Να λοιπόν που τα "βήματά" μου με οδήγησαν ξανά στο να γράψω...
Δεν ξέρω ειλικρινά γιατί γράφω, ίσως πραγματικά να χρειάζομαι έναν "ψυχολόγο" μα έχω ανάγκη σε κάποιον να τα πω...

Σε συζήτηση που είχαμε σου έλεγα πως ξέχωρα από τα οικονομικά προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει ένα ζευγάρι και μάλιστα παντρεμένο, το μεγαλύτερο "μαχαίρι" σε αυτή τη σχέση είναι η αδιαφορία, η έλλειψη ψυχικού συνδέσμου και επαφής, να είναι δηλαδή ζευγάρι με όλη της σημασία της λέξης στα καλά και στα άσχημα.

Κουράστηκα τόσα χρόνια να παίζω το ρόλο του κομπάρσου σε αυτό το γάμο. Κάποτε με ρώτησες σε ένα μήνυμα ποια ήταν η πιο μεγάλη επιθυμία μου και εγώ σου απάντησα πως θα ήθελα έναν άντρα δίπλα μου να του δοθώ και να μου δοθεί ψυχή τε και σώματι. Να μην είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης και όση αφοσίωση θα έδινα, να έπαιρνα.

Πίστεψα ότι αυτά τα βρήκα στον άντρα μου, ο οποίος με διεκδίκησε, έκλαψε για μένα και μου είπε πως με αγαπάει. Έκανε δηλαδή ό,τι χρειαζόταν να κερδίσει την καρδιά μου. Αυτός ο άντρας δεν υπάρχει πια. Μοιάζει σαν μην υπήρξε ποτέ! Δεν μπορώ να είμαι με κάποιον ο οποίος έχασε τη εμπιστοσύνη μου και ίσως την εκτίμησή μου.

Έκανα πάρα πολλές προσπάθειες να σώσω τα κακώς κείμενα: Συζητήσεις, παρακάλια, δάκρυα, θυμός, απειλές, ό,τι μέσο διαθέτει ένας άνθρωπος για να "συνεφέρει" κάποιον άλλο. Δεν κατάφερα τίποτα... Μια φορά μάλιστα σήκωσε χέρι επάνω μου για κάτι πολύ αστείο τώρα που το σκέφτομαι. Βέβαια αυτό έγινε μόνο μια φορά πριν 3 χρόνια αλλά...

Δεν θέλω να δείξω ότι είμαι η καλή και η τέλεια. Θα ήταν εντελώς άτοπο και άδικο, μα πραγματικά έχω φτάσει στα όρια μου. Νιώθω ξένη μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, κοντεύω να καταλήξω να γίνω ένα πικρόχολο πλάσμα, απότομη, όπως επισήμανες γιατί δεν έχω πια την ψυχική ηρεμία και γαλήνη. Νιώθω να βάλλομαι από παντού με αποτέλεσμα να έρχομαι σε συγκρούσεις με τους γύρω μου και να αποξενώνομαι...

Χάνω σιγά-σιγά την ψυχή μου, μαραζώνω... και όλα αυτά γιατί; Θα πρέπει να υποστώ λοιπόν τις συνέπειες των κακών επιλογών μου για μια ολόκληρη ζωή; Δεν έχω υποχρέωση απέναντι σε εμένα; Να αφήσω να κακοφορμίσει το σάπιο μέλος και να καταστρέψει και το υπόλοιπο; Δεν μου αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία; Δεν έχω δικαίωμα και εγώ στην αγάπη, στον έρωτα (σωματικό και ψυχικό), στην αφοσίωση κάποιου που θα μπορώ να ακουμπήσω πάνω του και να νιώθω ασφάλεια, να με κάνει να αισθάνομαι σαν βασίλισσα...και να ανταποδώσω και εγώ τα ίδια... Αχ πόσο θέλω να προσφέρω αγάπη, έχω τόσα πολλά να δώσω κι όμως τα κρύβω μέσα μου...

Καιρό τώρα σκέφτομαι όλα αυτά. Έπαψα πια να ελπίζω σε οτιδήποτε πλέον από αυτόν. Έκανα νωρίτερα στο τηλέφωνο μια ρητορική ερώτηση "ποιον αγαπώ πια". Αν εξαιρέσουμε το σπλάχνο μου... κανέναν! Όμως μου αρέσουν οι ξεκάθαρες καταστάσεις και η ειλικρίνεια. Όποια απόφαση παρθεί θα είναι μετά από ώριμη σκέψη και συζήτηση. Μάλλον θα έχω άλλη μια αποτυχία στο "βιογραφικό" μου για να δικαιώσω τη μητέρα μου.... όμως για την ευτυχία μου είμαι διατεθειμένη να υποστώ πολλά, αλλά και να χάσω πολλά. Έχω μάθει να αγωνίζομαι...

Σε ευχαριστώ που με... διάβασες!

