα;

Και μετά καταλαβαίνεις πως ναι, τα πήρες όλα. Όχι γιατί τα μάζεψες αλλά γιατί τα πιο σημαντικά πράγματα μαζεύονται μόνα τους και κλειδαμπαρώνονται σε καρδιά και μυαλό. Το πλοίο θα σε πάρει από δω, ναι, αλλά τα μπαγκάζια σου - τα πραγματικά βαριά μπαγκάζια που δε θα ήθελες πια να κουβαλάς μαζί σου - δεν είναι στα χέρια αλλά στην ψυχή.

Και αυτά, δεν υπάρχει πλοίο αρκετά μεγάλο για να τα χωρέσει και διαμέρισμα αρκετά μικρό για να μη τα δεχτεί.

Οι αναμνήσεις είναι φαντάσματα που τριγυρνάνε για πάντα στους διαδρόμους σου.

Όποιοι και όπου και αν είναι αυτοί...

---------------------------------------

Music for the ships sailing

Portishead - Roads ( Oh, can't anybody see/We've got a war to fight/Never found our way/Regardless of what they say... )

Editors - Fall ( I wanted to see/I wanted to see/I wanted to see this for myself... )

Τι κάνει την ανθρώπινη ζωή να αξίζει περισσότερο από ενός...καναρινιού;

Οι γονείς μου έχουν ένα καναρίνι. Ποτέ δεν το συμπάθησα ιδιαίτερα για να πω την αλήθεια (I'm a dog person). Ποτέ δεν επικοινωνούσαμε ιδιαίτερα με το... πτηνό. Όποτε του σφύριζα μου γύριζε την πλάτη κα έτρωγε ή έπινε νερό και όποτε έφευγα μου σφύριζε χαρούμενο, λες και το έκανε επίτηδες.

Ωστόσο, όταν εχθές το είδα να σέρνεται στον πάτο του κλουβιού του, με τους γονείς μου να το κοιτάνε απορημένοι και τη φωνή του να μη μπορεί να βγει, δεν μπόρεσα παρά να μπω σε σκέψεις:

Αν στη θέση του ήταν ένας από τους ανθρώπους που ξέρουμε, ακόμα και αν αυτός ήταν ο χειρότερος μου συγγενής (και, πιστέψτε με, έχω μπόλικους από δαύτους), θα είχανε τρέξει, θα είχαν ανησυχήσει, θα είχαν βρει γιατρούς. Για το καναρίνι που αγαπούσαν όπως λέγανε... τίποτα. Μέχρι και εγώ πρότεινα να ψάξω να του βρω έναν κτηνίατρο να το πάμε, αλλά... άρνηση.

Δεν ξέρω ποιό είναι πιο άσχημο: ότι αναρωτιέμαι γιατί η ανθρώπινη ζωή να έχει μεγαλύτερη αξία από ενός πουλιού ή ότι πιστεύω πως αυτό το εκνευριστικό πτηνό που ποτέ δε συμπάθησα με έκανε να θέλω να το πάω στο γιατρό ενώ αν ήταν ένας από τους "ανθρώπους" που με περιτριγυρίζουν ίσως και να μου άρεσε να το βλέπω να σέρνεται στο κλουβί του;

What's more disturbing?

Take your pick.

Ανόητο.

Ξοδεύεις μια ολόκληρη ζωή να φροντίζεις ανθρώπους που όταν εσύ θα χρειαστείς τη δική τους φροντίδα θα μπορούν, αλλά δε θα θέλουν να στη δώσουν και, ίσως μάλιστα ακόμα και να σε χτυπήσουν τη στιγμή που θα βρίσκεσαι εσύ στο πάτωμα και θα κάνεις κύκλους από τον πόνο, και όταν έρχεται η ώρα να φροντίσεις κάτι που για τους δικούς σου λόγους εσύ αγαπάς, χωρίς να περιμένεις κάτι από αυτό όχι γιατί δε θέλει αλλά γιατί δε μπορεί να σου δώσει, δεν κάνεις τίποτα και απλά περιμένεις...

Λες και η ανθρώπινη ζωή είναι εξ ορισμού πιο σημαντική από ενός ζώου.

Γιατί;

Γιατί μπορούμε να μετανοιώνουμε;

Γιατί μπορούμε να κλαίμε;

Γιατί μπορούμε να μιλήσουμε και να κοροϊδέψουμε τους άλλους με ψεύτικες συγγνώμες;

Γιατί μπορούμε να κάνουμε ό,τι μαλακία μας έρθει στο κεφάλι και μετά να τη ρίξουμε στην "κακιά στιγμή" και στο "ανθρώπινο λάθος";

Ή μήπως γιατί μπορούμε να ονειρευόμαστε;

Γιατί, μπορώ να σας πω με βεβαιότητα πως το δικό μου καναρίνι κάνει πιο αθώα και πιο μεγάλα όνειρα από πολλούς εξ ημών.

-------------------------------------------------------

Blackfield - Lullaby ( Kiss the ground/Drag me down/Stop the noise/Smash my toys... )

Ξυπνάς μια μέρα και συνειδητοποιείς πως όλα γύρω σου έχουν αλλάξει. Και τότε πρέπει να διαλέξεις ποιούς θα υποστηρίξεις εσύ - δίπλα σε ποιούς θα πολεμήσεις και ποιούς θα ξεγράψεις.

Η φιλία είναι ο πιο μεγάλος πόλεμος.

Όπως κάθε πόλεμος, έτσι και αυτός έχει νικητές και χαμένους, ζωντανούς και νεκρούς και στο τέλος κάθε μάχης μετράς τους δικούς σου νεκρούς - όχι με αριθμούς, γιατί ο πόνος δε μετριέται ποτέ σε αριθμούς.

Κάθε κίνησή σου, κάθε μάχη στην οποία κατεβαίνεις και κάθε μάχη που αποφασίζεις να μη δώσεις, έχει ένα αντίκτυπο. Στον πόλεμο άνθρωποι πεθαίνουν. Στη ζωή, φιλίες σβήνουν.

Πρέπει να ξέρεις, δε, πως πάνω απ' όλα, στη φιλία και τον πόλεμο, όλα τα πράγματα έχουν τις συνέπειές τους και αυτές σπάνια είναι θετικές.

Στη δική μας περίπτωση, να ξέρεις, πως η συνέπειά σου, θα είμαι εγώ.

Δεν ξέρω πόσο θα σου στοιχίσει πραγματικά τώρα, τώρα που η μάχη σε βγάζει νικητή, αλλά το πιο σοφό πράγμα στη ζωή και το θάνατο είναι πως το μέλλον είναι άγνωστο σε όλους. Η νίκη δε σου χαρίζει τον πόλεμο, και οι παλλίροιες πάνε και έρχονται συνεχώς.

Και όσες ανεξαρτησίες και αν κηρυξεις, όσες επαναστάσεις και να κάνεις, όσα λάφυρα και να βάλεις στο συρτάρι σου... ο πραγματικός νικητής είναι αυτός που έχει τις λιγότερες πληγές.

Και, το πιο ειρωνικό κομμάτι του πολέμου και της φιλίας, είναι ακριβώς εδώ: ότι όταν νομίζεις πως έχεις κερδίσει, οι πληγές δε σε αφήνουν να κοιμηθείς.

Και τότε δεν υπάρχει κανένας να στις περιποιηθεί.

Γιατί εσύ είσαι ο αδιαφιλονίκητος νικητής, αλλά τελικά - με τα σκοτεινά όπλα και χρυσά τώρα που ο ήλιος δεν τα κάνει να αστράφτουν περήφανα και με την εκκωφαντική ησυχία ανάμεσα στους διαδρόμους - πες μου πραγματικά, άξιζε;;

------------------------------

Music to listen to while counting your casualties

Madrugada - Whatever Happened To You? ( I can't believe your heart/ there's something wrong with it/ Whatever happened to you? )

Tracey Thorn - Easy ( We need reminding why/We try, when we try/Do we just intend to try? /And that's broken and sad/ Still the only thing we have... )

Θέλω να δείτε πως η ζωή ειναι ένας ολοστρόγγυλος και γεωμετρικά τέλειος, κύκλος.

Δεν έχει αρχή και δεν έχει τέλος, δεν έχει θύματα και θύτες, δεν έχει εκτός και εντός και , δυστυχώς για όσους νομίζουν πως είναι υπεράνω όλων, δεν έχει νικητές και ηττημένους. Έχει μονάχα συνεχείς αλλαγές των θέσεων, στις οποίες βρίσκει την πραγματοποίησή της η φράση "εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα'ρθεις".

Χρόνια πριν, υπήρχε μια γιατρός. Ας την πούμε Χ.

Δούλευε σε μια από τις χειρότερες πτέρυγες που θα μπορούσε να δουλεύει γιατρός: το ογκολογικό τμήμα παιδιατρικού νοσοκομείου των Αθηνών. Κανείς δεν αμφέβαλλε για τις γνώσεις της, ήταν και είναι μια πολύ αξιόλογη ιατρός, με σπουδές πολλών ετών και εμπειρία ακόμα περσσοτέρων. Οι γονείς κρέμονταν από τα λόγια της για μια ελπίδα, μια καλή κουβέντα και μια ανάσα από την αποπνυκτική ατμόσφαιρα των θαλάμων που μύριζαν θάνατο κάθε μέρα, κάθε ώρα της ημέρας.

Η γιατρός αυτή, μετά από εκατοντάδες ασθενείς (που πρέπει να υπενθυμίσω πως ήταν πάντα παιδιά), χιλιάδες περιπτώσεις και εκατονταδες επεμβάσεις, δεν κατάφερε να μάθει κάτι που δεν το διδάσκουν σε καμία σχολή και δεν το εξετάζουν σε καμία εξεταστική, κυρίως γιατί είναι κάτι με το οποίο γεννιέσαι: ξέχασε να μάθει να είναι πάνω από όλα άνθρωπος, ξέχασε να μάθει πως απέναντί της δεν έχει το "περιστατικό 14324" αλλά τον Γιάννη, το Γιώργο, την Μαρία και τον Κώστα και μια σειρά ανθρώπων που τους αγαπούν και ελπιζουν σε εκείνη για ένα ίχνος ελπίδας για να συνεχίσουν να παλεύουν αγώνες που (εκ των υστέρων) μοιάζουν τόσο μα τόσο άδικοι και εκ των προτέρων στημμένοι.

