<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>Της-Χαράς &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/Της-Χαράς/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "Της-Χαράς"</description>
	<pubDate>Thu, 21 Aug 2008 08:07:50 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Γυναίκες σε κατάσταση υστερίας]]></title>
<link>http://sgial.wordpress.com/?p=206</link>
<pubDate>Wed, 09 Jul 2008 14:03:49 +0000</pubDate>
<dc:creator>sgial</dc:creator>
<guid>http://sgial.wordpress.com/?p=206</guid>
<description><![CDATA[
Βραδινή έξοδος με γυναικοπαρέα χτες και το αστείο ξεκ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><img class="aligncenter" src="http://img403.imageshack.us/img403/5412/800pxnudemaja4kg.jpg" alt="" width="490" height="247" /></p>
<p style="text-align:left;">Βραδινή έξοδος με γυναικοπαρέα χτες και το αστείο ξεκίνησε από αυτό και μόνο. Τα βλέμματα και τα πειράγματα, των υπολοίπων οδηγών. Εννοείται των ανδρών, γιατί σου λέει, πέντε γυναίκες σε ένα αυτοκίνητο, έχουν βγει βόλτα έτοιμες για όλα, τι άλλο θέλουν όλες μαζί;</p>
<p style="text-align:left;">Έλα μου, ντε…</p>
<p style="text-align:left;">Έλα μου ντε, που δεν απείχε και πολύ αυτό που σκεφτότανε, από αυτό που έζησα. Είχα να δω την συγκεκριμένη παρέα, αρκετό καιρό και όταν διαπίστωσα ότι το μόνο σχεδόν θέμα μας ήταν «οι άντρες», άρχισα να παθαίνω το πρώτο σοκ.</p>
<p style="text-align:left;">Κατ’ αρχήν να πω ότι είμαστε διαφορετικές ηλικίες μεν, αλλά για κάποιο λόγο είχαμε «κολλήσει» σαν παρέα, πριν μερικά χρόνια και όλα τότε έδειχναν τόσο φυσιολογικά.</p>
<p style="text-align:left;">Τι κρίση είναι αυτή που μας πιάνει βρε κορίτσια ξαφνικά και μεταλλασσόμαστε από φυσιολογικές γυναίκες, σε γυναίκες δολοφόνους;<br />
Διότι εγώ αν ήμουν άντρας και με κάποιον τρόπο, μπορούσα ν’ ακούσω την χθεσινή κουβέντα μας, όχι στα πόδια θα το έβαζα, αλλά θα κλεινόμουν σε μοναστήρι και θα καλογέρευα.</p>
<p style="text-align:left;">Άντρες αντικείμενα, έτσι αντιμετωπίζεται το «άλλο φύλλο» πλέον, από μια μερίδα (υποψιάζομαι την πλειοψηφία των νέων) γυναικών.</p>
<p style="text-align:left;">Γυναίκες που τα θέλουν όλα τώρα, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς συναίσθημα, χωρίς έρωτα, χωρίς αγάπη.<br />
Θέλουν απλά να περνάνε καλά, έχοντας το «πάνω χέρι». Βασικό κριτήριο, να έχει ωραίο αυτοκίνητο, φυσικά μια κλασάτη δουλειά και «να έχει λεφτά», αλλιώς τι να τον κάνω;<br />
Γυναίκες που πάνε με άντρες, απλά για να μην είναι μόνες, χωρίς να «τους λέει κάτι» ο συγκεκριμένος. Γυναίκες που θέλουν να κάνουν τις ανεξάρτητες, αλλά «όχι και να πληρώσω εγώ» ή άλλες που συμβιβάζονται μ΄ «ένα κρεβάτι» γιατί «θα πάμε μαζί διακοπές στο εξωτερικό και θα μου κάνει τα έξοδα, το καλοκαίρι δεν βγαίνει χωρίς λεφτά και χωρίς γκόμενο γλυκιά μου».</p>
<p style="text-align:left;">Κι εγώ κοιτάζω σαν ηλίθια… Εκτός και αν είμαι και ακόμη δεν το έχω αντιληφθεί…</p>
<p style="text-align:left;">Που πήγε εκείνο το κοριτσάκι που ήξερα πριν από τρία χρόνια και ντρεπότανε ακόμη και να πει καλά καλά την άποψή του και τώρα, μέσα σ’ αυτό το διάστημα που είχα να την δω, ακύρωσε τον γάμο της στην πρώτη πρόβα του νυφικού, «γιατί δεν είναι για μένα αυτά», άνοιξε δύο επιχειρήσεις, τις οποίες μεταβίβασε όντας υγιείς, γιατί αφού « τις έκανα, μετά δεν είχε ενδιαφέρον» και τώρα είναι το δεξί χέρι σε μία από τις γνωστότερες ανερχόμενες δικηγόρους της Αθήνας, κάνει «πόρτα» τα βράδια του Σαββατοκύριακου σε clubs και «τα έχει» ταυτόχρονα με δύο γιατί «ο ένας είναι καλός στο κρεβάτι και ο άλλος γιατί μου δίνει ότι θέλω».</p>
<p style="text-align:left;">Που είναι η άλλη, σοβαρή οικονομολόγος, που έδινε συμβουλές στην κόρη της, «κοίτα μην πληρώσεις εσύ, σήμερα που θα βγείτε» και να ετοιμάζεται να πάει Ισπανία, με έξοδα που θα της κάνει «ένας……», «γιατί η ζωή αγάπη μου, είναι λίγη και είναι για να περνάς καλά».</p>
<p style="text-align:left;">Η «τρελή ξανθιά» πάλι, «εγώ κορίτσια σας τα λεγα» «να κάνετε τα πάντα πριν και όταν αποφασίσετε να παντρευτείτε, να βρείτε έναν τεκνό που να είναι καλός και στο κρεβάτι, γιατί αλλιώς πόσο θ’ αντέξει ο γάμος»</p>
<p style="text-align:left;">Η τελευταία της παρέας, εξακολουθούσε να είναι σοβαρή και χωρίς αλλαγές στην κοσμοθεωρία της ζωής της, ίσως γιατί έχει να παλέψει με πραγματικά προβλήματα.</p>
<p style="text-align:left;">Και αυτό ακριβώς είναι τα ζητούμενο, ότι μέχρι την προηγούμενη φορά που είχαμε βρεθεί, θα ορκιζόμουνα, ότι ήταν όλες φυσιολογικές.</p>
<p style="text-align:left;">Τι έγινε βρε παιδιά και μας γύρισε η ζωή τούμπα? Τι πάθαμε και χάσαμε το μέτρο? Μιλάμε για τις σχέσεις και χρησιμοποιούμε λέξεις που έχουν να κάνουν με αγώνα σε ρινγκ.<br />
Μιλάμε για τους άντρες και τους αντιμετωπίζουμε, σαν μηχανές για «πήδημα» (συγνώμη αλλά δεν μπορώ να το πω διαφορετικά, για να εξηγήσω αυτό που ένιωσα)<br />
Μιλάμε για τα κριτήριά μας και αυτά είναι μόνο υλικά και εμφανισιακά Δεν άκουσα πουθενά, το να «μ’ αγαπάει», το να «με καταλαβαίνει», το «να με σέβεται», το «να τον αγαπάω», το να «τον καταλαβαίνω», το «να τον σέβομαι».</p>
<p style="text-align:left;">Δεν θέλω να φανταστώ ότι έχουμε γίνει ένα μάτσο τρελές, που το μόνο που μας ενδιαφέρει, είναι το να περνάμε καλά, χωρίς αισθήματα και ταυτόχρονα να ευνουχίζουμε και τα αισθήματα των άλλων (το είπα όσο πιο κομψά μπορούσα). Ότι το μόνο που θέλουμε είναι σχέσεις χωρίς αισθήματα και ουσία. Ότι το μόνο που μας ενδιαφέρει, είναι ένα καλό κρεβάτι και ένας πλούσιος γκόμενος.</p>
<p style="text-align:left;">Λένε βέβαια και «δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι», τ΄ ορκίζομαι ΔΕΝ ΗΤΑΝ έτσι, όταν κάναμε παρέα και αυτό που είδα χτες με τρόμαξε και σήμερα το συζήτησα στο γραφείο με δύο συναδέλφους, διαφορετικών επίσης ηλικιών και η νύχτα τρόμου πήρε συνέχεια: «γιατί που είδες το παράλογο?».</p>
<p style="text-align:left;">Βρε είμαστε καλά;</p>
<p style="text-align:left;">Οκ, μας έχουν πρήξει τόσα χρόνια οι άντρες με την συμπεριφορά τους, αλλά, το σε πληρώνω με το ίδιο νόμισμα δεν είναι η λύση.<br />
Άσε που πιστεύω ότι την εποχή που αυτοί το έκαναν, το έκαναν γιατί έτσι πίστευαν, έτσι τους έβγαινε, ενώ εμείς έχουμε αυτή την συμπεριφορά, μάλλον για εκδίκηση, μάλλον για ν’ αποδείξουμε πρώτα σ’ εμάς, ότι δεν «τα έχουμε ανάγκη τα ρεμάλια», ότι είμαστε πια, γυναίκες της εποχής.<br />
Εκείνοι όμως ακόμη και όταν είχαν τέτοια συμπεριφορά, δεν το έκαναν τόσο «φτηνό», είχαν πάντα τον τρόπο να σε πείθουν ότι είσαι η μόνη γυναίκα της ζωής τους, είχαν μια ποιότητα στις δικαιολογίες τους.<br />
Εμείς είμαστε, «σας το κάνουμε και άμα σας αρέσει».<br />
Κορίτσια με τρομάζετε. Το βράδυ έπεσα στο κρεβάτι και ένοιωσα όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες, που σ’ εκείνες για να γεμίσουν τον χρόνο μεν, έβαζαν διάφορα γεγονότα που συνέβαιναν στα όνειρα των πρωταγωνιστών. Εμένα δε, γύριζαν όλα τα γεγονότα, μ’ εμάς να έχουμε εξωπραγματικές μορφές και να καταβροχθίζουμε άντρες, αντί για πέπλα όπως στις ταινίες, περιφέρονταν γύρω μου, κόκκινες γόβες στιλέτα και σουτιέν σε όλα τα σχέδια, το καζάνι των ινδιάνων, αντί για τον άτυχο πρωταγωνιστή, ήταν γεμάτο από άντρες με ύφος «αγελάδας».</p>
<p style="text-align:left;">Που πήγε η γυναικεία φινέτσα βρε κορίτσια, η γυναικεία γοητεία, η γυναικεία γλύκα;<br />
Εντάξει μας έχουν κάνει πολλά, αλλά με το να τους πατάμε και να τους δαγκώνουμε δεν θα πάρουμε το αίμα μας πίσω.<br />
Έχουμε μετατρέψει τις ζωές μας, σε αγώνα επικράτησης, όλοι είμαστε εναντίων κάποιου, αλλά στην ουσία μόνο τον εαυτό μας, δυσκολεύουμε, γιατί μετά «κλαίμε» η μία στην αγκαλιά της άλλης, επειδή δεν βρίσκουμε κατανόηση και γιατί στην ουσία είμαστε μόνες.<br />
Μα αφού έτσι όπως τους αντιμετωπίζουμε, τους έχουμε κάνει μονάχους - μονάχους κι απ’ την άλλη, εμείς κάνουμε τις καρέτα – καρέτα και άμα συνεχίσουμε έτσι, μας βλέπω στο τέλος να μετατρέπουμε τον κόσμο μας σ’ ένα μεταλλαγμένο θαλάσσιο πάρκο που θα κολυμπάνε οι ψυχές μας και σ’ ένα τσίρκο που θα έχουν καταφύγει οικειοθελώς στα κλουβιά τους, οι εναπομείναντες αρσενικοί, μπας και γλιτώσουν από μας.</p>
<p style="text-align:left;">Κοριτσάρες μου, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να συνέλθουμε και να ξαναβρούμε την ταυτότητά μας, πριν το κλουβί με τις τρελές, στραφεί εναντίον μας.</p>