Επειδή ζητήσατε να γράψω δυό λόγια για το βιβλίο που διάβασα πρόσφατα «The Secret» (Το Μυστικό), θα αναφέρω λίγα λόγια για το πως μου φάνηκε.

Η ουσία του Μυστικού είναι αυτό που χρόνια τώρα γράφει ο Κοέλο στα βιβλία του. «Τα πάντα είναι ένα και μοναδικό πράγμα και όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει ό,τι επιθυμείς»

Με βάση αυτό λοιπόν, η συγγραφέας του βιβλίου Rhonda Byrne αρχίζει να ανακαλύπτει ότι από την αρχαιότητα ακόμα, υπήρχαν οι λίγοι που γνώριζαν το Μυστικό του κόσμου. Την Δύναμη της Έλξης. Μέσα από εμπειρίες άλλων ανθρώπων ή ρητά διάσημων προσωπικοτήτων επιχειρεί να μας δείξει ότι η κατανόηση του Μυστικού μπορεί να αλλάξει τις ζωές μας.

Η δύναμη της έλξης ενεργοποιείται με τις σκέψεις μας, είτε είναι καλές είτε άσχημες. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι μας έρχεται στη ζωή αφού το ελκύουμε με τη σκέψη. Είτε αφορά τις προσωπικές σχέσεις, την υγεία, τον πλουτισμό, τον κόσμο ή τον εαυτό μας, όλα έχουν να κάνουν με αυτό που σκεφτόμαστε. Η δύναμη της έλξης «φροντίζει» να κάνει την επιθυμία μας πραγματικότητα.

Αν έχουμε αρνητικές σκέψεις για κάτι ή είμαστε απαισιόδοξοι, είναι σίγουρο ότι αυτή την έκβαση θα έχει και αυτό που σκεφτόμαστε.

Το βιβλίο προσπαθεί να μας κάνει να αναθεωρήσουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε, που αισθανόμαστε (μιας και τα συναισθήματα είναι εκφάνσεις των όσων σκεφτόμαστε) για εμάς και τους γύρω μας. Τα «δεν» που βάζουμε στη ζωή μας λειτουργούν αποτρεπτικά ως στοιχεία για να μην έχουμε αυτά που επιθυμούμε, ενώ εκείνοι που σκέφτονται θετικά, ζουν τη θετική πλευρά της ζωής σε όλους τους τομείς. Η γενική ιδέα είναι ότι:

"Είμαστε Ένα. Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι και είμαστε όλοι μέρος του Ενός Ενεργειακού Πεδίου ή του Ενός Υπέρτατου Νου ή της Μιας Συνείδησης ή της μιας Δημιουργικής Πηγής. Πείτε το όπως θέλετε, αλλά είμαστε όλοι Ένα" "Όλοι είμαστε ή γινόμαστε αυτό που σκεφτόμαστε".

Αυτά που σκεφτόμαστε αρνητικά ή θετικά δεν επηρεάζουν μόνο εμάς αλλά και τους άλλους. Μην εξετάζεις το πώς θα επιτύχεις την καλή δουλειά, τα λεφτά, την τέλεια σχέση ή την καλή υγεία. Όταν σκέφτεσαι θετικά για όλα αυτά, εμπιστεύεσαι στη Δύναμη της Έλξης να τα πραγματοποιήσει. Από τη μεριά σου απλά θα πρέπει να διατηρείς τις θετικές σκέψεις για όλα αυτά, χωρίς να έχεις αμφιβολίες για το αποτέλεσμα. Κατά τη γνώμη μου πρωταρχικό ρόλο έχει η Πίστη σε αυτό που θέλουμε να επιτύχουμε.

Εκείνο που δεν μου άρεσε στο βιβλίο είναι ότι είχε επικεντρωθεί στον πλουτισμό και στο πως θα καταφέρουμε να έχουμε ότι υλικό αγαθό επιθυμήσουμε. Με σαφείς οδηγίες και παραδείγματα για το πώς να το επιτύχουμε, αφιερώνει αρκετά κεφάλαια σε αυτόν τον στόχο, κατά τη γνώμη μου μάταια, αφού είναι πολλά εκείνα που χρειάζεται ο σύγχρονος άνθρωπος πέρα από το εφήμερο.

Εν τούτοις σε βάζει σε μια διαδικασία να σκεφτείς ότι πράγματι μπορεί να είναι έτσι. Η δύναμη του νου, της σκέψης και των θετικών «εικόνων» μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο ζωής μας. Αρκεί να το ζητήσουμε και θα μας δοθεί… Αυτό έχει γραφτεί και κάπου αλλού!