Η Χ, λοιπόν, έδινε τα νέα στους γονείς και τους συγγενείς στεγνά σαν ξύλο κάτω από καλοκαιρινο ήλιο: "Μα τι μας το φέρατε τώρα;;", "Δε βλέπετε πως δεν υπάρχει ελπίδα;", "Φαντάζομαι καταλαβαίνετε πως το παιδί σας θα πεθάνει;", "Δεν υπάρχει τίποτα να κάνουμε, το παιδί είναι χαμένη υπόθεση".

Η Χ τα έλεγε όλα...χύμα.

Κανονικά θα τη χαιρόμουν. Θα έλεγα πως οι άνθρωποι οφείλουν να είναι ειλικρινείς και πως καλύτερα να μη δίνεις στον άλλο ελπίδες όταν είναι τόσο μικρές. Αλλά σε κάποιες περιπτώσεις, ιδιαίτερα όταν έχεις να κάνεις έναν αγώνα, του οποίου την κατάλαξη πολύ φοβάσαι πως ξέρεις ήδη  χωρίς να χρειάζεται να στην πει κανείς άλλος, τα λόγια αυτά δεν είναι "ειλικρίνεια"... είναι απλά "αμορφωσiα", "αδιαφορία" και απόλυτη ασέβεια.

Η Ψ ήταν ένα από τα πολλά, από τα εκατοντάδες παιδιά που πέρασαν το κατώφλι του νοσοκομείου της Χ. Και φυσικά η αντιμετώπιση ήταν ακριβώς η ίδια.

Η Ψ, 4 χρόνια μετά έσβησε, μια καλοκαιρινή ημέρα του Αυγούστου, μια ημέρα που έτυχε εφημερεύων γιατρός να είναι η Χ. Η Χ, πιστή στις παραδόσεις της, φέρθηκε μέχρι και την τελευταια στιγμή απαίσια στους γονείς της Ψ,ακόμα και στη θεία της Ψ, την οποία ας λέμε από εδώ και πέρα "Ε".

Τα χρόνια πέρασαν, οι αναμνήσεις μπήκαν στα συρτάρια, ο πόνος έμεινε ο ίδιος σε ένταση και ντύθηκε με άλλα ρούχα: της γλυκιάς θύμησης, των στιγμών, της αγάπης που δε σβήνει...

Για τη Χ, δεν έγινε και τίποτα. Άλλο ένα περιστατικό που πήγε ακριβώς όπως είχε πει.

"Χαμένη υπόθεση, χαμένος κόπος..."

Μια μέρα του Ιούνη, χρόνια μετά, η "Ε" γνώρισε τυχαία δύο συγγενείς της Χ. Το πως και το που δεν έχει σημασία. Της είπαν πως περνάνε δύσκολα, και πως η ανηψία της Χ, το μόνο παιδί που αγαπουσε πραγματικά στη ζωή της, μια και δεν είχε αποκτήσει ποτέ δικά της, είχε καρκίνο και πως η Χ ήταν έτοιμη να πέσει να πεθάνει.

Τα λόγια τη "Ε" ήταν τα εξής:

"Σας το ζητώ σα χάρη: Θυμήστε της την Ψ. Πείτε της ότι είμαι η θεία της, η "Ε". Δεν υπάρχει αμφιβολία, θα θυμηθεί το περιστατικό.

Πείτε της, σας παρακαλώ, πως ελπίζω η ανηψία της να πάει καλά, να επανέλθει πληρως και να ζήσει μια γεματη και ευτυχισμένη ζωή.

Πείτε της, πως ελπίζω οι γιατροί που τη φροντίζουν να της φερθούν καλύτερα απ'ότι φέρθηκε η Χ σε οποιοδήποτε από τα παιδιά που πέρασαν από τα χέρια της.

Πείτε της πως χαίρομαι που η ίδια θεώρησε δίκαιο να στείλει την ανηψιά της σε μεγάλη κλινική του εξωτερικού, ενώ τα υπολοιπα παιδιά στο νοσοκομείου, που είχαν έστω και μία ελπίδα σε αντίστοιχη κλινική έμεναν για πάντα στα ίδια, ξεφτυσμένα σεντόνια γιατί δεν έδινε την έγκρισή της...

Πείτε της, πως ελπίζω αν τα πράγματα φθάσουν εκεί, αν έρθει η ώρα να της πουν τα πιο πικρά νέα του κόσμου, να της τα πουν με συμπόνια και όχι με την ψυχρότητα και την ευκολία που τα έλεγε εκείνη σε όλους.

Πείτε της, τέλος, πως η ζωή είναι κύκλος. Και γυρνάει. Πείτε της πως δεν υπάρχει κανένας ασφαλής από τους πόνους της ζωής και πως ο άνθρωπος είναι άνθρωπος μονάχα όταν ξέρει να συμπεριφέρεται ως τέτοιος, γιατί άνθρωπο δε σε κάνουν τα βιβλία."

Όταν η "Ε" ξαναείδε τους συγγενείς της Χ, της είπαν ότι της μετέφεραν τα λόγια της. Της είπαν πως η Χ, έσκυψε το κεφάλι και δαγκώθηκε. Της είπαν ακόμα πως θυμήθηκε τα πάντα και πως δε μίλησε για την υπόλοιπη ημέρα. Της είπαν πως ποτέ δεν την είχαν ξαναδεί έτσι.

Κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία.

Όσοι ήταν να καταλάβουν, νομίζω πως καταλαβαν.

Κάποτε είχα μια καθηγήτρια, λίγο αθυρόστομη - λίγο τρελιάρα. Είχε πει όμως μια φράση (όχι και τόσο καθως πρέπει) που δε θα ξεχάσω ποτέ:

"Όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι"

Αυτά.

(Αυτό, είναι από τα post εκείνα που πραγματικά δε θέλω τα σχόλια τοσο όσο το να διαβάσετε και να καταλάβαιτε την ιστορία. Γιατί είναι μια από αυτές τις ιστορίες που γράφω γιατί είναι πολύ βαριές για να τις αντέξει η καρδιά μου και είχα ανάγκη να τη μοιραστώ. Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας...)

Yours,

Nam3l3ss

Τι είναι ευτυχία;

Είναι στιγμές. Σαν σταγόνες μέσα σε έναν ωκεανό στιγμών, είναι οι χρωματιστές κηλίδες που τον κάνουν να μοιάζει πανέμορφος μέσα στην απεραντοσύνη του. Ο τρόπος που τρυπώνει ο ήλιος μέσα από τα φύλλα των δέντρων σε μια βόλτα στο πάρκο, ένα ξενύχτι, ένα καλό μεθύσι, μια αγκαλιά, ένα βλέμμα, ένα απρόσμενο και όμορφο δώρο, ένας φίλος που σου λέει πόσο περήφανος είναι που είναι φίλος σου, ένα βιβλίο...

Όλη μας η ζωή είναι γραμμένη στο δυαδικό σύστημα. 0 για τις άσχημες, 1 για τις όμορφες στιγμές της.

Σήμερα η μέρα μου ήταν στο 1.

Πήρα στα χέρια μου για πρώτη φορά το βιβλίο στο οποίο έχουμε γράψει από ένα κείμενο όλοι όσοι ανήκουμε (ή ανήκαμε) στα Καπέλα.

Δεν ξέρω αν έχω νιώσει πιο περήφανος στη ζωή μου. Έχω πάρει πτυχία, έγω συμετάσχει σε αγώνες και έχω μπει σε διαγωνισμούς που πολλοί θα ζηλευαν. Αλλά αν με ρωτούσε κανείς, θα έλεγα πως  αυτό για το οποίο περηφανεύομαι πιο πολύ στη ζωή μου είναι το βιβλίο αυτό.

Είναι μικρό και χωρίς πολλές φαμφάρες, είναι ασπρόμαυρο και δεν έγινε best-seller ούτε σειρά ή ταινία. Είναι απλό και είναι ότι πιο όμορφο έχω δει στη ζωή μου.

Γιατί; Γιατί μέσα του κρύβει σκέψεις ανθρώπων που εκτιμώ και θαυμάζω, που σέβομαι και "ζηλεύω". Και γιατί μπόρεσα να μπω και εγώ μαζί τους ανάμεσα στις σελίδες του.

Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο από το να σου λέει ένας φιλος πως νιώθει υπερήφανος που είσαι φίλος του. Απλά δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναγνωριση, από αυτή των ανθρώπων που σε αγαπάνε αλλά όταν κάνεις τη μαλακία θα στην πούνε και ας μη θες να το ακούσεις.

Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω. Οι λέξεις που περνάνε από το μυαλό μου είναι πολύ λίγες για να περιγράψουν αυτό που αισθάνομαι, αυτό που θέλω να πω.

Γι'αυτό θα σταματήσω εδώ. Πριν αρχίσω να επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια χωρίς να το θέλω.

(Razz, once again THANK YOU for everything. Θα σου στείλω mail πολύ σύντομα... Μερικές φορές κάποια πράγματα έχουν αξία μόνο όταν λέγονται μεταξύ δύο ανθρώπων).

Stay true,

Nam3l3ss

----------------------------------

Music... (έτσι απλά!! Τι να βάλω;; Music to listen to μέχρι να επανέλθω από τον ουρανό;; )

Radiohead - Lucky

Ismael Lo - Tajabone

Σήμερα, το "τεράστιο" θέμα που απασχολεί τον κόσμο μας, τον κατά τα άλλα τέλειο και αγγελικά πλασμένο κόσμο μας, που έχει πια λύσει όλα του τα προβλήματα - ή, με άλλα λόγια, έχει χώσει το κεφάλι βαθιά στο έδαφος ως άλλη στρουθοκάμηλος - είναι ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου.

Είπαμε, όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι απλά κάποιοι σε αυτό τον κόσμο είμαστε περισσότερο ίσοι από κάποιους άλλους.

Μέσα στη φασαρία και το σούσουρο αυτών των ημερών άκουσα μια φράση που μου έκατσε απίστευτα άσχημα.

Μια φίλη μου μου είπε: "Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους gay. Απλά δε μου αρέσει να το βλέπω."