<p style="text-align:left;"><strong><a href="http://sgial.pblogs.gr/tags/tis-charas-gr.html" target="_blank">της Χαράς</a></strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ΦΟΒΙΣΜΕΝΗ ΜΑΤΙΑ]]></title>
<link>http://sgial.wordpress.com/?p=185</link>
<pubDate>Fri, 20 Jun 2008 10:12:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>sgial</dc:creator>
<guid>http://sgial.wordpress.com/?p=185</guid>
<description><![CDATA[Άκουσα αυτή τη φράση σ’ ένα δελτίο ειδήσεων και μου έκ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span class="postbody">Άκουσα αυτή τη φράση σ’ ένα δελτίο ειδήσεων και μου έκανε απίστευτη εντύπωση, όχι για το θέμα που ειπώθηκε, άλλωστε μου έκανε τέτοια εντύπωση, που ούτε καν εκείνη την ώρα μπορούσα να παρακολουθήσω οτιδήποτε.<br />
Το μυαλό μου «έφυγε», ήταν σαν μέσα σε μια στιγμή, να βρήκα λέξεις για να περιγράψω τόσα συναισθήματα, που τα είχα και δεν ήξερα πώς να τα «ονομάσω».<br />
Έχετε δει τους ανθρώπους γύρω σας, τα τελευταία χρόνια; Δεν χαμογελάνε, δεν μιλάνε, δεν ακουμπάει η ματιά τους επάνω μας, μας προσπερνάει, σαν να είμαστε χωρίς ύλη κι αν τύχει να διασταυρωθεί η ματιά μας, έτσι που να μην γίνεται να την αποφύγει, τραβιέται γρήγορα, επιταχύνει το βήμα και βιάζεται να απομακρυνθεί, μήπως και χρειαστεί να πει μια κουβέντα, μήπως και αναγκαστεί να μιλήσει.<br />
Δεν θέλει επαφές με αγνώστους. Αλλά από πότε ο συνάνθρωπος, ο συνεπιβάτης, ο συγκάτοικος, προκαλεί φόβο;<br />
Από πότε η <em><strong>καλημέρα</strong></em> έγινε επικίνδυνη λέξη;<br />
Από πότε το να ανταλλάξεις μια κουβέντα με τον διπλανό σου, εγκυμονεί κινδύνους;<br />
Από πότε γίναμε έτσι;<br />
Ναι εντάξει, η εγκληματικότητα ντόπια και εισαγόμενη και το τρέξιμο της καθημερινότητας που μας έχει τσακίσει και δεν μας αφήνει καιρό για γνωριμίες με τους γύρω μας, άρα μας κάνει να τους θεωρούμε εκ προοιμίου «κακούς», μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου.<br />
Παλιά, ίσχυε ακριβώς το αντίθετο, όλοι ήταν καλοί, μέχρι να αποδειχτεί κάτι διαφορετικό και πάλι όμως, υπήρχε η δεύτερη ευκαιρία.<br />
Αλλά, άλλοι καιροί θα μου πείτε, τότε ο άνθρωπος είχε καιρό να ασχολείται με τον άνθρωπο και όχι με τις πράξεις που αυτός έκανε εκ των υστέρων…<br />
Δεν μ’ αρέσει αυτό που προσπαθούν να με κάνουν, δεν μ’ αρέσει να ζω έτσι. Θέλω να μπορώ να νοιώθω ελεύθερη.<br />
Μόνο οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι, ψάχνουν ευκαιρία για να πιάσουν κουβέντα, έχουν ζήσει σε άλλη εποχή και θυμούνται ότι δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα. Δεν ξέρω αν είναι η συνήθεια που τους κάνει να εξακολουθούν να το κάνουν, ή η μοναξιά που νοιώθουν πια σε μια εποχή που όλοι τρέχουν και αυτοί απλά ακολουθούν.<br />
Όμως τους ζηλεύω, που μπόρεσαν ή πρόλαβαν να ζήσουν αυτές τις χαρές, της ανθρώπινης επικοινωνίας, που έζησαν σ’ εποχή με ορίζοντα και μέσα τους και έξω τους.<br />
Εμείς το μόνο που κάνουμε, είναι να τρέχουμε, για να προλάβουμε υποχρεώσεις, που όσες δεν είναι επιβεβλημένες, είναι δημιουργημένες από μας, για να μπορούμε να έχουμε μια καλύτερη ζωή από ανέσεις υλικών αγαθών, αλλά που θα είναι άδεια από ανθρώπους, που θα μας δώσουν την χαρά να τα απολαύσουμε μαζί.<br />
Ακόμη και πολλές από τις παρέες, είναι παρέες κατά συνθήκη, δεν έχουν αλήθεια, τις κάνουμε ελλείψει άλλων ή για να έχουμε κάποιους, στους οποίους θα μπορούμε να δείχνουμε τα αποκτήματά μας και να αναλύουμε τις απόψεις μας. Δεν είναι παρέες και φιλίες ζωής, δεν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον, δεν υπάρχει αυτό το κάτι, που δημιουργεί τις σχέσεις ζωής.<br />
Ακούγεται πολύ εύκολα το « θα έκανα τα πάντα για να βοηθήσω», αλλά όταν ρωτάς τι σημαίνει αυτό το «τα πάντα» δύσκολα μπορούν να το εξηγήσουν.<br />
Τα λόγια περισσεύουν και οι πράξεις έχουν γίνει φειδωλές.<br />
Πολλά είναι αυτά για τα οποία μπορώ να κατηγορήσω την σημερινή εποχή, αλλά το ότι προσπαθεί να μου πάρει το χαμόγελο και να με κάνει ένα φοβισμένο ανθρωπάκι, θεωρώ ότι είναι το χειρότερο όλων.<br />
Ποτέ τίποτε δεν άλλαξε από φοβισμένους ανθρώπους, ο κόσμος αλλάζει μόνο από ανθρώπους που έχουν έχουν την δύναμη να πάνε κόντρα στο ρεύμα των πολλών που τους θέλει έτσι κι ελπίζω να μην δώσουμε την δυνατότητα σε κανέναν να καταφέρει να μας πάρει την χαρά της ανθρώπινης επικοινωνίας, τη χαρά να είμαστε άνθρωποι και να το δείχνουμε.<br />
</span></p>
<p><strong></strong><strong><a href="http://sgial.pblogs.gr/tags/tis-charas-gr.html" target="_blank">της Χαράς</a></strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Δεν μας αξίζει…]]></title>
<link>http://sgial.wordpress.com/?p=181</link>
<pubDate>Fri, 13 Jun 2008 09:46:20 +0000</pubDate>
<dc:creator>sgial</dc:creator>
<guid>http://sgial.wordpress.com/?p=181</guid>
<description><![CDATA[Είναι καιρός τώρα που νοιώθω μια απογοήτευση και μια π]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address>Είναι καιρός τώρα που νοιώθω μια απογοήτευση και μια παραίτηση, ένα κενό…<br />
Νοιώθω πως ότι και αν κάνω δεν έχει νόημα, αφού άλλοι αποφασίζουν. Ότι και αν κάνω, όσο καλά και αν το κάνω, κάποιος άλλος προφανώς το έχει κάνει καλύτερα, αφού τον βρίσκω ένα βήμα πιο μπροστά …<br />
Βρε λες… ;<br />
Ένα κενό με κυνηγάει και είναι και καλοκαίρι και που όρεξη για τρέξιμο.<br />
Νοιώθω ορφανή.<br />
Ορφανή από κράτος…<br />
Από την μία δεν το συναντάω πουθενά και από την άλλη το βρίσκω συνεχώς μπροστά μου.<br />
Αντιφατικό;<br />
Μπα…<br />
Για σκεφτείτε το ! ! !<br />
Θέλω να κάνω κάτι και η πρώτη αντίδραση είναι αυτό ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ! ! !<br />
Γιατί καλέ μου;<br />
Δεν το προβλέπει ο νόμος ! ! !<br />
Και ο νόμος λειτουργεί μόνο για μένα; Γιατί όλοι οι υπόλοιποι το έχουν κάνει…<br />
Θέλω να βγάλω ένα «χαρτί», αλλά μου ζητάνε άλλα τριακόσια, για να μου δώσουν το ένα που ζήτησα εγώ.<br />
Τολμάω να ψελλίσω, μα έδωσα τα ίδια έγγραφα και στον συνάδελφό σας, στο τάδε τμήμα.<br />
-Ε και; Εκεί είναι άλλο τμήμα.<br />
Μα τι στο καλό, συλλογή τους αρέσει να κάνουν, μ’ αυτή την χαρτούρα ή τα χρησιμοποιούν για προσάναμμα στα τζάκια τους τον χειμώνα; Γιατί έτσι και ξαναπάς και χρειαστεί να επικαλεστείς το ίδιο χαρτί, ποτέ δεν το βρίσκουν ή έλα μωρέ που να ψάχνουμε εμείς, ανάμεσα στην χαρτούρα, φέρτο εσύ ξανά.<br />
Και τότε γιατί το μαζεύεις καλέ μου;<br />
Αααα ναι ξέχασα, έχουν εκσυγχρονιστεί πια, έχουν υπολογιστές.<br />
Ναι μόνο ας τους δείξει κάποιος και πως δουλεύουν, όταν φυσικά έχει σύστημα η υπηρεσία, όπως επίσης και το «ρε μ@λ@κ@ πάλι δεν δουλεύει το ρημάδι» δεν ενδείκνυται ως αιτία αγανάκτησης, όταν ο διακόπτης είναι στο off.<br />
Η διάθεσή μου, συνήθως καλή και όχι μόνο, συνήθως και καλοπροαίρετη.<br />
Αλλά…<br />
Όταν αυτός που πρέπει να με εξυπηρετήσει, δεν έχει κοιμηθεί καλά το βράδυ, δεν τα βρήκε με την γυναίκα του, συνάντησε κίνηση μέχρι να έρθει στην δουλειά του, δεν του πέτυχε τον καφέ ο καφετζής και αργεί να πάρει μπροστά τις πρωινές ώρες, αλλά το καταραμένο ωράριο τον υποχρεώνει να είναι στην υπηρεσία του στις 7:30 κι εγώ έχω την ατυχία να θέλω να πάω πρωί, για να τελειώνω…<br />
Όταν η κυρία, θέλει με το που πάει στο γραφείο της, να μιλήσει με την μανούλα και την αδερφή της, γιατί μένουμε μακριά και «με το τρέξιμο, δεν προλαβαίνουμε να βρεθούμε, με καταλαβαίνεται, έτσι δεν είναι… ;»<br />
Όταν η πιτσιρίκα ( που δεν θα κρίνω το πώς κατέλαβε –στην κυριολεξία- την θέση ), θέλει να βγάλει τ’ απωθημένα της, επειδή στο σχολείο δεν την παίζανε, γιατί ήτανε σπασικλάκι….<br />
Όταν «εδώ είναι ο συνάδελφος, απλά έχει πεταχτεί σε μια δουλίτσα», η οποία κρατάει ώωωωωρες….<br />
Όταν μου μιλάει λες και κάνουμε παρέα από το νηπιαγωγείο…<br />
Όταν είναι βραδύνους και στο μυαλό και στην εξυπηρέτηση….<br />
Όταν είναι ανάγωγος και θεωρεί πως η θέση του, του δίνει το δικαίωμα να ίπταται της πραγματικότητας και των υποχρεώσεών του…<br />
Εεεεεκεί χαλάει η συνταγή.<br />
Όταν ως πολίτης έχω μόνο υποχρεώσεις και σπάνια δικαιώματα, όταν προσπαθούν με δημιουργική λογιστική μα με πείσουν πως ένα κι ένα ΔΕΝ κάνει δύο, αλλά όσο τους βολεύει.<br />
Όταν μου λένε ότι δουλεύουν για τα δικαιώματά μου, αλλά εγώ έχω μόνο υποχρεώσεις, αδυνατώ να τους παρακολουθήσω.<br />
Όταν ξέρω ότι οι ώρες εργασίας μου είναι σαράντα, αλλά δουλεύω το λιγότερο εξήντα – εβδομήντα, χωρίς εννοείται πρόσθετη αμοιβή και με αριστερό αφεντικό, μια σύγχυση την νοιώθω.<br />