"Εάν μένετε ενωμένοι μ’εμένα και τα λόγια μου μένουν μέσα σας, ζητήσετε ότι θέλετε και θα σας γίνει" (Ιωάννης ιε’ 7)

“Ζητάτε και θα σας δοθεί, ερευνάτε και θα βρείτε, κρούετε και θα σας ανοιχτεί. Διότι καθένας που ζητά λαμβάνει και καθένας που ερευνά βρίσκει, και εις εκείνον που κρούει θα του ανοιχτεί. Ή ποιος άνθρωπος είναι από εσάς, που αν του ζητήσει το παιδί του άρτο, θα του δώσει ένα λίθο; Ή εάν του ζητήσει ψάρι, θα του δώσει φίδι; Αν λοιπόν εσείς που είσθε κακοί ξέρετε να δίνετε πράγματα αγαθά στα παιδιά σας, πόσο μάλλον ο Πατέρας σας που είναι στους ουρανούς θα δώσει αγαθά πράγματα εις εκείνους που τον παρακαλούν!”(Μάρκος ζ’ 7-11)

Καλή εβδομάδα σε όλους και όλες ;)

Μικρές λεπτομέρειες καμιά φορά κινούν τα νήματα της ιστορίας. Μοιάζουν ασήμαντες, όμως παίζουν καθοριστικό ρόλο. Και στην προκειμένη περίπτωση, οι λεπτομέρειες αυτές, ήταν σημάδια θεϊκά, σημάδια μεταφυσικά, ανεξιχνίαστα, σημάδια του μυστηρίου, μέχρι σήμερα ανερμήνευτα. Όπως όταν χωρίς καμιά αιτία, έπεσε στις λάσπες η μεγάλη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας, στην «πάνδειμη λιτανεία» όπως γράφει ο Κριτόβουλος. Και κανείς δε μπορούσε να τη σηκώσει, σαν να την τραβούσε η γη. Ή όπως όταν έγινε ο κατακλυσμός, και πάλι την ώρα της λιτάνευσης, και σκότος μέγα έπεσε στην Πόλη. Πολλοί παρομοιάζουν το γεγονός με το σκότος την ώρα της Σταύρωσης του Χριστού.

Υπήρχε προφητεία που έλεγε ότι η Πόλη θα πέσει μόνο όταν η σελήνη «καίτοι γεμάτη, φανεί λειψή στον δίσκο της».
Και η σελήνη χάθηκε , 24 Μαΐου, ημέρα της πανσελήνου, γεμίζοντας τρόμο τις καρδιές των ανθρώπων που γνώριζαν την προφητεία. Ή όπως «το φως το εξ ουρανού», που το αναφέρει ο ίδιος ο Γ.Φραντζής:
«Φως,άστραπτον καταβαίνον εξ ουρανού και δι’ όλης της νυκτός έσκεπεν αυτής…». Το φως αυτό φάνηκε για πρώτη φορά τη Μεγάλη Παρασκευή, 30 Μαρτίου, στη λιτάνευση του επιταφίου.

Ήταν τότε που η στρατιά του Μωάμεθ είχε κατέβει ήδη στους λόφους, πίσω από τον Βόσπορο, και προχωρούσε προς την πεδιάδα. Εκείνο το βράδυ λοιπόν φάνηκε στον ουρανό το παράξενο φως. Άπλωσε τις αχτίδες του πάνω στη Βασιλεύουσα, σαν να την έσκεπε, και ύστερα στάθηκε πάνω από την Αγιά Σοφιά. Όλη νύχτα.
Και αυτό συνεχίστηκε όλες τις ημέρες της πολιορκίας, Έως τις 26 Μαΐου ημέρα Σάββατο. Την ημέρα εκείνη ο Μωάμεθ είχε αποφασίσει να σταματήσει την πολιορκία και να φύγει. Το ανεξήγητο φαινόμενο με το φως πάνω από την Πόλη τον είχε φοβίσει και πίστεψε ότι δεν θα είχε αποτέλεσμα η πολιορκία του. Είχε καλέσει και τους συμβούλους του και είχαν όλοι συμφωνήσει στο να φύγουν, μα όταν είδε εκείνη τη μέρα το φως να χάνεται, αποφάσισε να συνεχίσει την πολιορκία.

Η πολιορκία της Πόλης κράτησε συνολικά πενήντα επτά μέρες.
Πενήντα επτά μέρες και νύκτες αγωνίας και φόβου!
Πενήντα επτά μέρες στην διάρκεια των οποίων πέντε σχεδόν χιλιάδες μαχητές, κουρασμένοι, εξαντλημένοι και αδύναμοι, κατάφεραν να κρατήσουν μακριά τη στρατιά του Μωάμεθ που για άλλους ξεπερνούσε τους 250000 άνδρες και για άλλους τους 500000. Η αναλογία ήταν 1/50 ή 1/100!!!

Οι τελευταίες μέρες της Πόλης είναι ένα αξεπέραστο έπος. Και εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε για την τιμή που αξίζει σε εκείνους τους υπερασπιστές. Εκτός από κάποιους προδότες Γενοβέζους, όλοι όσοι βρέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, Βενετοί, Καταλανοί και Γενοβέζοι, ο καρδινάλιος Ισίδωρος, ο Γενοβέζος ήρωας Ιωάννης Ιουστινιάνης με τους επτακόσιους άνδρες του, που πήγε οικιοθελώς να πολεμήσει «για την τιμή της χριστιανοσύνης», όπως είπε, «και την τιμή του κόσμου», όλοι πολέμησαν με πραγματική αυτοθυσία πλάι στον αυτοκράτορα.