LOL!!

Δηλαδή, με λίγα λόγια, ξέρετε τι σημαίνει αυτό;; Είναι ωραίο όταν η τέλεια κοινωνία μας γνωρίζει το τι συμβαίνει αλλά κάνει πως δεν το βλέπει. Τότε τα δέχεται όλα και δεν υπαρχουν προβλήματα. Όταν όμως τα "κρυφά" αρχίζουν να ζητάνε φως τότε το πράγμα αλλάζει. Είναι σα να ζητάς από τη στρουθοκάμηλο να βγάλει το κεφάλι από το έδαφος και να αντιμετωπίσει τους φόβους της κατάματα.

Πόσο υποκριτές είμαστε; Πόσο λανθασμένη άποψη έχουμε στο μυαλό μας; "Ότι δε βλέπω δεν υπάρχει"...

Δε θα σας κουράσω άλλο. Η αποψή μου είναι απλή. Ποτέ μου δεν μου άρεσε η υποκρισία. Τη θεωρώ ένα από τα χειρότερα ελαττώματα του ανθρώπου. Σε συνδυασμό μάλιστα με την εθελοτυφλία, η πολιτισμένη μας ζωή μπαίνει για τα καλά στη ζώνη του λυκόφωτος.

Είμαι υπέρ των γάμων των ομοφυλοφίλων, λοιπόν. Είτε ο κόσμος θέλει να το λέει γάμο είτε συμφωνητικό συμβίωσης είτε... ιμαμ μπαϊλντι (αν αυτό κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν καλύτερα). Γιατί;

Γιατί πάντα γούσταρα τους ανθρώπους που έχουν τα αρχίδια να ζητήσουν αυτό που είναι δικαιωματικά δικό τους και όμως η πλειοψηφία θεωρία πως , αν το αποκτήσουν, πρόκειται περί χάρης εκ μέρους τους.

Μπορεί να μην είμαι gay, οπότε να μη με ενδιαφέρει ο γάμος των ομοφυλοφίλων άμεσα, αλλά μια κοινωνία λειτουργεί πιο σωστά όταν κανένα μέλος της δε νιώθει πως τα άλλα το θεωρούν κατώτερο, ανώμαλο ή ντροπιαστικό. Και δεν είναι μόνο οι gay. Δεν είναι μόνο αυτό το θέμα.

Ξέρετε τι είχε γράψει κάποτε ο Martin Niemöller, Γερμανός πάστορας και αντι-Ναζιστής; (συγχωρήστε τη μετάφραση, είναι δική μου προσπάθεια).

Όταν ήρθαν οι Ναζί για τους κομμουνιστές,
παρέμεινα σιωπηλός:
Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες
παρέμεινα σιωπηλός:
Δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.

Όταν ήρθαν για τα συνδικάτα,
δεν μίλησα:
Δεν ήμουν σε συνδικάτο.

Όταν ήρθαν για τους Εβραίους,
παρέμεινα σιωπηλός:
Δεν ήμουν Εβραίος.

Όταν ήρθαν για εμένα,
δεν υπήρχε πια κανένας για να μιλήσει για εμένα.

Τέλος, να θυμίσω στους αγαπητούς αναγνώστες πως έναν ολόκληρο αιώνα και κάτι πριν οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα ψήφου, ενάμιση σχεδόν αιώνα πριν οι έγχρωμοι δούλοι της Αμερικής δεν είχαν απολύτως κανένα δικαίωμα και πως σχεδόν μέχρι ενάμιση με δύο αιώνες πριν άνθρωποι πέθαιναν στην γκιλοτίνα ή καίγονταν στην πυρά επειδή η Ιερά Εξέταση τους έβρισκε αμαρτωλούς απλά επειδή δεν πίστευαν στο "Θεό της πλειοψηφίας".

Ετοιμάστε λοιπόν ξανά τις γκιλοτίνες, ανάψτε φωτιές και μαζευτείτε σε ομάδες για να δείτε το θέαμα ή απλά ανοίξτε τα μάτια και συνειδητοποιήστε πως οι gay είναι ένα θέμα που υπήρχε και θα υπάρχει και πως ο πιο έξυπνος τρόπος να αντιμετωπίσεις κάτι δεν είναι ποτέ το να το απαγορεύεσεις.

----------------------------------------

Music to listen to while preparing your guillotines:

Radiohead - (Nice Dream) ( She says she'd love to come help but/the sea would/electrocute us all... )

Puressence - Don't Know Any Better (If you' re fighting for a cause/nobody should hide it... )

Richard Aschroft - Break The Night With Colour ( I don't wanna know your secrets/They lie heavy on my head/Let's break the night with colour/Time for us to move ahead... )

Τα πουλιά που τραγουδούν από το πρωί, τους ανθρώπους που περπατάνε σαν κινούμενες πληγωμένες μάζες, τα δέντρα που σηματοδοτούν τις αλλαγές των εποχών, το αεράκι που έρχεται κρυφά - σχεδόν ύπουλα - και μπαίνει από το μισάνοιχτο παράθυρο κατευθείαν στο πρόσωπο σου;

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς το παθαίνετε - ή μάλλον δεν ξέρω πόσο είναι απλά δική μου ή η κοινή τρέλα όλων μας - αλλά υπάρχουν μερικά κυριακάτικα μεσημέρια που μια μυρωδιά ή ένας ήχος της πόλης μου φέρνουν το μυαλό εικόνες από τα παλιά. Χωρίς να συνδέονται πάντα, χωρίς να έχουν πάντα σχέση μεταξύ τους...

Και έπειτα σκέφτομαι τη διαδρομή από το τότε μέχρι το τώρα, από το χθες μέχρι το σήμερα. Και τρομάζω πραγματικά όταν συναντάω ξανά τον άνθρωπο που ήμουνα κάποτε. Νιώθω τις μαγικές συναστρίες και τις τρελες μαύρες τρύπες στο δρόμο του χθες για το αύριο. Και μετά σκέφτομαι πως κα πάλι μετά από λίγο καιρό το σημερινό τώρα θα είναι ένα χθες και πως όλα όσα γυρνάνε στο μυαλό μου σήμερα θα βρίσκονται στο κουτί των αναμνήσεων.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μερικές φορές δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω για να βρω το δρόμο μου ανάμεσα στος ατέλειωτους διαδρόμους. Και είναι και αυτό το αεράκι που σου ψυθιρίζει να κάνεις υπομονή και πως κανείς ποτέ δε χάθηκε σε αυτά τα στενά, που μοιάζει να σε παρηγορεί τόσο υποκριτικά.

Σκέψου μόνο τον εαυτό σου πριν 5 ή 10 χρόνια.

Πόσα άφησες πίσω;

Πόσους ανθρώπους, πόσα μέρη και πόσες οσμές ξέχασες; Τι άλλαξες επάνω σου; Τι άλλαξες μέσα σου; Τι από αυτά άλλαξε χωρίς να το θες πραγματικά και τι με τη δική σου συγκατάθεση;

Ίσως τελικά να ισχύει αυτό που λένε οι άνθρωποι: ότι δηλαδή οι μεγαλύτερες αλλαγές έρχονται όταν τις περιμένεις λιγότερο. Και ότι τελικά δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο. Ούτε καν ο εαυτός σου δε θα είναι σίγουρα εκεί και αύριο - ή τουλάχιστον όχι όπως ακριβώς είναι σήμερα.

Σήμερα, για όλα αρκούσε ένα τραγούδι. Και το αστείο είναι πως δεν έφταιγαν καν οι στίχοι, αλλά η μουσική.

Τα ταξίδια του μυαλού δε σταματούν ποτέ. Και μιας και η ευτυχία είναι η στγμή που πέρασε, το ταξίδι στο χθες είναι ένας από τους λίγους τρόπους να νιώσεις ξανά για λίγο τη σίγουρη ευτυχία.

----------------------------------------

Φίλιππος Πλιάτσικας & Ελευθερία Αρβανιτάκη -Έχω Ξεχάσει τ' Όνομά Μου

Έχω μόνο μια ερώτηση να κάνω, σε ανθρώπους που ξέρω πως θα μου πούν τη γνώμη τους ελεύθερα και χωρίς να "φοβούνται" το πως αυτή θα στραπατσάρει την εικόνα τους...

Πόσα μπορεί να δεχτεί ένας φίλος από έναν άλλο πριν αρχίσει να αναθεωρεί;

Πόσα πράγματα μπορείς να καταπιείς, για πόσα να πεις "δε γαμιέται" και σε ποιά θέματα και πόσες φορές να κάνεις πίσω για χάρη μιας φιλίας;;

Πού ακριβώς είναι τα όρια του "ξεσπάω στους ανθρώπους που αγαπαω" και του "είμαι τόσο εγωιστής/εγωίστρια, που με ενδιαφέρει μόνο ο εαυτούλης μου";

Και κυρίως, όταν για εσένα οι φίλοι σου είναι πάνω από σόγια, ξεχασμένους συγγενείς και ύπουλους γνωστούς και "οικογενειακούς φίλους", πως γίνεται να μη χαλιέσαι όταν αυτή η γαμημένη εικόνα την οποία προσπαθείς εσύ συνεχώς να φροντίζεις (και εξ αιτίας της προσπάθειας αυτής  νιώθεις μερικές φορές πως είσαι "ο μαλάκας της παρέας", ο ίδιος μαλάκας που δεν γέλαγε όταν οι μαλάκες του σχολεόυ δούλευαν τους κολλητούς σου -  που θα ήταν και το πιο εύκολο, άλλωστε στο σχολείο ισχύει περισσότερο από ποτέ το "αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, πήγαινε με το μέρος τους") γαμιέται μεγαλοπρεπώς επειδή οι άλλοι ποτέ δεν κάνουν μια γαμημένη προσπάθεια για το λίγο παραπάνω;;

Γιατί, τελικά, να σκέφτεσαι εσύ χίλια δύο μέρη να πας τον/την κολλητό/ή σου που σου είπε πως θέλει να βγείτε έξω γιατί δε νιώθει καλά άλλο μέσα στους τέσσερις τοίχους, να τρως μια ολόκληρη μέρα για να βρεις το μέρος που θα τον/την κάνει να χαμογελάσει και θα ξεχαστεί, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσεις για ακομα μια φορά πόσο περίτρανα χεσμένο σε έχει και να απογοητευτείς και πάλι στη σκέψη του πόσα μηδαμινά δευτερόλεπτα θα ξόδευε αυτός/ή από τη ζωή του/της αν τα πράγματα ήταν αντίστροφα;;;

Τελικά, πόσο UTTERLY FUCKED UP είναι το να ξέρει ο/η φίλος/η σου πόσο σου τη δίνουν και σε ενοχλούν ειλικρινά μερικά πράγματα και όμως να μην κάνει καμία προσπάθει να τα διoρθώσει ή έστω να τα μειωσει, αλλά αντίθετα να τα κάνει ακόμα και τη στιγμή που ζητάει βοήθεια;;

Take my word for it, guys and gals,  it SUCKS being taken for granted!!!