Όταν μου λένε, ότι μου αυξάνουν τις εισφορές μου και τα όρια συνταξιοδότησης και είναι για το καλό μου, αλλά όταν ( ! ! ! ) θα φτάσω στην ηλικία της σύνταξης τα ταμεία θα είναι άδεια, μια απορία μου μένει στο βλέμμα.<br />
Όταν όποια πέτρα και αν σηκώσω, από κάτι που βρομάει, θα βρω κι έναν πολιτικό από κάτω, όταν οι πολιτικοί κάνουν παρέα με τους επιχειρηματίες, όταν τηλεγραφικοί νόμοι βολεύουν ημέτερους, όταν ο υπουργός απασχόλησης έχει ανασφάλιστους εργαζόμενους στο σπίτι του, όταν ο υπουργός ΠΕΧΟΔΕ έχει το μισό του σπίτι παράνομο και μένουν ατιμώρητοι, όταν οι σύζυγοι, από νηπιαγωγοί, γίνονται διδάκτορες ιατρικής, πριν ακόμη πάρουν το ίδιο το πτυχίο, όταν οι προηγούμενοι κατηγορούν νόμους, που οι ίδιοι είχαν δρομολογήσει, όταν μου λένε ότι το ξεπούλημα της χώρας μου, είναι για το καλό μου, όταν οι αυξήσεις γίνονται για το καλό μου, όταν μου τάζουν παραδείσους από τα μπαλκόνια και ο μόνος παράδεισος είναι ο δικός τους…………<br />
Νοιώθω αηδία, πνίγομαι και θυμώνω.<br />
Θυμώνω, όχι μ’ αυτούς, αλλά μ’ εμένα. Μ’ εμένα, που μ’ έχουν καταντήσει ένα πρόβατο που δεν αντιδρά κι ενώ ξέρει, δεν κάνει κάτι, απλά υπομένει.<br />
Τέλειωσε όμως η υπομονή μου, άδειασα, πως το λένε…<br />
Κι αφού «δεν μπορώ» να κάνω κάτι εδώ, έχω τάσεις φυγής. Θέλω να φύγω, από μια χώρα που λατρεύω, αλλά κάθε μέρα την εξευτελίζουν όλο και περισσότερο και να πάω κάπου αλλού, που το κράτος σέβεται τον πολίτη του και δεν τον βλέπει μόνο σαν φορολογική μηχανή, κάπου που θα με σέβονται και δεν θα υποτιμούν την νοημοσύνη μου.<br />
Πουθενά δεν είναι τέλεια και τους παραδείσους, δεν μας τους χαρίζει κανείς, μόνοι φτιάχνουμε και τον παράδεισο και την φυλακή μας, μέχρι ενός σημείου όμως.<br />
Εδώ, έχουν χάσει κάθε μέτρο πια και ο μόνος τρόπος να μην μισήσω την πατρίδα, που αυτοί θέλουν να μου δώσουν, είναι η φυγή και η επιστροφή μόνο κάθε καλοκαίρι, για να μου χρεώνουν κι εκεί τις τριτοκοσμικές υπηρεσίες, σαν απολαύσεις πέντε αστέρων …<br />
Αλλά από την άλλη, από πού να με διώξουν, από την δική μου χώρα, που προσπαθούν να κάνουν τσιφλίκι τους;<br />
Και θα τους αφήσω;<br />
Θα τους αφήσουμε;<br />
Μια ομάδα αμοραλιστών, να μας πάρει τα όνειρα;<br />
Άδικο δεν είναι ; όταν νοιώθω ότι αυτοί που υποτίθεται ότι με προστατεύουν, με δουλεύουν κατάφορα, όλοι όμως;</address>
<address>Δεν θεωρώ ότι μου αξίζει, αυτή η αντιμετώπιση, αυτό το κράτος, αυτή η πατρίδα.</address>
<address><strong><a href="http://sgial.pblogs.gr/tags/tis-charas-gr.html" target="_blank">της Χαράς</a></strong></address>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Στην Ελλάδα τα φανάρια έχουν κόρνα … ]]></title>
<link>http://sgial.wordpress.com/?p=151</link>
<pubDate>Sat, 05 Apr 2008 18:56:44 +0000</pubDate>
<dc:creator>sgial</dc:creator>
<guid>http://sgial.wordpress.com/?p=151</guid>
<description><![CDATA[…..που λέει και η Μαρκέλλα

Σ&#8217; έχει πιάσει κόκκινο κα]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal"><span class="postbody">…..που λέει και η Μαρκέλλα</span></p>
<p class="MsoNormal"><img src="http://sgial.pblogs.gr/files/123923-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1.jpg" alt="" width="300" height="200" /></p>
<p><span class="postbody">Σ' έχει πιάσει κόκκινο και κάθεσαι ωραία και καλά και περιμένεις ν' ανάψει ο «Γρηγόρης», για να πας στην δουλίτσα σου κι ενώ εσύ, μόλις που το βλέπεις το φανάρι, ν' αλλάζει χρωματάκι, ο από πίσω έχει ήδη κολλήσει το χέρι στην κόρνα. Τι θες να κάνω ρε μεγάλε να βάλω έλικα και να πετάξω, επειδή εσύ είσαι βιαστικός, για να μην το πω αλλιώς…; </span><br />
<span class="postbody">Ή……… </span><br />
<span class="postbody">Δεν μπορεί, σε όλους σας θα έχει τύχει, να περιμένετε σε κάποιο φανάρι για να στρίψετε και να βρεθεί ο έξυπνος, που θα έρθει να χωθεί από δεξιά, γιατί είναι πολύ μάγκας για να περιμένει ή πολύ «κυρία», για να κάτσει στην ουρά. </span><br />
<span class="postbody">Γιατί βρε χρυσά μου, εμείς στο πηγάδι κατουρήσαμε ; </span><br />
<span class="postbody">Όταν συμβαίνει αυτό, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και κατεβάζω ότι ξενόγλωσσο μουρμουρητό ξέρω. </span><br />
<span class="postbody">Αν έχω κέφια δε, και δεν μ' έχουν πιάσει εξ απήνης, τους κόβω και το τι χαρά παίρνω, με την έκφραση της ηλίθιας φάτσας τους, δεν λέγεται. </span><br />
<span class="postbody">Το έχει το γονίδιο του μέσου Έλληνα, να θέλει την πρωτιά με όποιο κόστος, πλην αυτού, να την αξίζει. Ο μαγκάκος που θα κάνει την κουτοπονηριά, για να βγει μπροστά, για να κάνει την δουλίτσα του σε βάρος των άλλων, χωρίς να του καίγεται καρφάκι. </span><br />
<span class="postbody">Ο εαυτούλης του και η δουλίτσα του, όλα σε υποκοριστική μορφή, γιατί δεν είναι ικανός να έχει τίποτα ολόκληρο, κανονικό. Έχει μάθει να βολεύεται, είναι αυτός που θα προσπαθήσει να σου βγει μπροστά, και στις δημόσιες υπηρεσίες, που θα πουλήσει παραμύθια για να την γλιτώσει μπροστά σε όποια του ευθύνη. Είναι αυτός, που το ρουσφέτι του έχει γίνει τρόπος ζωής. </span><br />
<span class="postbody">Είναι αυτός, που έχει μια άποψη για όλα, αυτός που ξέρει τα πάντα από «μέσα», γιατί παντού έχει άκρες, είναι αυτός που πάντα έχει δίκιο, το οποίο όμως για να το επιβάλει, ελλείψει επιχειρημάτων, το κάνει μόνο φωνάζοντας. </span><br />
<span class="postbody">Είναι επίσης αυτός που με την πρώτη ευκαιρία, θα σου δώσει συμβουλές, για κανόνες καλής συμπεριφοράς γενικότερα και για οδική ή κοινωνική συμπεριφορά ειδικότερα. </span><br />
<span class="postbody">Δηλαδή, είναι αυτός που έχει οριστεί από μόνος του τιμητής της και της δικής μας ζωής, μόνο που εμένα μ' αρέσει να εκτιμώ μόνη μου την ζωή μου, με τις δικές μου αρχές και αξίες και όχι με την τσάμπα μαγκιά του κάθε ελληνάρα. </span><br />
<span class="postbody">Γι' αυτό όπου τον συναντώ, θα του κόβω τη φόρα, γιατί μόνο έτσι, θ' αρχίσουν να μειώνονται αυτά τα τυπάκια, διαφορετικά θα έρθει η στιγμή που θα γίνουν κανόνας στην ζωή μας και αρκετούς κανόνες, νομίζω έχει από μόνη της, έτσι κι αλλιώς. </span><br />
<span class="postbody">Όποιος άλλος συμφωνεί μαζί μου, καλοδεχούμενος …</span></p>
<p class="MsoNormal"><a href="http://sgial.pblogs.gr/tags/tis-charas-gr.html" target="_blank"><strong>της Χαράς</strong></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Καπιταλισμός και φρέσκα ψάρια]]></title>
<link>http://sgial.wordpress.com/2007/11/02/%ce%9a%ce%b1%cf%80%ce%b9%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%86%cf%81%ce%ad%cf%83%ce%ba%ce%b1-%cf%88%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%b1/</link>
<pubDate>Fri, 02 Nov 2007 08:03:42 +0000</pubDate>
<dc:creator>sgial</dc:creator>
<guid>http://sgial.wordpress.com/2007/11/02/%ce%9a%ce%b1%cf%80%ce%b9%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%86%cf%81%ce%ad%cf%83%ce%ba%ce%b1-%cf%88%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%b1/</guid>
<description><![CDATA[


Είναι απόγευμα και ο μπάρμπας από το ωραίο νησάκι του]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address><a title="chios460_01_59976_j925ta.jpg" href="http://sgial.wordpress.com/files/2007/11/chios460_01_59976_j925ta.jpg"></a></p>
<p style="text-align:center;"><a title="chios460_01_59976_j925ta.jpg" href="http://sgial.wordpress.com/files/2007/11/chios460_01_59976_j925ta.jpg"><img src="http://sgial.wordpress.com/files/2007/11/chios460_01_59976_j925ta.jpg" alt="chios460_01_59976_j925ta.jpg" /></a></p>
</address>
<address><span class="postbody">Είναι απόγευμα και ο μπάρμπας από το ωραίο</span><span class="postbody"> νησάκι του Αιγαίου έχει πάει για ψάρεμα στην αμμουδιά. Αφού ρίχνει την πετονιά ξαπλώνει προς τα πίσω στηριζόμενος στους αγκώνες του και αρχίζει να αγναντεύει περιμένοντας κάποιο τσίμπημα. Σε λίγο εμφανίζεται ένας επιχειρηματίας στην αμμουδιά που είχε πάει βόλτα για να αποβάλει λίγο από το στρες που του δημιουργούσαν οι δουλειές του. </span></address>
<address><span class="postbody"> </span></address>
<address><span class="postbody"> Βλέποντας τον ψαρά να ψαρεύει τόσο νωχελικά, τον πλησιάζει και του λέει: </span></address>
<address><span class="postbody"> - Δεν κάνεις καλά, με αυτό τον τρόπο δεν θα πιάσεις ψάρια. Πρέπει να βρέξεις κώλο αν θέλεις να πιάσεις ψάρια </span></address>
<address><span class="postbody"> - Για ποιο λόγο; τον ρωτάει ο ψαράς. </span></address>
<address><span class="postbody"> - Θα τα πουλάς και θα βγάζεις κέρδος. </span></address>