Ήξερε πως ο αγώνας ήταν πια χαμένος. Ο Παλαιολόγος έβγαλε την βασιλική φορεσιά του, για να μην τον αναγνωρίσουν οι Τούρκοι και συνέχισε να μάχεται μόνος του. Και χτυπώντας αλύπητα όσους βρίσκονταν στο δρόμο του, όρμησε στο πλήθος των εισβολέων.
Βλέπω τον αυτοκράτορα να έχει μείνει μόνος του τώρα σχεδόν ανάμεσα στους αγριεμένους εισβολείς, μόνος του μάχεται ο ατρόμητος! Έπεφτε και σηκωνόταν και ήξερε πια πως ήταν χαμένος. Έτρεμα μήπως τον πιάσουνε ζωντανό και τον πάνε δεμένο στον σουλτάνο να τον ταπεινώσει. Και έστρεψα τα μάτια μου προς τον ουρανό. Θεέ μου, δώσε του τον θάνατο του αντρειωμένου. Ήτανε εκείνη τη στιγμή που ακούστηκε μια τρομακτική βουή, ένας γδούπος τεράστιος, που ξεπερνούσε τον ορυμαγδό της μάχης. Βλέπω τον αυτοκράτορα που στρέφει με αγωνία το κεφάλι προς την σπαραγμένη Πόλη του. Ο σταυρός που στεκότανε αιώνες απάνω στον τρούλο της Αγιά Σοφιάς έπεφτε στη γη με τρομακτικό κρότο.
Η χριστιανοσύνη γκρεμιζότανε.
Α, η κραυγή που έβγαλε ο Κωνσταντίνος. Κραυγή σπαραχτική, σάμπως να ήτανε η καρδιά της λαβωμένης Πόλης του. Γέρνει επάνω στα συντρίμμια. Ήξερε πια πως ήτανε χαμένος.
«Εις χείρας σου παραθήσομαι το πνεύμα μου Κύριε…», και στρέφει γύρω τη ματιά με απόγνωση, κραυγάζοντας:
«Ουκ έστι τις των χριστιανών του λαβείν την κεφαλήν μου απ’ εμού;»
Ήμουν κοντά του. Και ήμουνα εγώ χριστιανός, αλίμονο. Όμως μόνο να τον προστατέψει ήθελε το σπαθί μου, ποτέ να τον χτυπήσει. Και κραυγάζω τώρα, χτυπώ και κραυγάζω.
–Σώσον τον βασιλέα μου εκ στόματος λέοντος την ταπείνωσίν του.
Όμως όχι. Ξανά τον βλέπω να σηκώνεται, λουσμένος στο αίμα του, και να χτυπά το ίδιο παράφορα, να χτυπά ξανά! Πέφτει και σηκώνεται. Πέφτει και σηκώνεται.
-Εις χείρας σου… εις χείρα σου, Κύριε, είς χείρα σου.
Και όταν βλέπει πως είναι μάταιος ο αγώνας του, πως η Πόλη του έπεσε, έπεσε με τον γδούπο του σταυρού της, έπεσε η παντάνασσα, έπεσε, έπεσε η πεφιλημένη βασιλίδα, ω τότε, σταματάει μετέωρο μια ολόκληρη στιγμή το σπασμένο σπαθί του, ακούει άλλη μια φορά τις κραυγές και τον ολολυγμό του λαού του, και φωνάζει φωνή μεγάλη:
-Η Πόλις μου αλίσκεται, και εγώ ζω έτι;
Και ευθύς ορμά μέσα στα πλήθη που εισβάλουν. Η ματιά μου τον ακολουθεί με αγωνία. Χάνεται, λέω, χάνεται πια… έτσι έπεσε, μπροστά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, με τα ματωμένα χέρια του υψωμένα προς τον ουρανό. Έτσι έπεσε, σαν απλός στρατιώτης. Σαν σήμερα πριν 555 χρόνια!

η Πόλις εάλω

Πηγή: Περιοδικό Θεός & Θρησκεία

Είναι περίπου ένας μήνας τώρα που δεν έχω διάθεση για διάβασμα! Όλο βρίσκω να ασχολούμαι με κάτι άλλο αντί να πάρω το βιβλίο και να το τελειώσω… Νοιώθω να χρειάζομαι ένας είδους διάλειμμα αλλά δεν θέλω να το παραδεχτώ…

Η Άνοιξη δεν βοηθά στην απομόνωση, ούτε και οι υποχρεώσεις που συνεχώς αυξάνονται ακόμα κι αν αποφεύγω αρκετές από αυτές!