I'm a sucker for distorted guitars!!

Το όλο θέμα ξεκίνησε με το (προσωπικό μου) καλύτερο album του 2007, το εξαιρετικό (σε όλα εκτός του τίτλου του) In Rainbows των Radiohead, με τις μαγευτικές του mixes distorted guitars, acoustic προεκτάσεων και αναπάντεχων ξεσπασμάτων μελωδίες. Και ειλικρινά, για έναν άνθρωπο που ακούει πολύ μουσική και κάθε φορά έχει συνηθίσει οι αγαπημένοι του καλλιτέχνες να τον απογοητεύουν με τις νέες τους κυκλοφορίες τόσο πολύ που πλέον να το "αποζητά" και να είναι παραπάνω αυστηρός μαζί τους απ'ότι τους αξίζει, that means something. Με άλλα λόγια, χέστηκα για το buzz γύρω από το καινούργιο album των Radiohead, την μισο-επαναστατική/μισο- εκ του ασφαλούς, μισο-μουσικόφιλη/ μισο-marketίστικη release του album online με careware φιλοσοφία στο backup: αν εμένα δε μου έλεγε κάτι και αν δεν έκλεινα τα μάτια κάθε φορά που ο Yorke τραγουδά το "I never really got there/ I just pretended that I had/ What's the point of instruments/ Words are a sawed off shotgun..." και τον στίχο που μου είχε κολλήσει στο μυαλό σαν προσευχή "Wish away the nightmare", δεν δίνω δεκάρα για το πόσο μεγάλη ιστορία έχουν οι Radiohead ή πόσο σημαντική είναι η προσφορά τους στην alternative rock community.

Και τώρα, μετά τη μεγάλη αυτή παρένθεση, ας επιστρέψω στο κυρίως θέμα: Όπως έλεγα, I'm a sucker for distorted guitars. Και το νέο τραγούδι των Coldplay (ακόμα ένα συγκρότημα που περίμενα πως και πως να με απογητεύσει με το νέο του album) το οποίο φέρει τον τίτλο "Violet Hill", και είναι το πρώτο track τους από το επερχόμενο "Viva La Vida Or Death & All His Friends", είναι ένας ύμνος στις απανταχού παρούσες distorted μελωδίες, ξεκούρδιστες κιθάρες και faux επαναστάσεις.

Με τι μοιάζει το "Violet Hill";;

Δεν ξέρω.

Ξέρω μονάχα πως το υπόλοιπο κομμάτι υπάρχει για να καλύπτει τα κενά γύρω από τα 30-35" της "διαστρεβλωμένης" κιθάρας. Ξέρω πως οι Coldplay πρόσεξαν τους στίχους του και το φρόντισαν πολύ. Και ξέρω επίσης, πόσο μεγάλο είναι το ερωτηματικό στο τέλος του στίχου:

"So if you love me, why'd you let me go?"

Και ξέρεις και κάτι άλλο;

Το βρίσκω πολύ ειλικρινές.

Μας υποσχέθηκαν "κάτι διαφορετικό". Και, τουλάχιστον στο πρώτο τους single, το έκαναν.

Και είναι καλό ένας καλλιτέχνης να τηρεί τους λόγους που δίνει στους fans του. Και ακόμα καλύτερο να μην επαναλαμβάνει τις συνταγές που ακολούθησε στα προηγούμενα τρία album του, αλλά να προσπαθεί για ένα διαφορετικό ήχο, πιο φρέσκο και πιο "living and breathing" απ'ότι μας είχε συνηθίσει μέχρι τώρα...

Προσωπικά περιμένω να ακούσω οολοκληρωμένο το "Viva La Vida..." αν και πιστεύω ακράδαντα ότι το peak της καριέρας τους ήταν το κλασικό πλέον "A Rush of Blood to the Head".

ΥΓ: Και ναι, μπορεί μερικές φορές οι Coldplay να το έπαιξαν εκ του ασφαλούς και να έγιναν με το "έτσι θέλω" η ένοχη απόλαυση της alternative rock γενιάς, αλλά who the fuck cares about labels anymore?

(...there we sat in snow. All that time she were silent still. So if you love me, won't you let me know? )

------------------------------------------

Music to listen to if you love and just won't let go:

Coldplay - Violet Hill ( Was a long and dark December/ When the banks became cathedrals/ And the fog/ Became God... )

Είμαι αυτός που ήλπιζες ότι θα γίνω;

Τα κατάφερα;

Πόσο κοντά έχω φτάσει σε αυτό που ονειρευόσουν ότι θα είμαστε μαζί;

Απέτυχα ακόμα μια φορά παταγωδώς;

Στους γαλαξίες που ταξιδεύεις, στους νέους πλανήτες που γυρνάς, έχω μια θέση;

Υπάρχω εγώ μέσα από εσένα, ή είσαι εσύ αυτή που συνεχίζει να ζει μέσα από ένα άδειο κουφάρι;

Πού είσαι;

Πόσο δύσκολο είναι να ξανάρθεις;

Έστω για ένα λεπτό.

Να ξανάρθεις και να φύγεις μετά, σαν τη σκέψη, σαν το όνειρο. Σαν την ελπίδα.

Έχω βαρεθεί, το ξέρεις; Έχω κουραστεί και έχω σιχαθεί τις τρικλοποδιές που βάζω στον εαυτό μου. Έχω βαρεθεί να σε χρησιμοοποιώ σα δικαιολογία για να μένω εδώ. Αιώνια αναμονή για κάτι που όλο έρχεται και ποτέ δε φαίνεται πίσω από τα αστέρια.

Ξέρεις, η ζωή είναι έτσι ορισμένες φορές. Γεμάτη χαρές, φωνές και έρωτες. Και αυτές οι φορές κρατάνε μερικές μονάχα στιγμές. Μονάχα τόσο ώστε να προλάβεις να τις κάνεις  αναμνήσεις και μετά χάνονται στο αστρικό τίποτα. Νομίζω πως είσαι ο λόγος που όλα μοιάζουν να κρατάνε λιγότερο. Δεν ξέρω τι τρέχει με το χρόνο, δεν ξέρω πως μπορεί να κινείται εκεί που πετάς εσύ. Το μόνο που ξέρω είναι πως εδώ ο χρόνος δεν κυλάει. Αιωρείται πάνω από το κεφάλι μου, σαν γκιλοτίνα.

Και κάθε καλή στιγμή, κάθε γαμημένη συναστρία, κάθε λάμψη στο σκοτάδι της νύχτας, νιώθω πως είναι τόσο επικίνδυνη αν την αγγίξω. Πως θα αγγίξω το φως και θα καώ. Και δε με νοιάζει τόσο το να καώ.

Με νοιάζει που δεν ξέρω που είσαι εσύ. Με νοιάζει που δεν ξέρω πώς περνάς. Με νοιάζει που δεν ξέρω τι σκέφτεσαι.  Με νοιάζει που δεν σε ακούω να φωνάζεις, να γελάς, να τραγουδάς και να χορεύεις.

Και με τρελαίνει το ότι δεν είσαι εδώ να με πάρεις αγκαλιά και να μου πεις για το ψεύτικο σπίτι που θα ζήσουμε μαζί, για τα αξιολάτρευτα φρικιά που θα συναντήσουμε στο δρόμο μας, για τις νύχτες του χειμώνα που θα γεμίσουμε με το δικό μας ζεστό φως.

Μα κυρίως με τρελαίνει που δεν είσαι εδώ.

Χωρίς απαραίτητα να μιλάς.

Χωρίς απαραίτητα να ακούω.

Απλά, για να πιστέψω πως στη ζωή δεν πάνε πάντα όλα στραβά και πως ό,τι αγαπήσω έχει ημερομηνία λήξης.

----------------------------------------------------------------------

The Black Heart Procession - A Light So Dim ( You'll be the lighthouse in the storm/ I'll be the ship with a thousand dead souls... )

Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, η lifewhispers με προ(σ)κάλεσε να αποκαλύψω τα 7 μου μειονεκτήματα, τα οποία μόνο εφτά δεν είναι.

Now, to be honest, την τελευταία φορά που μέτρησα τα μειονεκτήματά μου (μια μικρή καταμέτρηση, μην φανταστείτε ότι έκανα και απογραφή!) ο αριθμός που προέκυπτε δεν ήξερα καν πως διαβάζεται (yep, that much!). Αν ρωτήσετε μάλιστα τους φίλους μου είμαι σίγουρος πως θα σας πουν πως αν τα μειονεκτήματα μου ήταν χρήματα το όνομα που ψάχνει ο τυπάκος στη διαφήμιση του ΟΠΑΠ, αυτό του "Έλληνα κροίσου με δικό του νησί" θα ήταν σίγουρα το δικό μου.

Μετά από ώριμη σκέψη λοιπόν, καταλήγω σε 7 εξ αυτών, τα οποία κατά γενική ομολογία εμφανίζω πιο συχνά. Here we go:

1. Ζηλεύω

ιδιαίτερα τους ανθρώπους που αγαπάω και μάλιστα τους ανθρώπους που αγαπάω και δεν μου δίνουν την προσοχή που θέλω (ή τουλάχιστον που έτσι νιώθω), ζηλεύω αφόρητα

2. Είμαι απίστευτα απαιτητικός και μερικές φορές ακόμα και αυταρχικός

θέλω να πράγματα που με αφορούν να γίνονται όπως εγώ γουστάρω. Μόνο τότε νιώθω πως έχω πραγματικά τον έλεγχο στη ζωή μου.