<address><span class="postbody"> - Για ποιο λόγο; </span></address>
<address><span class="postbody"> - Μετά από λίγο καιρό με τα κέρδη θα πάρεις δίχτυα ώστε να πιάνεις περισσότερα ψάρια </span></address>
<address><span class="postbody"> - Για ποιο λόγο; λέει και πάλι ο ψαράς. </span></address>
<address><span class="postbody"> Λίγο ενοχλημένος, ο επιχειρηματίας αποκρίνεται : </span></address>
<address><span class="postbody"> - Πιάνοντας περισσότερα ψάρια θα μπορέσεις να πάρεις μία βάρκα και να βγάλεις περισσότερα χρήματα </span></address>
<address><span class="postbody"> - Για ποιο λόγο; ξαναλέει ο ψαράς. </span></address>
<address><span class="postbody"> Έχει αρχίσει να του την δίνει του επιχειρηματία η μονότονη απάντηση του ψαρά αλλά υπομονετικά του εξηγεί: </span></address>
<address><span class="postbody"> - Με τα χρήματα θα αγοράσεις ένα μεγαλύτερο πλοίο και θα προσλάβεις ανθρώπους να σε βοηθούν! </span></address>
<address><span class="postbody"> - Για ποιο λόγο; ρωτάει και πάλι ο ψαράς. </span></address>
<address><span class="postbody"> Ο επιχειρηματίας είναι πλέον κατακόκκινος, γεμάτος θυμό! </span></address>
<address><span class="postbody">- Μα δεν καταλαβαίνεις; Σε λίγα χρόνια θα έχεις έναν ολόκληρο στόλο από ψαράδικα, με πολλούς υπαλλήλους, που θα ψαρεύουν σε όλες τις θάλασσες του κόσμου, για λογαριασμό σου. </span></address>
<address><span class="postbody"> - Για ποιο λόγο; </span></address>
<address><span class="postbody"> </span></address>
<address><span class="postbody">- 'Ετσι, θα μπορέσεις να εισάγεις την εταιρεία σου στο χρηματιστήριο. Θα θησαυρίσεις και μετά, χωρίς να σκας, το μόνο που θα έχεις να κάνεις είναι να κάθεσαι στην αμμουδιά και να βλέπεις το ηλιοβασίλεμα!! </span></address>
<address><span class="postbody"> </span></address>
<address><span class="postbody"> - Γιατί, τώρα τι κάνω;</span></address>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ψυχή μου ]]></title>
<link>http://sgial.wordpress.com/2007/10/26/</link>
<pubDate>Fri, 26 Oct 2007 07:05:10 +0000</pubDate>
<dc:creator>sgial</dc:creator>
<guid>http://sgial.wordpress.com/2007/10/26/</guid>
<description><![CDATA[ 

Ψυχές. Γεμάτος ο κόσμος γύρω μας από ψυχές. Αν ρωτήσει]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address> </address>
<p style="text-align:center;"><img src="http://farm1.static.flickr.com/109/314366386_3b3457140d.jpg" alt="" width="500" height="344" /></p>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Ψυχές. Γεμάτος ο κόσμος γύρω μας από ψυχές. Αν ρωτήσεις τον καθένα, θα σου πει ότι η δική του είναι μοναδική. Αν ρωτήσεις τον διπλανό του, θα έχει να σου πει πολλά ...<br />
</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Ψυχές, χαμένες ή όχι. </span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Ψυχές που θεώρησαν ότι είναι πιο σπουδαίες από κάποιες άλλες, ότι αξίζουν περισσότερο, ότι έχουν περισσότερα δικαιώματα. </span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Ψυχές ηγέτες, που θεωρούν ότι μόνο αυτές έχουν την δύναμη και την γνώση, για να «σώσουν» τον κόσμο. Που προκειμένου ν’ ανέβουν και να πιάσουν την χίμαιρα, που κυνηγούν, δεν υπολογίζουν τίποτε στον δρόμο τους.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Ψυχές υπεροπτικές, υπέρ πάντων ο εαυτός τους. Δεν διστάζουν να «πατήσουν» άλλες ψυχές, αν αυτό θα τις κάνει να νοιώσουν καλύτερα. Αν έτσι, βγουν αυτές μπροστά και οι άλλες μείνουν από πίσω, θα νοιώσουν ότι ψηλώνουν, ότι ξεχωρίζουν. Όχι όμως γιατί το αξίζουν, αλλά γιατί μπορούν κι επιβάλλονται.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Ψυχές κυνηγημένες, από τον ίδιο τους τον ίσκιο. Χωρίς πρωτοβουλία, που έχουν μάθει να σκύβουν το κεφάλι και κάθε δυσκολία, να την θεωρούν βουνό. </span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Ψυχές ρεμάλια, που όσα πάνε κι όσα έρθουν, κάνουν ακριβώς το ίδιο, χωρίς την παραμικρή διαφορά. Πάντα πιστεύουν ότι θα βρεθεί μια λύση, συνήθως από τους άλλους, αλλά παράλληλα θα βολευτούν κι αυτές.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Ψυχές τεμπέλικες, που τα θέλουν όλα έτοιμα, χωρίς να δώσουν, χωρίς να κοπιάσουν, που θεωρούν ότι η ζωή τους χρωστάει και άρα έχουν μόνο να λαμβάνουν, χωρίς να έχουν την παραμικρή<span> </span>υποχρέωση ανταπόδοσης, αλλά το χειρότερο είναι ότι δεν νοιώθουν αυτή την ανάγκη.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Ψυχές αυτοκαταστροφικές, εδώ νομίζω ότι είναι μίγμα και κρύβουν πολλά. Ευαίσθητες, που δεν μπόρεσαν να βρουν κώδικες επικοινωνίας, με τις άλλες, αλλά δεν ήταν τόσο γυμνές για να περάσουν απαρατήρητες και ζητάνε διεξόδους, σε κόσμους άλλους, πλασματικούς.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Ψυχές, ψυχούλες. Αυτές που όλοι θα θέλαμε να έχουμε δίπλα μας. Ψυχές, που χαίρονται με την χαρά σου. Ψυχές, που σε κοιτάνε στα μάτια και θέλουν να προλάβουν κάθε επιθυμία σου. Ψυχές, που αν κάνουν κάτι για σένα, η ευχαρίστηση είναι όλη δική τους. Ψυχές, που το δικό σου χαμόγελο, τις κάνει να πετάνε. Ψυχές που έχουν αισθήματα και νοιάζονται για την ψυχή σου, που νοιάζονται για σένα, που η χαρά σου, είναι χαρά τους και ο πόνος σου, διπλός πόνος γι’ αυτές.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Ψυχές μοναδικές, ψυχές αληθινές, αλλά τόσο σπάνιες. Γι’ αυτό όταν τις συναντάται, παρακαλώ μην τις πατάτε, αφήστε της ν’ ανθίσουν, μόνο καλό μπορούν να κάνουν κι αν δεν τις καταλαβαίνεται, δεν πειράζει, είναι οι μόνες που μας δίνουν ελπίδα.</span></address>
<address> </address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';"><a href="http://sgial.pblogs.gr/tags/tis-charas-gr.html" target="_blank">της Χαράς</a><br />
</span></address>
<address> </address>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ήταν παιδιά]]></title>
<link>http://sgial.wordpress.com/2007/10/07/%ce%89%cf%84%ce%b1%ce%bd-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac/</link>
<pubDate>Tue, 09 Oct 2007 05:38:54 +0000</pubDate>
<dc:creator>sgial</dc:creator>
<guid>http://sgial.wordpress.com/2007/10/07/%ce%89%cf%84%ce%b1%ce%bd-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac/</guid>
<description><![CDATA[Χτες το βράδυ είχα βγει και γυρίζοντας στο σπίτι μου, κ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address>Χτες το βράδυ είχα βγει και γυρίζοντας στο σπίτι μου, κατά τις 11:30, μια καθ' όλα φυσιολογική ώρα, ειδικά για καλοκαίρι νομίζω, μου συνέβη το εξής περιστατικό.</address>
<address>Έχω φτάσει πια στην τελική ευθεία για το σπίτι μου, σ' έναν εξαιρετικά ήσυχο δρόμο, σε μια εξαιρετικά ήσυχη γειτονιά. Κάνω λοιπόν, την τελευταία στροφή με το αυτοκίνητο, από τον κεντρικό δρόμο της περιοχής, για να μπω στον «δικό μου», ωωω του θαύματος, βρίσκω και να παρκάρω, σχεδόν απέναντι (ναι ναι, αν και γειτονιά, έχουμε αρχίσει κι εμείς να έχουμε πρόβλημα), ταυτόχρονα μ' εμένα, σταματάει λίγο πίσω μου κι ένα μηχανάκι, από αυτά που χαρακτηρίζουμε «παπάκια». Δεν δίνω σημασία, γιατί φαντάζομαι ότι θα είναι κάποιος από την γειτονιά και μάλιστα, ο ανιψιός της φίλης μου, μιας και παρκάρω ακριβώς έξω από το σπίτι τους.</address>
<address>Βλέπω την παραμικρή κίνηση, με κάθε λεπτομέρεια, από τους καθρέφτες και να τονίσω εδώ, πως ούτε μια στιγμή δεν μου περνάει κάτι «κακό» από το μυαλό μου.</address>
<address>Ο ένας πιτσιρικάς λοιπόν, κατεβαίνει και πλησιάζει σκυφτός το αυτοκίνητο, από την μεριά του συνοδηγού, εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι ο Γιάννης (ο ανιψιός που σας είπα ...) και θέλει να μου κάνει πλάκα, τρομάζοντάς με.</address>
<address>Δεν ήταν ο Γιάννης, ήταν ένα πιτσιρίκι, ήταν ένα παιδί, που ήρθε σκυφτό και γρήγορα γρήγορα, πλησίασε την πόρτα του συνοδηγού και προσπάθησε να την ανοίξει. Δεν τα κατάφερε, γιατί οι πόρτες στο αυτοκίνητό μου, με το που ξεκινάει, κλειδώνουν αυτόματα και ανοίγουν μόνο από μέσα.</address>
<address>Ίσα ίσα που το τόλμησε .....</address>
<address>Προφανής στόχος η τσάντα μου ....</address>
<address>Όταν είδε ότι δεν ανοίγει, τρόμαξε περισσότερο από μένα κι έφυγε με τον φίλο του γρήγορα, «καβαλώντας» το μισοσαραβαλιασμένο ( προφανώς κλεμμένο; ) και χωρίς φώτα «παπάκι».</address>
<address>Ήταν παιδιά ....</address>
<address>Δεν τρόμαξα, δεν φοβήθηκα, δεν αντέδρασα, γιατί δεν μπορούσα να το διανοηθώ. Ήταν παιδιά !!!!!!!!!!</address>