Όμως δεν είναι λίγες οι φορές που βρίσκομαι μόνος με τις σκέψεις μου. Όλο και πιο συχνά νοιώθω την ανάγκη να τραβιέμαι στην άκρη από τη «βουή» της ζωής, του Χρόνου, για να ακούσω εμένα… Δεν σταματώ τη ροή μα διαλέγω να μην είμαι παρατηρητής τους. Μήπως έτσι δικαιολογώ την... απόσταση;
Μια καλή φίλη μου είπε ότι πάσχω από οξεία τεμπελίτιδα :) και ίσως να έχει δίκιο.
Τι να πρωτοδιαβάσει κανείς; Βιβλία ή εαυτούς;

Μήπως έχεις τα βιβλία γι'άγια βρύση όπου για πάντα ξεδιψά κανείς;
Πότε σου τη δροσιά δε θα τη βρεις αν μέσα απ'την ψυχή δε σου αναβλύζει.
Από τον Φάουστ του Γκαίτε

Η Απορία της Παρασκευής:
Ποιος θάβει τα αρχαία?

Μετά από πρόσκληση της Ξανθίππης (Περιπλανήσεις) η οποία κάνει τα πιο όμορφα γράμματα που έχω δει και του Σπύρου (Lock Heart) που πάντα θα έχει κάτι με νόημα, έγραψα κι εγώ με τη σειρά μου κάτι ιδιόχειρα βγαλμένο από το Τετράδιο της Περιπλάνησης όπως το έχω ονομάσει…

Οι κανόνες λένε τα εξής:

Γράψε κάτι που σου αρέσει, σκανάρισέ το και ανέβασέ το στο blog σου. Ειδοποίησε για τη συμμετοχή σου το autograph collectors "

Από τον περίβολο

Τα περσινά μωβ λουλουδάκια είχαν ξανανθίσει. Κάθε νύχτα γύρω στις 12 άρχιζαν τα αηδόνια να κελαηδούν... Έχετε ακούσει ποτέ αηδόνι; Ήταν η πρώτη φορά που συγκινήθηκα με το κελάηδισμα του αηδονιού; Κανένα βράδυ δεν παρέλειψε να με νανουρίσει, ακόμα κι όταν έβρεχε!

Το γεφύρι της Κόνιτσας

Το πιο καθαρό ποτάμι της Ευρώπης. Ο Βοιδομάτης.

Γεφύρι στον Βοιδομάτη.

Επέστρεψα λοιπόν αλλά όχι κατευθείαν στην Αθήνα. Είχα κάποιες μέρες ακόμα και έμεινα στο Ξυλόκαστρο. Πήγα και μια βόλτα μέχρι την Στυμφαλία μιας και δεν την είχα δει. Στη φωτογραφία φαίνεται ένα μόνο μέρος της μεγάλης αυτής λίμνης.

Δεν γινόταν να μην πάω στη θάλασσα αφού ο καιρός ήταν αρκετά ζεστός τις μέρες της πρωτομαγιάς Στη φωτογραφία είναι η παραλία του Πευκιά... 50 μέτρα από το σπίτι ;)

Και βέβαια φτιάξαμε και στεφάνι! Ευτυχώς εκτός από τον Πευκιά διαθέσιμες ήταν και οι αυλές των σπιτιών! :)

Με τις λίγες αυτές εικόνες πήρατε μια ιδέα για την ομορφιά που υπήρχε στη φύση. Την άλλη ομορφιά που έζησα στο μοναστήρι, την πνευματική, απλά δεν μπορώ να την περιγράψω...

Καλημέρα! :)

Ακόμα κι αν επέστρεψα

Το μυαλό έμεινε πίσω

Στα λουλούδια και τα χρώματα

Τους ήχους και τ’αρώματα

.

Και τώρα που επέστρεψα

Τις σκέψεις μου θα λύσω

Το γκρίζο φόντο αγγίζω

Με μιας τον χρωματίζω…

.

Ήταν πανέμορφα! Χρειάστηκε να περάσουν 2 μήνες για να "μυρίσω" Άνοιξη…

Μα στον τόπο εκείνο νομίζω είναι πάντα έτσι!

Καλώς σας βρήκα! Χρόνια Πολλά και Καλό Μήνα!

Άσε τα μαύρα σύννεφα να πέσουνε σε μένα. Αλλάζω χρώμα και γίνομαι φωτεινός για να προσέξουν μόνο εμένα. Κρύψου στη σκιά μου και μην ανησυχείς… Τα έχω αντέξει τόσες φορές κι αν σου φαίνεται πως με λυγίζουν, είναι γιατί αυτό γίνεται! Μα μην ανησυχείς… Θ’ ανοίξω τα φύλλα μου για άλλη μια φορά και θα κρατήσω μακριά από σένα τη σκοτεινιά αυτή. Εσύ θα βλέπεις μόνο το χρώμα το χαρούμενο, το φωτεινό, να μην ανησυχείς… Κι όταν περάσει η ταραχή, όταν η μπόρα φύγει, θα δεις ότι άλλαξα χρώμα και υφή. Χαίρεσαι που σου χαμογελώ και το άρωμά μου σε τυλίγει… μα οι στάλες της βροχής με προδίδουν!
Μικροί καθρέφτες της ψυχής δεν ξέρω να σας κρύβω!