3. Στην παρέα, δε θέλω να είμαι "ένας από όλους" θέλω να είμαι αυτός τον οποίο όλοι θέλουνε μαζί τους

4. Είμαι εκδικητικός

δε συγχωρώ, απλά κρατάω πράγματα στο πίσω μέρος του μυαλού μου και προχωράω.

5. Μου αρέσει να γκρινιάζω

μερικές φορές και για πράγματα που δεν με ενοχλούν (ή τουλάχιστον όχι τόσο πολύ)

6. Έχω εθιστική προσωπικότητα

είμαι coffee addict, smoke addict, workaholic και ενίοτε και alchoholic

7. Πολλές φορές μοιάζω να γράφω τους φίλους μου, ενώ είναι εντελώς αλλιώς η πραγματικότητα

Για μένα οι φίλοι είναι πάνω από την (ευρεία έννοια της) οικόγενειας και όταν λέω ότι κάποιο άτομο είναι φίλος-η μου, για μένα είναι περισσότερο από οποιονδήποτε απλό συγγενή και είμαι πάντα ένα τηλέφωνο μακριά την ώρα που θα με χρειαστεί.

That's about it. Βασικά that's the 1/1000000 των μειονεκτημάτων μου αλλά αυτά φαντάζομαι πως ενοχλούν περισσότερο τους δικούς μου ανθρώπους - αυτούς που με ανέχονται και τους ανέχομαι καθημερινά και με αγαπάνε όχι παρά αλλά με τα τρελά, τις μαλακίες, τα κολλήματα και τις παραξενιές μου. Για αυτούς τους ανθρώπους συνεχίζω να χρησιμοποιώ τη λέξη "φίλος"και αυτοί είναι ένας βασικός λόγος που σηκώνομαι από το κρεβάτι το πρωί και σκοτώνομαι να έρθω από τη δουλειά σαν τη σαρδέλα μέσα σε βρώμικα βαγόνια και μινιατούρες λεωφορείων για να τους συναντήσω. Για να πούμε την ίδια μαλακία που είπαμε και το προηγούμενο βράδυ, τα ίδια αστεία που κάναμε και τις προηγούμενες μέρες, αλλά κυρίως, για να ασιθανθώ επιτέλους πως φτάνω στο σπίτι μου.

Σειρά μου τώρα:

Καλώ τους Balidor, Razz και Me:Moir να μας αποκαλύψουν τα 7 Deadly Sins τους.

(πληροφορίες που θέλουν την αύξηση του playtime τους να οφείλονται στο γεγονός πως χρειάστηκε να κάνω τη διαδρομή Μαρούσι-Σύνταγμα και Σύνταγμα-Παγκράτι με τρία (3) τίγκα λεωφορεία χωρίς να μπορώ να πάρω ανάσα και ατέλειωτο ποδαρόδρομο είναι πέρα για πέρα αναληθείς)

Enjoy it, you guys, it never lasts half as much as I'd like it to.

Portishead -Silence (THEY ARE BACK!!!)

Counting Crows - You Can't Count On Me

Mark Ronson - Oh My God (ft. Lily Alen)

Radiohead - 15 Step

Lamb - Heaven

Coldplay - God Put A Smile Upon Your Face

Τι είναι αυτό; Ζήλεια που δεν είσαι εκεί ή απλά αναμνήσεις που χτυπάνε την πόρτα;

Ή μήπως τελικά είναι η απορία αυτή που με τρώει; Ποιός πραγματικά έκανε ξεσκαρτάρισμα; Εγώ ή εκείνοι;

Τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν και τα αναφιλητά τον τίναξαν. Για πρώτη φορά σε αυτό το νησί, παραδόθηκε στους λυγμούς. Έντονοι σπασμοί θλίψης που έμοιαζαν να συστρέφουν ολόκληρο το σώμα του. Η φωνή του ακούστηκε κάτω από το μαύρο καπνό μπροστά στα καιόμενα συντρίμια του νησιού και μολυσμένα από ετούτο το συναίσθημα, τα υπόλοιπα παιδιά άρχισαν και εκείνα να τρέμουν και να θρηνούν.

Και στο κέντρο τους, ο Ραλφ δάκρυσε για το τέλος της αθωώτητας και το σκοτάδι της ανθρώπινης καρδιάς...

It goes without saying, ότι προτείνω στους πάντες να διαβάσουν το Lord of the Flies του William Golding, εξ ου και η -προσπάθεια- απόδοσης ενός εκ των πιο δυνατών και πιο on-the-spot κομματιών του.

--------------------------------------------------

Αν και όπως θα έχετε δει τα ελληνικά κομμάτια που δίνω είναι σπάνιο φαινόμενο, θα κάνω ακόμα μια φορά εξαίρεση για το νέο τραγούδι της Νατάσας Μποφίλιου, που λέγεται  Ένα Αεράκι Θα Φυσήξει Στην Αθήνα και αυτό για δύο λόγους:  1) επειδή γουστάρω πολύ τα παιδιά που δεν ψάχνουν την εύκολη λύση, το γρήγορο hitάκι, την γαρυφαλοστρωμένη πίστα κάποιου μπουζουξίδικου Γ' κατηγορίας και 2) επειδήκαι μόνο να βλέπατε πόσοι κάθε μέρα έρχονται στο blog μου ψάχνοντας πληροφορίες ή/και mp3 της Νατάσας Μποφίλιου, you'd be extremely surprised!

Εδώ το τραγούδι λοιπόν που κυκλοφορεί σε μερικές μέρες.

You know the drill in these kind of things.

IF we like, THEN we buy END_IF

Νατάσα Μποφίλιου - Ένα Αεράκι Θα Φυσήξει Στην Αθήνα

(BTW, δεν ξέρω τι με τρομάζει περισσότερο: το ότι το εν λόγω κομμάτι που δεν είναι και το καλύτερό της είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει από την ελληνική - σταυρώστε με σταυρώστε με, κρίση με πιάνει κρίση, θέλω να τα πιω να παρεκτραπώ - μουσική σκηνή ή ότι η ελληνική σκηνή φιλοξενεί κομμάτια όπως τα προηγούμενα in the first place...!!)

Τι λέει για εσένα, το παρόν και κυρίως το μέλλον σου αυτή η στάση ζωής;

Είσαι πραγματικά ευτυχισμένος άραγε, όταν συνεχώς θυμάσαι πως ήσουν πριν κάποια χρόνια, χωρίς πάντα να σκέφτεσαι τις καλές στιγμές αλλά και εκείνες τις μικρές, ασήμαντες και αόρατες στον πίνακα του χρόνου λύπες και όλα μαζί να σε κάνουν να νοσταλγείς όχι τα χρόνια που πέρασαν, τις αγάπες που χάθηκαν και τους φίλους που ξέχασες αλλά το λιγότερο σοφό, λιγότερο ελεύθερο, λιγότερο πολυάσχολο εκείνο πλάσμα που ήσουν τότε;

Λένε πως οι αναμνήσεις και τα βιώματά μας είναι η βάση στην οποία στηριζεται ο εαυτός μας, το ποιοί είμαστε και το τι κάνουμε. Και είναι λογικό. Φαντάζεσαι να έχανες ξαφνικά τη μνήμη σου; Να μη θυμόσουν το πρώτο σου φιλί, το πρώτο παιχνίδι στο προαύλιο του σχολείου ή την πρώτη φορά που ένιωσες την καρδιά σου να θέλει να βγει από το στήθος σου από ευτυχία; Είναι αυτές οι μικρές στιγμές (που στην πραγματικότητα, δε λένε και πολλά για το ποιος είσαι) που καθορίζουν το ποιός θα γίνεις.

Ωστόσο η μνήμη είναι και μια τεράστια παγίδα, σαν μαύρη τρύπα του σύμπαντος: αν πέσεις μέσα, αν αφήσεις τον εαυτό σου να βουτήξει στη δίνη της, μπορεί και να χαθείς και να ξεχάσεις να βγεις από αυτή. Μπορεί και να ξεχάσεις πως ζωή δεν είναι μόνο οι "παλιές μνήμες" αλλά και αυτές που δημιουργείς κάθε μέρα.

Μια ανάμνηση είναι δίκοπο μαχαίρι: τοξική ή θεραπευτική. Μπορεί να σε βοηθήσει να προχωρήσεις ένα βήμα παρακάτω (γιατί έκανες, έπαθες και έμαθες) ή να σε κρατήσει δέσμιο για πάντα στον ιστό της από φόβο (γιατί φοβάσαι μήπως αν κάνεις, πάθεις και μάθεις - και μερικές φορές στη ζωή, πονάει πολύ το να μαθαίνεις).

Έτσι νιώθω μερικές φορές, όταν οι τοξικές μνήμες που κρύβω στο σκοτεινό εκείνο μέρος του μυαλού μου, ελευθερωθούν και αρχίσουν να ταξιδεύουν από το μυαλό στην καρδιά μου. Και τότε νομίζω πως κατεβάζω το γενικό, πως "φεύγω" για λίγο (κάθε φορά και για λίγο περισσότερο), πως ο κόσμος γύρω μου σωπαίνει και εγώ απλά στέκομαι όρθιος μια πλαστική στιγμή.

Και δεν είναι η ίδια η ανάμνηση αυτή που σε δηλητηριάζει - είναι που θυμάσαι για λίγο (μόνο για λίγο, αρκεί) τον εαυτό που κρύβεις μέσα σε αυτή σου την ανάμνηση, το παιδί στο πραούλιο εκείνο που γέλαγε αβίαστα και που είχε όνειρα, αληθινά όνειρα.