<address>Μπήκα με κάποια προσοχή, είναι η αλήθεια, στο σπίτι μου, αλλά το σκεφτόμουνα για πολύ ώρα.</address>
<address>Δεν θα μιλήσω για εγκληματικότητα και για το «που έχουμε φτάσει».</address>
<address>Δεν ήταν εγκληματίες.</address>
<address>Ήταν παιδιά ....</address>
<address>Δεν ήταν πάνω από 14 -15 χρόνων !!!!!!!!</address>
<address>Δεν θα να κάνω ανάλυση περί εγκληματικότητας, αλλά δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ, ποιοι γονείς τα είχανε αυτά τα παιδιά και γιατί είχανε φτάσει σ' αυτό το σημείο και που είχανε βρει αυτό το «παπάκι» σ' αυτή την ηλικία; Δεν θέλω να φανταστώ, ότι τους το είχανε πάρει οι ίδιοι.</address>
<address>Δεν έχω παιδιά μεν, για να ξέρω, δεν ήταν αργά δε, για να κυκλοφορεί κάποιος έξω. Αλλά δεν ξέρω αν για την δική τους ηλικία, ήταν η κατάλληλη ώρα, να είναι έξω. Ήταν παιδιά .....</address>
<address>Ναι μπορούμε να κάνουμε πολλές αναλύσεις, αλλά γμτ (συγνώμη) ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ. Τι ανάγκες μπορούν να τα ώθησαν σε κάτι τέτοιο; Αφού αυτά, είμαι σίγουρη έτρεμαν περισσότερο από μένα, που στο κάτω κάτω, δεν πρόλαβα και να φοβηθώ, ακριβώς γιατί το δικό μου, χαζό μυαλό δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει, ότι τα πιτσιρίκια που έβλεπα από τον καθρέφτη, μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο.</address>
<address>Ποια καταναλωτική μανία, τα έσπρωξε, να κάνουν κάτι, που θα μπορούσε να τα κυνηγάει για όλη τους τη ζωή.</address>
<address>Τι ήταν αυτό που χρειαζότανε τόσο και δεν είχαν την δυνατότητα να πάρουνε;</address>
<address>Ήταν καλοντυμένα και «μια χαρά ΠΑΙΔΙΑ», ναι τα πρόσεξα πάρα πολύ καλά, γιατί τα έβλεπα καθ' όλη την διάρκεια μέσα από τον καθρέφτη, άλλο αν δεν συνειδητοποιούσα, τι ήταν αυτό που θέλανε να κάνουνε.</address>
<address>Πόση αξία έχει ένα τελευταίο μοντέλο κινητού, δυο κεράσματα παραπάνω στις φιλεναδίτσες τους ή ότι άλλο μπορεί να έπαιρναν, (όχι, δεν θέλω να πάω το μυαλό μου, ακόμη παρακάτω) , ή να έκαναν, αν κατάφερναν να πάρουν την τσάντα.</address>
<address>Αααα να σας πω επίσης, ότι επειδή ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ, δεν φρόντισαν καν, να τσεκάρουν από πριν, αν υπήρχε τσάντα στο κάθισμα, απλά το υπέθεσαν. ΔΕΝ υπήρχε, γιατί ποτέ ή εξαιρετικά σπάνια την αφήνω εκεί.</address>
<address>Ήταν παιδιά.</address>
<address>Δεν ήταν εγκληματίες.</address>
<address>Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα μεγαλώσουν και ότι δεν θα γίνουν, ενδεχομένως, εαυτό που δεν μπορώ κ δεν θέλω, να συνειδητοποιήσω.</address>
<address>Από χτες το σκέφτομαι συνέχεια κι έχω μια θλίψη ...</address>
<address>Αφού ΗΤΑΝ απλώς ΠΑΙΔΙΑ ......</address>
<p align="right"><strong><a href="http://sgial.pblogs.gr/tags/tis-charas-gr.html">Της Χαράς</a></strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Μόνο η βροχή φταίει...]]></title>
<link>http://sgial.wordpress.com/2007/10/07/%ce%9c%ce%9f%ce%9d%ce%9f-%ce%97-%ce%92%ce%a1%ce%9f%ce%a7%ce%97-%ce%a6%ce%a4%ce%91%ce%99%ce%95%ce%99/</link>
<pubDate>Sun, 07 Oct 2007 05:25:18 +0000</pubDate>
<dc:creator>sgial</dc:creator>
<guid>http://sgial.wordpress.com/2007/10/07/%ce%9c%ce%9f%ce%9d%ce%9f-%ce%97-%ce%92%ce%a1%ce%9f%ce%a7%ce%97-%ce%a6%ce%a4%ce%91%ce%99%ce%95%ce%99/</guid>
<description><![CDATA[ 

Είναι απίστευτο πως μπορούν να μεταβληθούν τα συναισ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address> </address>
<p style="text-align:center;"><img src="http://img241.imageshack.us/img241/8522/53965220wz0.gif" alt="" /></p>
<address>Είναι απίστευτο πως μπορούν να μεταβληθούν τα συναισθήματα, από την μια στιγμή, στην άλλη και μάλιστα, έτσι, χωρίς συγκεκριμένο ή ειδικό λόγο.<br />
Μια λέξη, μια εικόνα, ο στίχος από ένα τραγούδι, η βροχή.....<br />
και ξαφνικά ότι κράταγες μέσα σου, να γίνει χείμαρρος και να ξεχυθεί.</address>
<address>- Γκρίνια, νεύρα, μουρμούρα, ένα τεράστιο «ΑΧ», να σε πλακώνει κι εσύ να μην ξέρεις το γιατί.<br />
- Να ξέρεις ότι κάτι έχεις, χωρίς να μπορείς να το προσδιορίσεις.<br />
- Να φωνάζει επάνω σου κι εσύ να προσπαθείς να πείσεις και τον εαυτό σου και τους άλλους, ότι δεν συμβαίνει τίποτα.<br />
- Να ξέρεις ότι κάτι έχεις, αλλά να μην ξέρεις «ΤΙ».</address>
<address>Γιατί ;<br />
Αλήθεια δεν ξέρεις ;<br />
Ή μήπως δεν θέλεις καν να μάθεις ;<br />
Ή φοβάσαι να μάθεις ;</address>
<address>Τι δηλαδή και δειλός και ψεύτης ;</address>
<address>Μόνο η βροχή φταίει..</address>
<address>Μπα, απλά άλλη μια κουβέντα, που έμεινε μισή και ας είναι ο συνομιλητής, ο ίδιος σου ο εαυτός.</address>
<address>Λόγοι ; Πολλοί..</address>
<address>- Από το να γνωρίζεις ότι είναι παράλογο και άδικο να νοιώθεις, όπως νοιώθεις.<br />
- Από το να είναι απολύτως αντικειμενικό το συναίσθημα που σε πνίγει, πλην όμως, να μην θέλεις να το παραδεχτείς και να το εξωτερικεύσεις.<br />
- Από το να νοιώθεις ότι δεν έχεις κάποιον να το μοιραστείς και να ξέρεις ότι θα σε νοιώσει με τον τρόπου που θέλεις και έχεις ανάγκη, εσύ..</address>
<address>Μόνο η βροχή φταίει.</address>
<address>Μέχρι, όμως και<br />
- Από το να νοιώθεις ότι υπάρχουν ανοιχτές αγκαλιές, πρόθυμες να σε κλείσουν μέσα και να σε κάνουν να τα ξεχάσεις όλα, όμως εσύ δεν θέλεις να το παραδεχτείς, για να μην τις κάνεις να «πονέσουν».</address>
<address>Μέχρι όμως και<br />
-Από το ότι έχεις μάθει εσύ να δίνεις τις λύσεις και άρα δεν μπορείς να τις ζητάς από τους άλλους, σε κάνει να βγαίνεις από τα .. νερά σου..</address>
<address>Μέχρι όμως και<br />
-Από το ότι εσύ έχεις μάθει να είσαι ο «δυνατός» που στηρίζεις, ανεβάζεις, τους άλλους και η αγκαλιά σου ανοίγει, για να χωρέσουν μέσα όλοι οι άνθρωποί σου, για να βρουν αυτό που έχουν ανάγκη, την κάθε στιγμή.</address>
<address>Μέχρι όμως και<br />
- Από το ότι εσύ πονάς για κάτι πράγματα μικρά.. που απλός τα νοιώθεις σαν αγκάθι, μέσα στην φυσιολογική ροή της ζωής σου.. τι στιγμή που γύρω σου υπάρχουν άνθρωποι «σου» ή όχι, δεν έχει σημασία αυτό, που αγωνίζονται για το δικαίωμα στην επιβίωση, για το δικαίωμα στο όνειρο, για το δικαίωμα στη ζωή, σε μια ζωή που κι αυτή κοστολογείται.</address>
<address>Ζωή με το κομμάτι, δηλαδή..<br />
.. όχι, όχι, σταθερά..<br />
Μόνο η βροχή φταίει...</address>
<address>Ψέματα.. αλήθεια.. δύναμη.. πίστη.. συμβιβασμό.. ανωτερότητα.. αισιοδοξία.. πυγμή.. αδιαφορία.. μαγκιά.. θάρρος.. θράσος.. αγωνία.. ελπίδα.. αγάπη.. χαμόγελο..</address>
<address>Τι θέλει τελικά η ζωή, για να είναι ωραία; ...για να την αντέξεις ; ..για να την ζήσεις ;</address>
<address>Μόνο η βροχή φταίει..</address>
<address>.. και το φανάρι ανοίγει κι εσύ δεν μπορείς να ξεκινήσεις, γιατί σε πνίγει ο λυγμός και τα μάτια σου, είναι κι αυτά μια βροχή..</address>
<address>Μόνο η βροχή φταίει..</address>
<address>Μόνο.. ;</address>
<address><a href="http://www.anatolikos.net/fileupload/store11/STON-OURANO-EINA-ENA-ASTERI-XOMATA.wma">της ΦΙΛΗΣ Χαράς<img class="snap_preview_icon" style="border:0 none;font-style:normal;font-weight:normal;font-family:'trebuchet ms',arial,helvetica,sans-serif;float:none;position:static;left:auto;top:auto;line-height:normal;background-image:url('http://i.ixnp.com/images/v2.25/theme/silver/palette.gif');background-color:transparent;width:14px;height:12px;background-position:-889px 0;background-repeat:no-repeat;text-decoration:none;visibility:visible;vertical-align:top;display:inline;margin:0 !important;padding:1px 0 0;" src="http://i.ixnp.com/images/v2.25/t.gif" alt="" /></a> απο το : <a href="http://chrisxx.com/"><img src="http://chrisxx.com/pages/small2.gif" alt="" align="absbottom" /></a></address>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ελεύθερη βούληση είπατε ;]]></title>
<link>http://sgial.wordpress.com/2007/09/12/%ce%95%ce%bb%ce%b5%cf%8d%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%b7-%ce%b2%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%b7-%ce%b5%ce%af%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%b5/</link>
<pubDate>Wed, 12 Sep 2007 12:01:35 +0000</pubDate>
<dc:creator>sgial</dc:creator>
<guid>http://sgial.wordpress.com/2007/09/12/%ce%95%ce%bb%ce%b5%cf%8d%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%b7-%ce%b2%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%b7-%ce%b5%ce%af%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%b5/</guid>
<description><![CDATA[
Μου ήρθε «χαρτί» για εφορευτική επιτροπή.