Κοιτάζεις μέσα τους, βλέπεις εμένα, τον εαυτό μου τον κρυμμένο και είναι βαμμένος με το χρώμα το κρυφό, αυτό που έχω μέσα μου, ένα χρώμα πληγωμένο, σκοτεινό… Μα εσύ γύρνα σ'εμένα κι άσε τις στάλες να δείχνουν τις "ψευτιές" τους. Μένω να σου χαμογελώ με το χρώμα μου ακόμα λαμπερό,να μου αρκεί που είσαι καλά και νοιώθω τόση ομορφιά! Για όσο κοντά μου θες να ζεις, σου είπα… μην ανησυχείς!

Νιώθεις κάτι να αλλάζει. Δεν ξέρεις τι, ίσως και να μη σ’ενδιαφέρει… Οι μέρες κι αν μοιάζουν ίδιες, αλλάζουν σύσταση. Η Άνοιξη βοηθά τις αισθήσεις να ενεργοποιηθούν για άλλη μια φορά. Μου λες είναι Άνοιξη κι εγώ που νόμιζα πως ήταν εδώ από καιρό, αναπολώ τις βροχερές μέρες που μου ηρεμούσαν το μυαλό. Τώρα είναι οι μυρωδιές των λουλουδιών που λούζουν τις σκέψεις μου… αυτές που ίδια ακόμα τριγυρίζουν, καθορίζουν… ως πότε;

Όταν είναι χειμώνας η διαφορά είναι μικρή, αμελητέα. Την Άνοιξη ζεσταίνουν όλα γύρω, τότε φαίνεται η διαφορά… τότε φαίνεται ότι ακόμα είσαι παγωμένος!

Άλλη μια Άνοιξη που δοκιμάζει να ζεστάνει την κρύα καρδιά,
την καρδιά που αναπολεί μέρες βροχερές!

Καλή εβδομάδα να έχουμε!

Όσο περισσότερο διαβάζεις χωρίς να σκέφτεσαι, τόσο γρηγορότερα αρχίζεις να πιστεύεις ότι ξέρεις πάρα πολλά,
αλλά όσο περισσότερο σκέφτεσαι διαβάζοντας, τόσο καθαρότερα βλέπεις, πως ξέρεις πολύ λίγα.

]]> http://adonios.wordpress.com/?p=361 Fri, 01 Feb 2008 06:51:23 +0000 Adonios http://adonios.wordpress.com/?p=361 [slideshare id=247928&doc=ti-einai-agapi-1201772156260579-4&w=425]

Επειδή δεν εμφανίστηκε στην εικόνα:
Θρησκεία, είναι η αγάπη που αναζητά τον Θεό!

Η Απορία της Παρασκευής:
Το @ σε τι ακριβώς μοιάζει με το παπάκι;

Ποια είναι η δύναμη αυτή που μας κάνει να αγαπάμε ανθρώπους που είναι διαφορετικοί και προς εμάς μα και μεταξύ τους;

Μη μπορώντας να βρω κι εγώ μια ικανοποιητική απάντηση απευθύνομαι σε σας! ;)

Η προσπάθεια δημιουργίας ενός πιο άνετου τρόπου εξασφάλισης της επιβίωσης, μας έγινε πλήρως και από μόνη της ο σκοπός της ζωής μας και βαθμιαία ξεχάσαμε την πρωταρχική μας ερώτηση…

Ξεχάσαμε ότι εξακολουθούμε να μη γνωρίζουμε το λόγο για τον οποίο ζούμε!

Υπάρχουν δρόμοι που δεν θες ούτε να δεις και κάποιοι άλλοι που θα μπορούσες να περπατάς καθημερινά ή απλά να κοιτάζεις εκστατικός την ομορφιά τους για ώρες! Πόσο νηφάλια νοιώθω κοιτάζοντας την αρμονική… «κίνηση» που έχουν στο πέρασμά τους από τη φύση… από το χρόνο! Ο John Muir είπε ότι «ο καθαρότερος δρόμος που οδηγεί στο σύμπαν περνά μέσα από την ομορφιά ενός δάσους»

Τελικά που μας πάνε αυτοί οι δρόμοι;

Η Απορία της Παρασκευής:
Γιατί οι αριθμοί στο κομπιουτεράκι είναι τοποθετημένοι ανάποδα σε σχέση με τους αριθμούς στα τηλέφωνα;