Όπως έχω ξαναπεί, εχώ μάθει τον εαυτό μου να με ελέγχει, να με φροντίζει και να αυτοσυντηρείται. Άλλωστε πόσα τοξικά μπορεί να αντέξει κάποιος να κυλάνε στο κορμί του;

Αλήθεια, όμως, τι σημαίνει το να σκέφτεσαι και να νοσταλγείς; Ότι δεν είσαι ευτυχισμένος με την τωρινή ζωή σου, ότι το παρελθόν σου έπαιξε τελικά πιο σημαντικό ρόλο απ'ότι και εσύ ο ίδιος νόμιζες ή ότι έχεις χάσει πια και την τελευταία δυναμη να φτιάχνεις καινούργια όνειρα για να τα κάνεις και αυτά αναμνήσεις; Και αν είναι το τελευταίο, τι είναι πραγματικιά αυτό; Τοίχος προστασίας ή απλά φόβος;

Το μόνο που ξέρω είναι πως δε βοηθάω τον εαυτό μου. Θέλω να με φροντίζει αλλά δεν του παρέχω καμία πραγματική βοήθεια για να το κάνει. Γέμισα τους διαδρόμους του μυαλού μου φαντάσματα και κλειδαμπάρωσα τις πόρτες για να μην τα χάσω και αυτά. Και στο τέλος της μέρας, αυτά τα φαντάσματα είναι το μόνο που πραγματικά έχω, το μοναδικό πραγματικά δικό μου πράγμα. Και όταν ζεις τόσο καιρό με τα φαντάσματά σου, γίνεσαι και εσύ μια σκιά.

Και οι σκιές, όπως οι αναμνήσεις, όπως τα φαντάσματα και τα όνειρα, ζουν μονάχα για λίγο, τις μικρές ώρες της μέρας.

---------------------------------------------------

Music to become a shadow with:

Kristin Hersh - Your Ghost ( Push your old numbers/ And let your house ring/ till I wake you ghost...)

Myslovitz - Sound of Solitude ( Nights/ some nights I awake to/ Go out though I hate it/ Look at this /chemical world/ Smelling like grayness/ like paper love sadness...)

Bishop Allen - Ghosts Are Good Company ( Well these ghosts/ They will not leave me/ But they're the best company/ That I've ever had... ) - Thanks to Graveyard_Keeper, whoever you might be

Πόσοι διαφορετικοί τρόποι υπάρχουν για να μετρήσει κανείς το χρόνο;; Ώρες, Μέρες, Μήνες. Εμπειρίες, Αναμνήσεις, Γνωριμίες. Άνθρωποι, Λόγια, Ήχοι.

Αν ένας χρόνος σημαίνει 365 ημέρες για τον κόσμο, στον ψηφιακό πλανήτη μας ο χρόνος αυτός μεταφράζεται σε εκατοντάδες posts, χιλιάδες σχόλια, γνωριμίες με μερικούς από τους πιο έξυπνους, ταλαντούχους και υπέροχα προβληματικούς ανθρώπους (με την καλή έννοια :) ). Εκατοντάδες νέα τραγούδια, χιλιάδες νέοι στίχοι, πανέμορφες εικόνες και αναμνήσεις. Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ, ποιούς να πρωτοευχαριστήσω και πως να μπορέσω να εκφράσω αυτό που νιώθω. Γιατί το να γράφεις ένα blog είναι εύκολο - σχεδόν αυτοματοποιημένο πλέον. Το να σου απαντάνε όμως άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι εμπειρίες, κοσμοθεωρίες και στάση ζωής, το να σου δίνουν τη συμβουλή τους και εσύ τη δική σου για όλα αυτά που σε πονάνε και όλα αυτά που αγαπάς, δεν μετριέται με καμία συμβατική μονάδα μέτρησης.

Οι Everything but the Girl, στο τραγούδι τους Careless έχουν ένα στίχο που λέει:

"Pleasure is a pretty thing
Oh but love they say is wealth..."

...και τον ένα αυτό χρόνο μου στην μπλογκόσφαιρα τα είδα, τα ένιωσα και με αγκάλιασαν και τα δύο. Και η ευτυχία του να βλέπεις ανθρώπους που δε σε ξέρουν από κοντά, δεν συνάντησες ποτέ και δεν σου χρωστάνε τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από αυτά που τους χρωστάς εσύ, είναι πραγματικά πολύ μεγάλη για να μπορέσει να αποδοθεί με μερικές μονάχα λέξεις σε ένα λευκό φόντο. Και γι'αυτά τα πράγματα καλύτερα είναι να αφήνεις να μιλά η σιωπή - πάντα είναι πιο σοφή σε τέτοιες περιπτώσεις.

Και η αγάπη. Πραγματική αγάπη από ανθρώπους που σέβεσαι και αγαπάς και εσύ. Υπάρχει άραγε πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο από εμάς;; Και δεν μετράνε τα comments, τα στατιστικά του διαδικτύου ή το πόσο συχνά σου απαντάνε οι νέοι σου φίλοι. Είναι το συναίσθημα εκείνο, όταν σου στέλνουνε ένα μήνυμα ή όταν σου γράφουν ένα σχόλιο που γεμίζει την καρδιά σου και βρίσκει καταφύγιο στο στομάχι σου, και σου ψιθυρίζει ότι υπάρχουν κι άλλες Χαμένες Ψυχές εκεί έξω, ότι δεν είσαι μόνος εναντίον όλων (άνιση μάχη - καταραμένα άνιση μάχη).

Ξεκίνησα το blog αυτό με έναν σκοπό. Να πω μια ιστορία. Την ιστορία μου.Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα στην αρχή. Στη συνέχεια κατάλαβα πως όλοι όσοι βρισκόμαστε πίσω από τις οθόνες μας, δεν έχουμε ιστορίες παράλληλες, μακριά η μία από την άλλη, απλά ιστορίες διαφορετικές που όμως τέμνονται, μπερδεύονται, και κάπου κάπου συμπορεύονται. Ναι είμαστε όλοι μας πλανήτες σε ένα αφιλόξενο σύμπαν. Όμως ακολουθούμε όλοι παρόμοιες τροχιές.

Για μια ακόμη φορά, συνειδητοποίησα πως αυτό που έλεγε η Ιθάκη, πως δηλαδή το ταξίδι είναι αυτό που αξίζει και όχι μονάχα ο προορισμός, είναι το πιο απλό και συνάμα το πιο σωστό πράγμα που έχω ακούσει ποτέ μου. Δεν έφτασα ακόμα εκεί που θέλω να πάω, δεν πάτησα στην προσωπική μου Σελήνη και δεν κατάφερα να φτάσω στις κορυφές των προβληματισμών μου. Για να πω την αλήθεια τα ερωτήματα που απάντησα με οδήγησαν, χέρι χέρι σε νέους προβληματισμούς... αλλά δε βιάζομαι πια. Χαίρομαι τη διαδρομή. Χαίρομαι όλους εσάς που γνώρισα σε αυτή. Χαίρομαι που "βγήκα στον πηγαιμό", χωρίς το άγχος πια του πότε θα φτάσω. Και αυτό το χρωστάω καθαρά σε εσάς. Και σας ευχαριστώ.

Όταν ξεκίνησα δεν ήξερα για πόσο θα κρατήσει αυτή η φάση. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχα κάτι το οποίο να κρατήσω για τόσο καιρό. Σιχαίνομαι τη συνήθεια και ίσως ακριβώς επειδή δε "συνήθισα" ποτέ το blog αυτό να είμαι ακόμα εδώ.Ο Nam3l3ss με βοήθησε όσο ακριβώς τον βοήθησα. Μέσα από αυτόν έκανα την καλύτερη αυτοψυχανάλυση που θα μπορούσα να κάνω και αν υπάρχει κάποιος που διαβάζει αυτές τις γραμμές, κάποιος που έχει κάτι να πει και κανένα για να το πει, η μοναδική συμβουλή που έχω να του δώσω είναι να ξεκινήσει ένα δικό του blog. Πραγματικά, δεν έχω ξαναζήσει τόσο όμορφες διαδικτυακές στιγμές όσο μέσω αυτής της λευκής σελίδας στο wordpress.

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, για τους ανθρώπους που γνώρισα εδώ μέσα, για εκείνους που με βοήθησαν και με στήριξαν ένα χρόνο τώρα, για τους bloggers που με έκαναν να θέλω να γράψω, για τις όμορφες στιγμές του blogging αλλά δε θα το κάνω γιατί εξιστορώντας κάτι τόσο προσωπικό φοβάμαι πως θα χάσει λίγο από τη μαγεία του. Και εγώ, τη συγκεκριμένη μαγεία τη χρειάζομαι ολόκληρη. Γιατί μερικά πράγματα είναι σαν την ομορφιά των αγαπημένων σου στίχων - έχουν αξία μονάχα για σένα και μονάχα επειδή τους δίνεις εσύ την αξία που θέλεις να έχουν στην καρδιά σου. Οποιαδήποτε προσπάθεια εξήγησής τους στους άλλους, απλά θα οδηγήσει σε μια οδυνηρή απομυθοποίησή τους. And that's not what I, not what any of us, want.

Always yours,

a lost as always, happy as never before,

Nam3l3ss

ΥΓ: Μια φίλη κάποτε μου είχε πει πως η λέξη "τέρμα" βρίσκει την πραγματική της έννοια μονάχα στα τρόλεϊ. Εκεί όπου η διαδρομή μπορεί να τελειώνει, μπορεί και να αρχίζει, από μια διαφορετική αφετηρία και από μια αντίστροφη οπτική γωνία. So this is not the "end". This is just the beginning.

------------------------------------------------------------------------

Music to listen to while traveling to 1-year old planet Nam3l3ss:

Peter Bjorn & John - Young Folks ( It doesn't matter what we do/ Where we are going to/ We can stick around and see this night through... )

Guided by Voices - I Am A Scientist ( I am a scientist - I seek to understand me/ All of my impurities/ and evils yet unknown/ I am a journalist/ I write to you to show you/I am an incurable/ And nothing else behaves like me... )

Radiohead - Just ( You do it to yourself/ You do/And thats what really hurts is/ You do it to yourself just you/ You and no-one else... )

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μου αν είχα μεγαλώσει διαφορετικά, αν οι γονείς μου δε με είχαν μάθει να φαίρομαι με έναν συγκεκριμένο (κοινώς αποδεκτό) τρόπο. Αν δεν έλεγα "ευχαριστώ" και "παρακαλώ", αν δεν ακολουθούσα τους κανόνες και αν είχα να θυμάμαι στιγμές απίστευτης τρέλας χωρίς κανένα απολύτως όριο.

Αναρωτιέμαι πως θα ήμουν σήμερα αν είχα κάνει τις "λάθος" παρέες στο σχολείο, αν δεν είχα ακούσει τους φίλους και τις γνώμες των άλλων και είχα βγει μαζί τους για καφέ όταν μου το πρότειναν.