Είναι υποχρ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="center"><img src="http://img250.imageshack.us/img250/2705/davidlockfreecartoon02zx6.jpg" alt="" align="middle" /></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><strong><strong><strong><strong><strong><strong><span style="font-size:12pt;">Μου ήρθε «χαρτί» για εφορευτική επιτροπή.</span></strong></strong></strong></strong></strong></strong></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Είναι υποχρέωσή μου λέει !!!!!!!!!!!!!!</span></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Μα γιατί βρε γμτ (συγνώμη) σ' αυτό το κράτος έχω ΜΟΝΟ υποχρεώσεις ;<br />
</span></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Τα δικαιώματά μου που είναι ;<br />
</span></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Ωραία, «του ήρθε» να κάνει εκλογές, άντε και σου λέω ότι και τώρα να μη γίνονταν, δεν θα τις γλιτώναμε.</span></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Όοοοοοοοοοοχι όσο και αν θέλω, ΔΕΝ θα το αναλύσω πολιτικά το θέμα ...<br />
</span></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Αφού λοιπόν, συνεχίζω .... πρέπει να γίνουν οι εκλογές, γιατί να μην αναλαμβάνουν, αυτού του είδους τις υποχρεώσεις, οι δημόσιοι υπάλληλοι ;</span></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Έτσι κι αλλιώς, κάνουν που κάνουν ελάχιστα, έχουν, που έχουν την υποχρέωση (η οποία αν πάει αθροιστικά με την υποχρέωσή τους, ως πολίτες, είναι διπλή. Άρα κερδίζουν!!!) να εξαργυρώσουν το γραμμάτιο με το οποίο διορίστηκαν ;<br />
</span></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Γιατί εγώ (και ο κάθε απλός πολίτης, που καθ' όλη την διάρκεια της τετραετίας μας έχουν παντελώς γραμμένους), θα πρέπει να ξυπνήσω άγριο χάραμα και να χάσω, κυριολεκτικά και μεταφορικά, όλη μου την ημέρα, για να πάω να διεκπεραιώσω μια δουλειά, που το κράτος έχει υποχρέωση να φέρει σε πέρας ;<br />
</span></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Δεν πληρώνω φόρους, για να έχει μια σωστή δημόσια διοίκηση ;<br />
</span></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Δεν πληρώνω φόρους, για να παρέχω στο κράτος, την απρόσκοπτη λειτουργία του ;<br />
</span></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Γιατί λοιπόν θα πρέπει να γίνω και άμισθος υπάλληλός του και μάλιστα υποχρεωτικά ;<br />
Ααααα και να σας πω ....<br />
Εγώ δεν πιστεύω πια στα παραμύθια ....</span></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Άρα κάθε παράθεση άποψης, περί του ότι, όπως οι εκλογές είναι η μόνη μου δυνατότητα να εκφραστώ σαν πολίτης και να διαμορφώσω αποτέλεσμα, έτσι και η παρουσία μου στην εφορευτική επιτροπή, είναι υποχρέωσή μου, έναντι της δημοκρατίας, με αφήνουν παγερά αδιάφορη.</span></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Ξέρετε έχω μάθει να μην πιστεύω στην δημοκρατία, μόνο όποτε με συμφέρει, αλλά να την εφαρμόζω σε όλη μου την ζωή, κάθε μέρα, κάθε λεπτό.</span></span></p>
<p style="background-color:transparent;"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Εεεε όχι, λοιπόν «κύριε» Υπουργέ Εσωτερικών, δεν θα σας κάνω το χατίρι, ΕΓΩ δεν θα γίνω υπάλληλός σας, για να βγείτε και να καμαρώσετε την επόμενη, για την τέλεια και απρόσκοπτη, διεξαγωγή της διαδικασίας, πατώντας επάνω στην δική μου πλάτη. Βρες τε άλλον τρόπο για να διεξαγάγετε το πανηγύρι σας.</span></span></p>
<p><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;">Γιατί πανηγύρι μας το καταντήσατε ΚΑΙ αυτό μας το δικαίωμα.-</span></span><br />
<span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;"><a href="http://sgial.pblogs.gr/tags/tis-charas-gr.html"><strong>της Χαράς</strong><span style="background-color:transparent;"> </span><br />
</a></span></span></p>
<p><strong><a href="http://sgial.pblogs.gr/"></a></strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[&#8220;OMG Pink Ponies erm... Garbage Trucks!&#8221;]]></title>
<link>http://3baidsblog.wordpress.com/2007/06/08/omg-pink-ponies-garbage-trucks/</link>
<pubDate>Fri, 08 Jun 2007 00:05:32 +0000</pubDate>
<dc:creator>3baid</dc:creator>
<guid>http://3baidsblog.wordpress.com/2007/06/08/omg-pink-ponies-garbage-trucks/</guid>
<description><![CDATA[
I just began noticing these pink trucks; they&#8217;re everywhere @_@
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><img src="http://img522.imageshack.us/img522/7236/pinkgarbagetruckssm3.jpg" alt="Pink Garbage Trucks" width="400" /></p>
<p>I just began noticing these pink trucks; they're everywhere @_@</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Για τους άλλους όλα τα ξέρουμε ]]></title>
<link>http://sgial.wordpress.com/2007/10/07/%ce%93%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%8c%ce%bb%ce%b1-%cf%84%ce%b1-%ce%be%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5/</link>
<pubDate>Mon, 08 Oct 2007 05:42:42 +0000</pubDate>
<dc:creator>sgial</dc:creator>
<guid>http://sgial.wordpress.com/2007/10/07/%ce%93%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%8c%ce%bb%ce%b1-%cf%84%ce%b1-%ce%be%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5/</guid>
<description><![CDATA[Τι εύκολο πράγμα είναι, να είμαστε γνώστες επί παντός ε]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Τι εύκολο πράγμα είναι, να είμαστε γνώστες επί παντός επιστητού, έτσι;</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Οι περισσότεροι, ξέρουμε να δίνουμε να δίνουμε συμβουλές, πριν καν ακούσουμε το πρόβλημα.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Έχουμε μια άποψη έτοιμη, για κάθε θέμα.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Μπορούμε να αναλύσουμε με κάθε λεπτομέρεια ότι πρόβλημα αφορά τους άλλους και φυσικά έχουμε λύση για κάθε πρόβλημα που αφορά τους άλλους, συν του γεγονότος ότι εμείς δεν θα φτάναμε ποτέ σε αυτό το σημείο γιατί πάντα θα ξέραμε, τι ήταν αυτό που θα έπρεπε να είχαμε κάνει για να αποφύγουμε την δύσκολη θέση.</span></address>
<address><img style="margin:0 10px 10px 0;" src="http://sgial.pblogs.gr/files/54121-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%86%CF%89%CE%BD%CF%89.jpg" alt="καρφωνω.jpg" width="88" height="118" align="left" /><span style="font-family:'Times New Roman';">Λέμε, λέμε, αναλύουμε, αναλύουμε. Πάντα ότι και όταν, αφορά τους άλλους όμως.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Μα αυτό σημαίνει, ότι τότε δεν θα έπρεπε να υπάρχουν προβλήματα, γιατί αφού όλοι ξέρουμε τι πρέπει να κάνουν, οι άλλοι και φυσικά, πως, .... Κατ' επέκταση κι εμείς θα αποφεύγαμε τους σκοπέλους , θα ήταν όλα λυμένα και για μας.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Μα τότε, πως; Τι δεν έχω καταλάβει καλά;</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Γιατί κανείς δεν είναι καλά ή εν πάση περιπτώσει κάτι έχει που τον απασχολεί;</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Αααααα η εφαρμογή, αντιμετωπίζει ορισμένες δυσκολίες, έτσι;</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Εεε μα πες τε το, βρε παιδιά και είχα αρχίσει να ανησυχώ ....<br />
</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Όλα είναι τέλεια και εύκολα στην εφαρμογή τους.... όταν αφορούν τους άλλους..... όταν όμως πρέπει να τα εφαρμόσουμε εμείς..... χάνουμε τα λόγια μας ..... την ευφράδειά μα..... την καπατσοσύνη μας..... τις αναλύσεις μας..... τις λύσεις μας.....</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Η πράξη πάντα είχε δυσκολίες, ενώ αντίθετα τα λόγια βγαίνουν με περισσή ευκολία.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα, αν αντί να καθόμαστε να αναλύουμε στους άλλους, ξεκινούσαμε να κάνουμε εφαρμογή στους εαυτούς μας;</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Αν αντί να λέμε, εφαρμόζαμε. Πιστεύω ότι όλα θα ήταν πιο εύκολα και οι λύσεις θα ήταν περισσότερες.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Δεν έχουμε ανάγκη από γνώστες, αλλά από γνώσεις.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Ας κοιτάξει ο καθένας μας τον καθρέφτη του και ας αρχίσει να τα «λέει» στον εαυτό του.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Ας τα «βρει» πρώτα με τον εαυτό του και ας κάνει μετά τον σωτήρα στους υπόλοιπους.</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';">Όχι, όχι, δεν αμφισβητώ την καλή πρόθεση που υπάρχει, απλά έχω το κουσούρι να βαριέμαι εύκολα και όταν ακούω με μεγάλη ευκολία να λέγονται συμβουλές και να γίνονται αναλύσεις, ας πούμε ότι εκνευρίζομαι, γιατί πώς να το κάνουμε και αυτάκια έχω κι ακούω και ματάκια έχω και βλέπω ....</span></address>