Με την δεύτερη εκδρομή στα χιόνια μέσα σε μια εβδομάδα και συγκεκριμένα στα Τρίκαλα Κορινθίας, τελείωσαν τα ταξίδια για το 2007. Η αλλαγή μπορεί να με βρήκε στην Αθήνα αλλά οι απόκοσμες στιγμές που έζησα με το τοπίο εκεί, ήταν ονειρικές… Μου αρέσει πολύ η ομίχλη και σε συνδυασμό με το χιόνι και την ησυχία του βουνού, ένοιωσα τόσο πολύ όμορφα, που χαμογελούσα μόνος μου! Υπάρχει μια αίσθηση στασιμότητας καθώς στέκεσαι μέσα στο σύννεφο, σε σημείο που νομίζεις ότι σταματά ακόμα και ο χρόνος! Απλά στέκεσαι και γίνεσαι μέρος ενός τοπίου που δεν κινείται... Μόνο οι αλλεπάλληλες σκέψεις του νου και τα μάτια που προσπαθούν να συλλάβουν το χώρο, βρίσκονται σε εγρήγορση! Βιωματικές εικόνες που έμειναν μέσα μου ακόμα και τώρα. Είναι σαν να μεταφέρομαι εκεί... που για λίγο... ο χρόνος σταμάτησε!

Καλή Χρονιά από τα βάθη της ψυχής μου
με υγεία, χαρά και δημιουργία για εσάς και τους δικούς σας.

Χρόνια Πολλά!

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου του 2007 με το ρολόι να δείχνει 16:30. Σχεδόν 1:30 ώρα μακριά από το σπίτι μου στην Αθήνα, μα νοιώθω πως είμαι τόσο μακριά απ'όλα όσα με επιβαρύνουν καθημερινά. Η μέρα δεν θυμίζει καθόλου χειμώνα εκτός ίσως από την θερμοκρασία, μα στον γαλάζιο ουρανό ο ήλιος μας έκανε παρέα σε όλη του τη διαδρομή από το ξημέρωμα μέχρι το σούρουπο.
Ο αέρας που από το πρωί κατάφερε να εκνευρίσει τη θάλασσα, έχει ήδη σταματήσει και η θάλασσα τώρα θυμίζει λίμνη. Δε χρειάζεται να βρεθώ στο δάσος για να ακούσω τα κελαηδίσματα των πουλιών που χαίρονται αυτή τη μέρα. Είναι τόσο όμορφα καθώς κοιτάζω μέσα από το σπίτι, το καταπράσινο αυτό τοπίο που γεμάτο από πεύκα, λεμονιές, πορτοκαλιές και ελιές, γεμίζει μυρωδιές το αεράκι και δίνει χώρο για όλες αυτές τις ιπτάμενες ψυχούλες! Τα σύννεφα βρίσκονται ολόγυρα και σαν δαχτυλίδι αγκαλιάζουν τον ορίζοντα από το βουνό μέχρι τη θάλασσα. Τα χρώματά τους αλλάζουν κάθε τόσο ανάλογα με το πως θέλει ο ήλιος, έτσι ώστε να γίνονται ένα τεράστιο ουράνιο τόξο που με αγκαλιάζει! Όσο προχωρά η σκιά του βουνού αναγκάζει μερικές καμινάδες να δηλώσουν ότι μερικά τζάκια ήδη σιγοκαίνε... Από το βάθος ακούγεται ο ήχος μια καμπάνας που καλεί για τον εσπερινό. Το τρένο έρχεται από μακριά και δηλώνει την παρουσία του από τον ήχο στο πέρασμά από τις ράγες. Διασχίζει όμορφα τον πράσινο κάμπο καθώς απομακρύνεται από το οπτικό μου πεδίο, ένα σφύριγμα και δεν το βλέπω πια. Τα τελευταία πουλάκια πηγαίνουν στις φωλιές τους όσο υπάρχει φως.

Η ώρα πηγαίνει ολοταχώς για τις 17:15. Εκεί που ο ουρανός ήταν γεμάτος από αυτά και τους ήχους τους, τώρα έχει απλωθεί ησυχία και μια σκιά. Με αυτή την ησυχία ήθελα να πιάσω το βιβλίο μου για να διαβάσω, μα περισσότερο μου ήρθε η επιθυμία να γράψω για την στιγμή αυτή. Μια στιγμή ανάμεσα στις τόσες! Σάββατο 1 Δεκεμβρίου... μήνας τελευταίος μα η χρονιά δεν έχει πια σημασία αφού όλοι το ζούμε μόνο την μέρα...
Ποιοι θα είμαστε παρόντες σε 100 χρόνια από σήμερα και τι θα είναι ίδιο σε αυτό που βλέπω τώρα;
Νοιώθω μια γαλήνη, μια αγαλλίαση και ένα ευχαριστώ που όλα είναι εντάξει. Αυτή η θύμηση ίσως έρθει και στο μέλλον, όταν μπορεί να μην είναι...

Το καλοκαίρι ο ήλιος σβήνει στη θάλασσα, μα τώρα κρύβεται λίγο πίσω από το βουνό. Πριν χαθεί τελείως αυτό το μπλε του ουρανού, ετοιμάζομαι να πάω μια βόλτα μέσα στο πευκοδάσος που θα με συνοδεύσει μέχρι την παραλία. Πάω να ξαναδώ τη θάλασσα, αυτήν που συνέχεια στέλνει τα παιδιά της, τα κύματα, να ξεψυχήσουν για χάρη των ματιών μας.