Αναρωτιέμαι πως θα ζούσα σήμερα αν είχα επιλέξει άλλη σχολή από αυτή που τελικά επέλεξα. Αν είχα φύγει σε άλλη πόλη και είχα συνηθίσει τη γλυκόπικρη γεύση του να μένεις μόνος σου και να προσπαθείς να βάλεις μια τάξη στο ολοδικό σου χάος.

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν αν δεν είχε "σπάσει" η παρέα μου πριν από 2 χρόνια. Θα βγαίναμε ακόμα όλοι μαζί ή τα χρόνια θα μας είχαν οδηγήσει χιλιοστά μακριά από τη σημερινή κατάσταση - ένα-δύο τηλέφωνα το μήνα, "ένθερμες" τυπικούρες σε μια τυχαία συνάντηση και ευχές στα γενέθλια;

Αναρωτιέμαι τι θα είχε γίνει τελικά με εκείνο το κορίτσι που είχα γνωρίσει στο λύκειο. Αν είχα τα αρχίδια τότε να της μιλήσω εξ αρχής για το πως την έβλεπα και αν δεν είχαμε καταντήσει σίριαλ "θέλω-δε θέλεις-θέλεις-δε θέλω" για τόσα χρόνια. Πως θα ήταν αν εκείνο το βράδυ είχα πάει στο μικρό παρκάκι κοντά στο σπίτι της και είχαμε μιλήσει.

Αναρωτιέμαι τι θα έκανα σήμερα αν τότε στην Αγγλία, είχα βρει το κουράγιο να σηκωθώ και να φύγω από την παρέα, να μαζέψω τα πράγματά μου από το προσωρινό κατάλυμα του ξενοδοχείου με τον φασαριόζικα βουβό κόσμο του και το complimentary tea στο λευκό βαζάκι στο ξύλινο μπαράκι, δίπλα από την τηλεόραση. Τι θα έκανα και πού θα ήμουν αν δεν είχα σταματήσει στο λόμπυ του ξενοδοχείου εκείνο το βράδυ. Πόσο διαφορετικός πραγματικά θα ήμουν αν η γυάλινη πόρτα δε φάνταζε το τέλος του δρόμου για τον 18άρη που είχε επισκεφτεί το Λονδίνο,τότε.

Αναρωτιέμαι τι να κάνουν οι φίλοι μου εκείνοι που έμειναν για πάντα ζωγραφισμένοι στα σχολικά βιβλία. Εκείνοι με τους οποίους έπαιζα τάβλι και μουντζούρη στα πίσω θρανία και βάζαμε κιμωλία στο ποτήρι του φιλόλοφου (who, btw, μαθαίνω χτυπάει σούπερ νούμερα στο ασβέστιό του :) ).

Αναρωτιέμαι και τι να απέγιναν οι άλλοι που ήμασταν μαζί στην "Ομάδα Διοργάνωσης Σχολικών Εορτών", με τους οποίους δύο βδομάδες πριν από κάθε εθνική γιορτή πεθαίναμε στα γέλια και το τσιγάρο σε κάποια άδεια αίθουσα, και καλά φτιάχνοντας το πρόγραμμα της γιορτής.

Αναρωτιέμαι τι να κάνει και εκείνη που μου είπε πως μ'αγαπά για πρώτη φορά. Πόσο ηλίθιος πρέπει να φάνηκα όταν απάντησα "δεν ξέρω τι να πω". Ακόμα δεν ξέρω. Τα λόγια της θυμάμαι μόνο και το πονηρό της χαμόγελο μερικές φορές όταν θέλω να το ξανακούσω και δεν έρχεται - ποτέ δεν έρχεται κάτι όταν το θέλεις πολύ, αυτό είναι ο νόμος του αποτυχημένου Αλχημιστή.

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μου αν όλα είχαν κυλήσει όπως έπρεπε στην οικογένειά μου. Αν δεν είχα χάσει ένα από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα και η ζωή μου ήταν μια ακόμα μεγαλύτερη ρουτίνα. Θα ένιωθα πιο "πνιγμένος" απ'όλα ή πιο "φυσιολογικός" ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους "φυσιολογικούς" που βρίζουν στο δρόμο, τρέχουν να προλάβουν το τρόλει και μιλάνε 4 ώρες ημερησίως στο κινητό;

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν αν δεν ένιωθα αυτό το κενό μέσα μου. Δε θυμάμαι πια πως είναι το να νιώθεις ότι δε σου λείπει ένα κομμάτι σου, πως δεν είσαι "άνθρωπος-μείον" και δε μου λείπει. Θυμάμαι όμως τη ζεστασιά, τα ρινίσματα ευτυχίας και της αίσθηση της πληρότητας που έφερνε το "γεμάτο" και το "όπως έπρεπε".

Αναρωτιέμαι, ώρες ώρες, το που θα με βγάλει ο δρόμος που πήρα. Ποτέ δεν έκανα καμία σημαντική επιλογή μετά από σκέψη. Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου τα σκέφτηκα ώρες ολόκληρες και κατέληξα να "αποφασίζω" αυτό που με συμβούλευε να κάνω η πλειοψηφία.

Αναρωτιέμαι τι περιμένω, ποιο σχέδιο ζωής ακολουθώ και ποιο σκοτωμένο όνειρο πρέπει να νεκραναστήσω για να συνεχίσω να κρατιέμαι όρθιος. Για να πάψω να κινούμαι μηχανικά.

Για να πάψω να αναρωτιέμαι...
-----------------------------------------------------------------

Music to wonder to:

PJ Harvey - The Whores Hustle & The Hustlers Whore ( Δεν ξέρω τι λέτε, αλλά το Stories from the City, Stories from the Sea είναι μακράάάάν ο καλύτερος δίσκος της PJ. Τελεία και παύλα και δε σηκώνω κουβέντα!!! )

Στις 14 Ιανουαρίου κλείνω ένα χρόνο στη blogόσφαιρα.

Μέσα σε αυτό τον χρόνο έζησα μερικές από τις πιο όμορφες διαδικτυακές στιγμές της διαδικτυακής μου ζωής από αυτό εδώ το blog. Γνώρισα ανθρώπους σαν κι εμένα (κάτι που δεν περίμενα ποτέ πως θα καταφέρω), έμαθα πως η ζωή αυτή όσο μοναχική και αν φαίνεται με την πρώτη ματιά, πάντα κρύβει ανθρώπους που μοιράζοντα τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες ηλίθιες ή ανούσιες ή σουρεαλιστικές αγωνίες με εσένα. Δεν είσαι ποτέ μόνος σου ακόμα και όταν νιώθεις τη μοναξιά να σε τυλίγει.Έπειτα ήρθαν τα Καπέλα.Για όσους δεν τα ξέρετε τα Καπέλα Στα Φώτα, είναι μια ομάδα. Όχι, η λέξη ομάδα σημαίνει "μάζα" , "απρόσωπο σύνολο" και αν κάτι χαρακτηρίζει τα Καπέλα είναι η ψυχή, το μεράκι και η αγάπη για αυτό που κάνουν. Είναι μια παρέα λοιπόν, μια παρέα που θυμίζει κάπως την παρέα που είχες εσύ, που είχα εγώ, που είχαμε όλοι μας στην πενταήμερη του λυκείου. Ξέρεις για ποιούς μιλάω...έτσι;; Τους τρελούς εκείνους τύπους που φτιάχνανε κάτι από το τίποτα, που γούσταρες να περνάς χρόνο μαζί τους γιατί σε "πιάνανε" και τους "έπιανες", γιατί οι φάσεις σας ήταν ομόκεντρες και γούσταρες ακόμα και να διαφωνείς μαζί τους, γιατί οι διαφωνίες σας κατέληγαν στην παραλία με τσιγάρο και αναμμένη φωτιά να τραγουδάτε αγκαλιά με τον Περπατητή για ταξίδια, καμμένες ζωές και χαμένες αγάπες.

Αυτό είναι και τα Καπέλα.

Είναι η παρέα της πενταήμερης και είναι οι άνθρωποι που σέβομαι πιο πολύ απ'όλους, μέσα και έξω από τον δυαδικό κόσμο του Internet. Γιατί παλεύουν για αυτό που αγαπάνε και τρέχουν με την ψυχή τους για να κάνουν μια ιδέα (που ίσως κάποιοι θεωρήσουν τρελή, ίσως κάποιοι κίνηση εντυπωσιασμού, αλλά who cares?) πραγματικότητα.

Αυτή η ιδέα είναι ένα βιβλίο.

Μια συλλογή από κείμενα που έχουν δημοσιευτεί στα blogs των μελών. Κείμενα που μιλάνε για ότι μπορείς να φανταστείς, γραμμένα όλα με ψυχή. Γραμμένα από την εσωτερική ανάγκη μας να μιλήσουμε, να ακουστούμε και να ακούσουμε. Ένα από τα κείμενα είναι και δικό μου και είναι ένα πράγμα για το οποίο θα καυχιέμαι μια ολόκληρη ζωή - δεν είναι και λίγο ένα κείμενό σου να συμπεριλαμβάνεται σε μια συλλογή κειμένων την οποία έχουν "φωτίσει" άνθρωποι που...ρε πούστη μου... αγαπάς.

Θα το βρεις...

Στο Σπόρο (Σπύρου Τρικούπη 21, Εξάρχεια)

...ή θα σε βρει;;

Πού;

Στο μετρό στο αδειανό διπλανό κάθισμα. Στο καμμένο μπαράκι που πηγαίνεις για ένα μοναχικό ποτό - που πάντα είναι "το τελευταίο για απόψε" και πάντα σε βρίσκει εκεί το ξημέρωμα. Στην πλατεία, εκεί που παίζουν τα παιδιά. Στη στάση του λεωφορείου -που έχει πάει 23.30 και ακόμα περιμένεις σε αυτό το γαμημένο κρύο που τρυπάει το παλτό και τρυπώνει μέσα σου. Παντού. Και όταν το βρεις να το διαβάσεις. Θα βρεις ένα πανέμορφο μωσαϊκό σκέψεων και ονείρων στις σελίδες του.