<address><span style="font-family:'Times New Roman';"><span style="background-color:transparent;">Άντε καλημέρα να έχουμε κι εγώ βουρ, για τον καθρέφτη μου ....</span><br />
</span></address>
<p align="right"><span style="font-size:12pt;"><a href="http://sgial.pblogs.gr/tags/tis-charas-gr.html"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><strong>της Χαράς</strong></span></a><a href="http://sgial.pblogs.gr/tags/tis-charas-gr.html"> </a></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[28 Οκτωβρίου 1940]]></title>
<link>http://sgial.wordpress.com/2007/10/07/28-%ce%9f%ce%ba%cf%84%cf%89%ce%b2%cf%81%ce%af%ce%bf%cf%85-1940/</link>
<pubDate>Sun, 07 Oct 2007 08:41:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>sgial</dc:creator>
<guid>http://sgial.wordpress.com/2007/10/07/28-%ce%9f%ce%ba%cf%84%cf%89%ce%b2%cf%81%ce%af%ce%bf%cf%85-1940/</guid>
<description><![CDATA[
Η Ελλάς είναι η μοναδική χώρα που αναγκάστηκε να αντιμ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;" align="right"><img style="width:434px;height:415px;" src="http://www.cslab.ntua.gr/%7Ephib/hellas/1940/caricature1.gif" alt="" width="545" height="511" align="top" /></p>
<address><span style="color:#0000bf;">Η Ελλάς είναι η μοναδική χώρα που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τους στρατούς τεσσάρων χωρών ταυτόχρονα, Αλβανίας, Ιταλίας, Γερμανίας, και Βουλγαρίας.</span><br />
<a href="http://www.philology.gr/blog/stuff/anakoinothen1.mp3"><strong><span style="color:#0000bf;">ΗΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ</span></strong><img class="snap_preview_icon" style="border:0 none;font-style:normal;font-weight:normal;font-family:'trebuchet ms',arial,helvetica,sans-serif;float:none;position:static;left:auto;top:auto;line-height:normal;background-image:url('http://i.ixnp.com/images/v2.25/theme/silver/palette.gif');background-color:transparent;width:14px;height:12px;background-position:-889px 0;background-repeat:no-repeat;text-decoration:none;visibility:visible;vertical-align:top;display:inline;margin:0 !important;padding:1px 0 0;" src="http://i.ixnp.com/images/v2.25/t.gif" alt="" /></a><strong><br />
</strong><span style="color:#0000bf;">Ελλάς: 219<br />
Νορβηγία 61<br />
Γαλλία 43 [Η υπερδύναμη της εποχής]<br />
Πολωνία 30<br />
Βέλγιο 18<br />
Ολλανδία 4<br />
Γιουγκοσλαβία 3<br />
Δανία 0 μέρες.[ Οι Δανοί παραδώθηκαν σε έναν μοτοσικλετιστή του Χίτλερ ο οποίος μετέφερε στον Δανό βασιλιά αίτηση του Χίτλερ για διέλευση των ναζιστικών στρατευμάτων, ο Δανός βασιλιάς σε ένδειξη υποταγής παρέδωσε το στέμμα του στον μοτοσικλετιστή για να το πάει στο Βερολίνο και στον Χίτλερ ......]<br />
Τσεχοσλοβακία 0<br />
Λουξεμβούργο 0</span><br />
<span style="color:#0000bf;"><strong>ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ<br />
</strong> Οι νεκροί Ελληνες στρατιώτες ανήλθαν κατά την διάρκεια των 219 ημερών στους 13.676.<br />
Κατά την διάρκεια της τετραπλής κατοχής που ακολούθησε τα κατοχικά στρατεύματα εκτέλεσαν :<br />
Αλβανοί: 1165 (Πάργα , Μαργαρίτιο, Παραμυθία)<br />
Ιταλοί: 8000<br />
Boύλγαροι: 25000<br />
Γερμανοί: 50000<br />
Συνολικες απώλειες σε ποσοστό επί του πληθυσμού (εκτελέσεις, κακουχίες, μάχες)<br />
Ελλάς 10% (750.000)<br />
Σοβ. Ενωση 2,8%<br />
Ολλανδία 2,2%<br />
Γαλλία 2%<br />
Πολωνία 1,8%<br />
Γιουγκοσλαβία 1,7%<br />
Βέλγιο 1,5%</span><br />
<span style="color:#0000bf;"><strong>ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ<br />
</strong> Πηγή:Ανθολόγιον Πατριδογνωσίας, Μενελάου Παγουλάτου<br />
Κάρολος ντέ Γκώλ, Charles de Gaulle 1890-1970<br />
Πρόεδρος τής Γαλλικής Δημοκρατίας 1958-1969, αρχηγός τής Γαλλικής Αντίστασης κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο<br />
"Αδυνατώ νά δώσω τό δέον εύρος τής ευγνωμοσύνης πού αισθάνομαι γιά τήν ηρωική αντίσταση τού Λαού καί τών ηγετών τής Ελλάδος."<br />
(Από ομιλία του στό Γαλλικό Κοινοβούλιο μετά τήν λήξη τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου.)<br />
Μωρίς Σουμάν, Maurice Schumann 1911-1992<br />
Υπουργός των εξωτερικών τής Γαλλίας 1969-1973, Μέλος τής Γαλλικής Ακαδημίας 1974<br />
"Η Ελλάδα είναι τό σύμβολο της μαρτυρικής υποδουλωμένης, ματωμένης, αλλά ζωντανής Ευρώπης&#38;Ποτέ μιά ήττα δέν υπήρξε τόσο τιμητική γιά κείνους πού τήν υπέστησαν"<br />
(Από μήνυμά του πού απηύθυνε από τό BBC τού Λονδίνου στούς υποδουλωμένους λαούς τής Ευρώπης στίς 28 Απριλίου 1941, ημέρα πού ό Χίτλερ κατέλαβε τήν Αθήνα ύστερα από πόλεμο 6 μηνών κατά τού Μουσολίνι καί έξι εβδομάδων κάτα τού Χίτλερ.)<br />
Στάλιν, Joseph Vissarionovich Tzougasvili Stalin 1879-1953<br />
Αρχηγός τής Σοβιετικής Ενώσεως από τό 1924 έως 1953<br />
"Λυπάμαι διότι γηράσκω καί δέν θά ζήσω επί μακρόν διά νά ευγνωμονώ τόν Ελληνικόν Λαόν, τού οποίου ή αντίστασις έκρινε τόν 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον."<br />
(Από ομιλία του πού μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός Μόσχας τήν 31 Ιανουαρίου 1943 μετά τήν νίκη τού Στάλιγκραντ καί τήν συνθηκολόγηση τού στρατάρχου Paulus.)<br />
Μόσχα, Ραδιοφωνικός Σταθμός<br />
"Επολεμήσατε άοπλοι καί ενικήσατε, μικροί εναντίον μεγάλων.Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη, διοτι εκερδίσαμε χρόνο γιά να αμυνθούμε. Ως Ρώσοι καί ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε".<br />
(Οταν ο Χίτλερ επετέθη κατά τής Ε.Σ.Σ.Δ.)<br />
Γεώργης Ζουκώφ, Georgy Constantinovich Joucov 1896-1974<br />
Στρατάρχης τού Σοβιετικού Στρατού<br />
"Εάν ό Ρωσικός λαός κατόρθωσε να ορθώσει αντίσταση μπροστά στίς πόρτες τής Μόσχας, νά συγκρατήσει καί νά ανατρέψει τόν Γερμανικό χείμαρρο, τό οφείλει στόν Ελληνικό Λαό, πού καθυστέρησε τίς Γερμανικές μεραρχίες όλον τόν καιρό πού θά μπορούσαν νά μας γονατίσουν. Η γιγαντομαχία τής Κρήτης υπήρξε τό κορύφωμα τής Ελληνικής προσφοράς."<br />
(Απόσπασμα από τά απομνημονεύματά του γιά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.)<br />
Μπενίτο Μουσολίνι, Benito Mousolini 1833-1945<br />
Πρωθυπουργός τής Ιταλίας 1922-1945<br />
"Ο πόλεμος μέ τήν Ελλάδα απέδειξεν ότι τίποτε δέν είναι ακλόνητον είς τά στρατιωτικά πράγματα καί ότι πάντοτε μάς περιμένουν εκπλήξεις."<br />
(Από λόγο πού εκφώνησε στίς 10/5/1941.)<br />
Αδόλφος Χίτλερ, Hitler 1889-1945<br />
Αρχηγός τού Γερμανικού κράτους 1889-1945<br />
"Χάριν τής ιστορικής αληθείας οφείλω νά διαπιστώσω ότι μόνον οί Ελληνες, εξ' όλων τών αντιπάλων οί οποίοι μέ αντιμετώπισαν, επολέμησαν μέ παράτολμον θάρρος καί υψίστην περιφρόνησιν πρός τόν θάνατον...."<br />
(Από λόγο πού εκφώνησε στίς 4 Μαίου 1941 στό Ράιχσταγκ.)<br />
Σέρ Αντονυ Ηντεν, Sir Robert Antony Eden 1897-1977<br />
Υπουργός Πολέμου καί Εξωτερικών της Βρεταννίας 1940-1945, Πρωθυπουργός της Βρεταννίας 1955-1957<br />
"Ασχέτως πρός ότι θα πούν οι ιστορικοί τού μέλλοντος, εκείνο τό οποίον μπορούμε να πούμε εμείς τώρα, είναι ότι η Ελλάς έδωσε αλησμόνητο μάθημα στόν Μουσολίνι, ότι αυτή υπήρξε η αφορμή τής επανάστασης στήν Γιουγκοσλαβία, ότι αυτή εκράτησε τούς Γερμανούς στό ηπειρωτικό έδαφος καί στήν Κρήτη για έξι εβδομάδες, ότι αυτή ανέτρεψε τήν χρονολογική σειρά όλων τών σχεδίων τού Γερμανικού Επιτελείου καί έτσι έφερε γενική μεταβολή στήν όλη πορεία τού πολέμου καί ενικήσαμε."<br />
(Από λόγο του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 24/09/1942.)<br />
Τσώρτσιλ, Winston Churchil 1874-1965<br />
Πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο<br />
"Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δέν αποδίδει τό ελάχιστο εκείνων τών πράξεων αυτοθυσίας τών Ελλήνων, πού ήταν καθοριστικός παράγων τής νικηφόρου εκβάσεως τού κοινού αγώνα τών εθνών, κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, διά τήν ανθρώπινη ελευθερία καί αξιοπρέπειαν."<br />
"Εάν δέν υπήρχε η ανδρεία τών Ελλήνων καί ή γενναιοψυχία τους, ή έκβαση τού Β' Παγκόσμιο Πολέμου θά ήταν ακαθόριστη."<br />
(Από ομιλία του στό Αγγλικό κοινοβούλιο στίς 24 Απριλίου 1941.)<br />
"Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οί Ελληνες πολεμούν σάν ήρωες. Τώρα θά λέμε: Οί ήρωες πολεμούν σάν Έλληνες."<br />