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου... Καλό μήνα σε όλους!

Το πνεύμα που ελευθερώθηκε λέει στον ψαρά. Κάνε τρεις ευχές και θα τις εκπληρώσω. Ποια είναι η πρώτη; Να, είπε ο ψαράς, θα ήθελα να με κάνεις τόσο έξυπνο ώστε να κάνω την τέλεια επιλογή για τις επόμενες δύο. Έγινε, είπε το πνεύμα. Και τώρα, ποιες είναι οι άλλες ευχές σου; Ο ψαράς σκέφτηκε μια στιγμή και είπε. Ευχαριστώ, δεν έχω άλλες.

Γιατί ο ψαράς δεν χρειάστηκε τις άλλες δύο;
Εσύ, ποιες τρεις ευχές θα έκανες για τον εαυτό σου; Αν νομίζετε ότι γλιτώσατε μόνο με αυτές τις δύο απορίες, ιδού η…
Απορία της Παρασκευής
Όταν ένα "χάσκυ" κλείσει τελικά το στόμα του, πώς λέγεται;

Από το μεσημέρι θα είμαι εκτός Αθηνών οπότε θα δω τη Δευτέρα ποιος βρήκε τις απορίες!
Καλό σ/κ σε όλους μας

 Caravaggio's Doubting Thomas

Ποιος ο εύπιστος και ποιος ο δύσπιστος! Δε μετάνιωσα που υπήρξα εύπιστος. Αφέθηκα να παρασυρθώ από μια διανοητική αδυναμία. Διότι αυτό είναι η ευπιστία.
Δεν σημαίνει ότι ο δύσπιστος δεν πρέπει να πιστεύει σε τίποτα. Πιστεύει σε λίγα. Κάθε φορά πιστεύει σ'ένα πράγμα, και σ'ένα δεύτερο μόνον αν απορρέει από το πρώτο. Προχωρεί με τρόπο μυωπικό, μεθοδικό, δεν αποτολμά ανοίγματα.
Όταν υπάρχουν δύο πράγματα ασυμβίβαστα κι εσύ τα πιστεύεις και τα δύο, με τη σκέψη ότι κάπου υπάρχει ένα τρίτο, απόκρυφο, πράγμα που τα συνδέει... ε, αυτό είναι ευπιστία.
Η δυσπιστία δεν αποκλείει την περιέργεια, την ανακούφιση. Δυσπιστώ στις αλυσίδες των ιδεών και αγαπώ την πολυφωνία τους.
Συνεχίζω την έρευνα, την αναζήτηση, δεν θα σταματήσω να ψάχνω, να συγκρίνω, να δέχομαι και να απορρίπτω. Μα η ταυτότητά μου γράφει... εύπιστος!

Τι έκανες τα θαύματα που έσπειρε ο Θεός στις μέρες σου;

Τι έκανες τα ταλέντα που σου εμπιστεύθηκε ο Κύριος;

Τα έθαψες βαθιά σε μια τρύπα γιατί φοβόσουν μην τα χάσεις;

Τότε, αυτό σου απέμεινε: Η αβεβαιότητα πως έχασες... τη ζωή σου.

P.Coelho - Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθησα και έκλαψα

Ο Νους πρέπει να απελευθερωθεί από το Χρόνο.

Χωρίς αυτή την απελευθέρωση, δε μπορεί ο άνθρωπος να ελευθερωθεί από τον Φόβο.
Διότι ο Φόβος είναι το αποτέλεσμα της Σκέψης.

Αν δεν έχουμε καθόλου Σκέψεις για το αύριο, δε θα φοβόμαστε το αύριο!

Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους μας

Να προσεύχεσαι πάντοτε γαλήνια, να εργάζεσαι γαλήνια , όπως θα εργαζόσουν αν ζωγράφιζες πάνω στον ιστό μιας αράχνης
Εμμετ Φοξ

Μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξα το σ/κ από την ταραγμένη θάλασσα. Έτσι αφιλόξενη όπως δείχνει, δεν ήταν ικανή να με κρατήσει μακριά της! Ολομόναχος στην παραλία, εκεί, που το κύμα πέθαινε πριν προλάβει να με πιάσει, ήρθαν οι πιο όμορφες, οι πιο συναρπαστικές σκέψεις, εικόνες και ήχοι… συλλογισμοί ενός άλλου εαυτού, εκεί που έγινα ένα με τη φύση, που μοιράστηκα κρυφές επιθυμίες…
Η διαύγεια του μυαλού, η εγρήγορση και η επιθυμία δεν άφηνε να γυρίσω πίσω πριν το δειλινό!

Άλλο ένα σ/κ που με γέμισε μυστικά… τα κρατώ μαζί μου μέχρι την επόμενη φορά!

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

Whatever your cross,
Whatever your pain,
“God always sends rainbows…
After the rain…”