Και ένα ευχαριστώ στα παιδιά που τρέξανε, μιλήσανε, επιμελήθηκαν, φρόντισαν και έκαναν αυτή την ιδέα πραγματικότητα είναι μεν λίγο, αλλά ειλικρινές. :)

So check it out.

I'm SO fuckin' proud to have been with you guys on this one.

:)

Αγαπημένα πρόσωπα στο νοσοκομείο: 1

Ξαφνικά τηλέφωνα that scared the hell out of me: 2

Χριστουγεννιάτικα τραπέζια που έμειναν στο στρώσιμο: 1

Χώρος όπου πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας των Χριστουγέννων: Ευαγγελισμός

Αριθμός νοσοκομείων: 2

Χρόνια ζωής που έχασα από το άγχος μου: 20 (τουλάχιστον)

Τσιγάρα στο τασάκι: αμέτρητα

Το να περνάς τα Χριστούγεννά σου σε νοσοκομείο (και μάλιστα δημόσιο): Priceless!

Και πάνω που νόμιζα ότι τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε χειρότερα...

Βέβαια, ήταν αναμενόμενο. Μετά από τόσο μίσος για τα Χριστούγεννα, they were bound to come and bite me in the ass! Μόνο που δε με δάγκωσαν απλά. Με πέθαναν. Σε φάση... it's back and this time it's personal.

Αλλά θα πω αυτό, και αυτό το λέω εγώ που οι ώρες που έχω περάσει σε νοσοκομεία και κλινικές όλων των ειδών μετριούνται σε ζωές: τα Χριστούγεννα είναι μια από τις χειρότερες εποχές για να παθαίνει κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο κάτι. Οι γιατροί λείπουνε, το προσωπικό που έχει μείνει πίσω σε κοιτάει με μισό μάτι καθώς ψιθυρίζει "εμείς να μην κάνουμε Χριστούγεννα;" μέσα από τα δόντια του και τα γαμημένα τα φωτάκια και τα μπαλάκια στα δέντρα να συνεχίζουν να αναβοσβήνουν και να στέκονται όρθια δίπλα ακριβώς απ'όπου ο ασθενής περιμένει σε ένα φορείο τη σειρά του να μπει σε ένα δωμάτιο με 5 γέρους, ένας εκ των οποίων φωνάζει "αστυνομία, κλέφτης!" ακόμα και αν είναι η ίδια του η κόρη αυτή που ανοίγει την ντουλάπα του.

Όχι ότι υπάρχει "ωραία εποχή" για να είναι κανείς άρρωστος, αλλά αν υπήρχε λίστα με τις χειρότερες εποχές για αρρώστους, στην κορυφή θα έμπαιναν τα Χριστούγεννα.

Το γαμημένο το 2007!

Αυτό τα φταίει όλα. Και ενώ μέχρι στιγμής ήταν από αδιάφορο έως βαρετό, σου σκάει στο τέλος με ένα "μπαγκ" ενώ σου χαμογελάει χαιρέκακα "Τζα, στην έσκασα. Πάρε να'χεις να με θυμάσαι".

Ευτυχώς τα πράγματα είναι καλύτερα τώρα. Οι γιατροί δεν ανησυχούν και σιγά σιγά μπαίνουμε στους ρυθμούς μας (και συνηθίζουμε τις διαδρομές με το μετρό μέχρι το νοσοκομείο).

Ωστόσο κάνω παράκληση. Αν κανείς σας βρει ανθρώπινα κομμάτια στο μετρό (π.χ. δε νιώθω την καρδιά μου πια από τους χτύπους, μούδιασα αριστερά και πόνεσαν τα πνευμόνια μου από το νταπ-ντουπ), please κάντε έναν κόπο και γράψτε μου εδώ. Δικά μου είναι. Τα ένιωθα να πέφτουν όσο έκανα τη διαδρομή δουλειά-σπίτι αφού έμαθα τα "γιορτινά" νέα. Αλλά που μυαλό να γυρίσω να τα πάρω. Άλλωστε το "εορταστικό" μετρό περνάει και ανα 10λεπτο, είμαστε τώρα να χάνουμε χρόνο ψάχνοντας τα χαμένα μας κομμάτια...

Αν τα βρείτε κρατήστε τα και ειδοποιήστε με να περάσω να τα πάρω.

Αν δεν τα βρείτε, μη σκάτε. Πιείτε ένα ποτό και στην υγεία μου αλλά και στα νεο-εξαφανισθέντα κομμάτια μου. Άλλωστε, δε βαριέσαι. Ο μισός άνθρωπος δε φοβάται μη χάσει τίποτα πια. Μόνο τους ολοκληρωμένους ανθρώπους γύρω του που στηρίζουν τη δική του μισο-ζωή, τον αγαπάνε παρόλη την μισο-ύπαρξη/μισο-ανυπαρξία του και τον δέχονται με πλήρη κατανόηση παρά τις μισο-εμμονές/μισο-παραξενιές του. Και αυτούς τους ανθρώπους ο μισός άνθρωπος τους αγαπάει. Όχι μισα. Ολόκληρα. Ακόμα και αν τους το μισο-λέει μονάχα.

Merry Christmas σε όλους σας, guys & gals (ακόμα και αργοπορημένα - please forgive me). And an even better 2008.

Μακάρι κανείς μας να μη ζήσει αρκετά ώστε να μην είναι πλέον καλά και μακάρι να ζήσουμε τόσο καλά ώστε να νιώθουμε και μέσα μας πως ζήσαμε κάτι περισσοτερο από αρκετά. Ότι ζήσαμε ακριβως - not a day more not an hour less - όσο θέλαμε και γουστάραμε να ζήσουμε.

Nam3l3ss.

aka the HalfMan

aka He who hated Christmas and then Christmas started hating him back.

---------------------------------------------------------------

Music to listen to while intoxicated by hopes of a great 2008:

The Raveonettes - The Christmas Song ( All the lights are coming on now/How I wish that it would snow now/I dont fell like going home now/I wish that I could stay... )

Coldplay - The Scientist ( I had to find you/Tell you I need you/Tell you I set you apart/Tell me your secrets/And ask me your questions/Aww let’s go back to the start...)

Leona Lewis - Run (Snow Patrol Cover) - ( Have heart my dear/We're bound to be afraid/Even if it's just for a few days/Making up for all this mess... )

Αντίθετα, ανεβάζω το Mixtape #4, το οποίο είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλα αυτά τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν εκνευριστικά, τον κόσμο που πάντα ψάχνει μια αφορμή για να γιορτάσει (ακόμα και όταν δεν έχει πραγματικά τίποτα για να γιορτάσει) και το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι μου, που κοντεύει να εκραγεί από παιχνίδάκια, μπαλίτσες, λουλουδάκια...ΑΡΓΓΓΓΓΓΓΚΚΚΧΧΧΧΧΧΧΧ!!!

Κυρίες και κύριοι, The FUCK mixtape!!

Mixtape #4 - The Fuck Songs!

Portishead - Music to Fuck To
Damien Rice - Rootless Tree
Archive - Fuck U
PJ Harvey - Who The Fuck?
Placebo - Spite & Malice
Skunk Anansie - Yes It's Fucking Political
Marilyn Manson - Para-Noir
Rage Against The Machine - Killing In The Name Of
Seether - Fuck It
Travis - Peace The Fuck Out

Seriously, what's wrong with me?

Ένα ολόκληρο χρόνο ακούω στα κρυφά χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια (τα πιο ηλίθια που κυκλοφόρησαν ποτέ) με τον ήλιο ντάλα να ιδρώνω και να σκάω σε αποστάσεις κουζίνας-μπάνιου και όταν τελικά τα καταραμένα δεν απέχουν 6 μήνες ή 6 βδομάδες αλλά 6 μέρες, μου τη δίνει απίστευτα το κάθε λαμπάκι, το κάθε χιονανθρωπάκι το κάθε γαμημένο στολισμένο μπαλκόνι-τσίρκο.

I'm starting to think that I am the Grinch.

I just never stole Christmas.

Σημάδια ότι πλησιάζουν Χριστούγεννα;

Τα Starbucks στολίζονται και θυμούνται το Toffe Nut Latte (και πουλάνε το αρκουδάκι-barista που ΟΛΟΙ επιθυμούσαμε σαν παιδιά, στα 5 ευρώ!)

Ο κόσμος γουστάρει να ξοδέψει (μπράβο μαλάκα, από 2 Ιανουαρίου θα καις τις πιστωτικές σε οικογενειακά μπάρμπεκιου-ελεοημοσύνες μπας και μαζέψεις κανα ευρωλεπτό και μπορέσεις να ξοδέψεις -πάλι! - το Πάσχα).

Το Σύνταγμα κιτστολίζεται (ΟΚ, σίριουσλι, ποιανού σκατά ιδέα ήταν τα φωτάκια πεταμένα πάνω στα δέντρα σαν τη μπουγάδα της απο πάνω που έπεσε και μας πλάκωσε; Πρέπει να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες του...)

Η δουλειά σου γεμίζει παιδάκια, emo-πλάσματα, μωρά που κλαίνε, μαμάδες που υστεριάζουν μην τυχόν και ο κανακάρης τους - που έχει παίξει όλη τη χρονιά χωρίς να το ξέρει φυσικά η ίδια το Jenna Jameson: XXX Mansion και το GTA στο οποίο δολοφόνησε ΟΛΕΣ τις γιαγιούλες - πάρει το παιχνίδι που λέει 12+ γιατί θα του αφήσει "ψυχιατρικά τραύματα" (την αμορφοσιά και την μπουρδουκλωμένη ενημέρωσή τους - and I blame Τατιάνα for that - γαμώ!! )

Το τρένο βρωμάει ακόμα χειρότερα (αλλά εορταστικά, nevertheless)

Πρωί Σαββάτου δεν μπορείς να βρεις ταξί, όχι για δείγμα ούτε για να δείξεις σε τουρίστα πως είναι τα ελληνικά ταξί!

Όπου και να πας - yep, that's right, ακόμα και στο παρακμιακό μπαράκι της πιο κάτω γωνίας που δεν πας ποτέ από τότε που με 3 ποτά έγινες λιάρδα και οι αναμνήσεις σου από το συγκεκριμένο βράδυ ξεκ