(Από λόγο πού εκφώνησε από τό BBC τίς πρώτες ημέρες τού Ελληνοιταλικού πολέμου.)<br />
"Μαχόμενοι οί Έλληνες εναντίον τού κοινού εχθρού θά μοιρασθούν μαζί μας τά αγαθά τής ειρήνης."<br />
(Από λόγο πού εξεφώνησε στίς 28 Οκτωβρίου 1940, όταν επετέθη ή Ιταλία κατά τής Ελλάδας.)<br />
Σέρ Χάρολδ Αλεξάντερ, Sir Harold Leofric George Alexander 1891-1969<br />
Βρετανός Στρατάρχης κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο<br />
"Δέν θά ήταν υπερβολή νά πούμε ότι ή Ελλάς ανέτρεψε τό σύνολο τών σχεδίων τής Γερμανίας  εξαναγκάσασα αυτήν νά αναβάλει γιά έξι εβδομάδες τήν επίθεση κατά τής Ρωσίας. Διερωτώμεθα ποιά θά ήταν ή θέση τής Σοβιετικής Ενώσεως χωρίς τήν Ελλάδα."<br />
(Από ομιλία του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 28 Οκτωβρίου 1941.)<br />
Γεώργιος ΣΤ' (1898-1952)<br />
Βασιλεύς τής Μεγάλης Βρετανίας 1936-1952<br />
"Ο μεγαλοπρεπής αγών τής Ελλάδος, υπήρξε ή πρώτη μεγάλη καμπή τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου."<br />
(Από λόγο του στο κοινοβούλιον τόν Μάιον 1945.)<br />
Φραγκλίνος Ρούσβελτ, Roosvelt 1882-1945<br />
Πρόεδρος τών Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής 1932-1945<br />
"Εις τήν Ελλάδα παρασχέθη τήν 28ην Οκτωβρίου 1940 χρόνος τριών ωρών διά ν' αποφασίσει πόλεμον ή ειρήνην, αλλά καί τριών ημερών ή τριών εβδομάδων ή και τριών ετών προθεσμία νά παρείχετο, ή απάντησις θά ήτο ή ίδια."<br />
"Οί Έλληνες εδίδαξαν δία μέσου τών αιώνων τήν αξιοπρέπειαν. Οταν όλος ό κόσμος είχε χάσει κάθε ελπίδα, ό Ελληνικός λαός ετόλμησε νά αμφισβητήσει τό αήττητον τού γερμανικού τέρατος αντιτάσσοντας τό υπερήφανον πνεύμα τής ελευθερίας."<br />
(Από ραδιοφωνικό λόγο πού εξεφώνησε στίς 10/6/1943.)<br />
"Ο ηρωικός αγών τού ελληνικού λαού κατά τής επιθέσεως τής Γερμανίας, αφού τόσον παταγωδώς ενίκησε τούς Ιταλούς στήν απόπειρά τους νά εισβάλλουν στό ελληνικό έδαφος, γέμισε μέ ενθουσιασμό τίς καρδιές τού αμερικανικού λαού καί εκίνησε τήν συμπάθειά του. Πρό ενός καί πλέον αιώνος, κατά τόν πόλεμον τής ελληνικής ανεξαρτησίας, τό εθνος μας  εξέφρασε τήν φλογερή του συμπάθεια γιά τούς Ελληνες καί ευχότανε γιά τήν ελληνική νίκη ...."<br />
(Δήλωσή του στό Υπατο Συμβούλιο τής Αχέπα στίς 25/04/1941, πού μεταδώθηκε ραδιοφωνικά από τόν Λευκό Οίκο.)</span><br />
<a href="http://www.philology.gr/blog/stuff/anakoinothen2.mp3"><strong><span style="color:#0000bf;">ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:</span></strong><img class="snap_preview_icon" style="border:0 none;font-style:normal;font-weight:normal;font-family:'trebuchet ms',arial,helvetica,sans-serif;float:none;position:static;left:auto;top:auto;line-height:normal;background-image:url('http://i.ixnp.com/images/v2.25/theme/silver/palette.gif');background-color:transparent;width:14px;height:12px;background-position:-889px 0;background-repeat:no-repeat;text-decoration:none;visibility:visible;vertical-align:top;display:inline;margin:0 !important;padding:1px 0 0;" src="http://i.ixnp.com/images/v2.25/t.gif" alt="" /></a><span style="color:#0000bf;"><br />
"10 Απριλίου 1941, μετά τήν Συνθηκολόγηση μέ τήν Γερμανία παραδίδονται τά οχυρά Παλιουριώτες καί Ρούπελ. Οί Γερμανοί εκφράζουν τόν θαυμασμό τους στούς Ελληνες στρατιώτες, δηλώνουν ότι αποτελεί τιμή καί υπερηφάνεια τό ότι είχαν σάν αντίπαλο έναν τέτοιο στρατό καί ζητούν από τόν Ελληνα διοικητή νά επιθεωρήση τόν Γερμανικό στρατό ώς ένδειξι τιμής καί αναγνωρίσεως!Η Γερμανική Σημαία υψώνεται μόνο μετά τήν πλήρη αποχώρηση τού Ελληνικού Στρατού.<br />
"Ενας Γερμανός αξιωματικός τής αεροπορίας εδήλωσε στόν διοικητή τής ομάδος μεραρχιών Ανατολικής Μακεδονίας αντιστράτηγον Δέδε ότι ό Ελληνικός Στρατός ήταν ό πρώτος στρατός στόν οποίον τά στούκας δέν προκάλεσαν πανικό. "Οι στρατιώται σας'' είπε, ''αντί νά φεύγουν αλλόφρονες, όπως έκαναν είς τήν Γαλλία καί τήν Πολωνία, μας επυροβόλουν από τας θέσεις των.''<br />
Πηγή:ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ, τεύχος Απριλίου 2003."<br />
ΑΙΣΧΥΛΟΣ: ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟΙ ΕΜΕΙΣ, (ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ) ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ, ΔΕΝ ΜΕΤΡΑΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ ..<br />
</span></address>
<p align="right"><strong><a href="http://www.anatolikos.net/fileupload/store1/S-AGAPO-GIATI-EISAI-OREA.wma">απο τη Χαρά</a></strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Γυναίκες μόνες στο Γραφείο ]]></title>
<link>http://sgial.wordpress.com/2007/10/07/17/</link>
<pubDate>Fri, 05 Oct 2007 05:31:48 +0000</pubDate>
<dc:creator>sgial</dc:creator>
<guid>http://sgial.wordpress.com/2007/10/07/17/</guid>
<description><![CDATA[



Είμαι στο γραφείο κι έχω κέφια, βοηθάει και το ότι εί]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="center">
<address><span style="color:#0000bf;"><a href="http://www.benaki.gr/collections/greece/gr/"></a></span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#0000bf;"><a href="http://www.benaki.gr/collections/greece/gr/"><img src="http://www.benaki.gr/collections/greece/paintings/common/images/1011.jpg" alt="" /></a></span></p>
</address>
<address><span style="color:#0000bf;"><span class="postbody"><span style="color:blue;">Είμαι στο γραφείο κι έχω κέφια, βοηθάει και το ότι είναι Παρασκευή βέβαια, αλλά και ότι είμαστε στο γραφείο χωρίς τους άντρες μας, του γραφείου εννοείτε.<br />
Άλλη αίσθηση βρε παιδάκι μου.<br />
</span></span><br />
<span class="postbody"><span style="color:blue;">Κατ' αρχήν το πρωί ξεκινήσαμε με χαμόγελα και όχι μ' ένα πακέτο τσιγάρα για να πάρουνε μπροστά τα «καμάρια» μας, εφαρμόζοντας ταυτόχρονα και το «μη μου τους κύκλους τάρατε».<br />
</span></span><br />
Γλιτώσαμε το απλανές βλέμμα προς την οθόνη του υπολογιστή, κάνοντας τάχα μου, ότι ενημερώνονται, ενώ το περισσότερο που έχουν δυνατότητα να κάνουν εκείνη την ώρα είναι ν' ανοίξουν κανένα mail, με τίποτα ημίγυμνες.<br />
<span class="postbody"></span></span><br />
<span style="color:#0000bf;"><span class="postbody"><span style="color:blue;"> Ούτε επικράτησε πανικός, όταν δεν ήταν στο άμεσο οπτικό τους πεδίο, αυτό που έψαχναν, αλλά κάτω ακριβώς από την μύτη τους, που φυσικά δεν σκέφτηκαν καν, να κοιτάξουν.<br />
</span></span><br />
<span class="postbody"><span style="color:blue;">Εξυπηρετήθηκαν με την ίδια διάθεση, όλοι ανεξαιρέτως οι πελάτες και όχι μόνο οι ψηλές ξανθές πρασσινομάτες με τέλειες αναλογίες «γκόμενες».</span></span></span></address>
<address><span style="color:#0000bf;">Δεν πήραν τηλέφωνο οι μαμάδες τους για να τους πούνε να μην βγουν έξω με τον καύσωνα, λες κι εμείς είμαστε με ενσωματωμένο θερμοστάτη ή λες κι εμείς δεν έχουμε</span><span style="color:#0000bf;"> μαμάδες.....</span></address>
<address><span style="color:#0000bf;">Δεν ακούσαμε την <a class="postlink" href="http://tvradio.ert.gr/radio/liveradio/erasport.asp" target="_blank"><span style="color:darkblue;"><em><strong>ΕΡΑ ΣΠΟΡ</strong></em></span><img class="snap_preview_icon" style="border:0 none;font-style:normal;font-weight:normal;font-family:'trebuchet ms',arial,helvetica,sans-serif;float:none;position:static;left:auto;top:auto;line-height:normal;background-image:url('http://i.ixnp.com/images/v2.25/theme/silver/palette.gif');background-color:transparent;width:14px;height:12px;background-position:-889px 0;background-repeat:no-repeat;text-decoration:none;visibility:visible;vertical-align:top;display:inline;margin:0 !important;padding:1px 0 0;" src="http://i.ixnp.com/images/v2.25/t.gif" alt="" /></a></span></address>
<address><span style="color:blue;"><span style="color:#0000bf;">Τέλειωσαν όλες οι δουλειές στην ώρα τους, χωρίς να έχει δημιουργηθεί το χάος</span></span></address>
<address><span style="color:#0000bf;">Δεν μαζεύτηκε βουνό από άπλυτα ποτήρια στην κουζίνα.</span></address>
<address><span style="color:#0000bf;">Το κυριότερο όμως όλων καταφέραμε να τελειώσουμε την εργασιακή μας μέρα, μιλώντας στο τηλέφωνο με τις μαμάδες και τις φιλενάδες μας, αναλύοντας τα όνειρα της χθεσινής νύχτας, κάνοντας το απαραίτητο shopping therapy, σερφάροντας διαδυκτιακά προς άγρα επιλογών για τις</span><span style="color:#0000bf;"> θερινές διακοπές, σχολιάζοντας την επικαιρότητα, αλλάζοντας την διακόσμηση του γραφείου, τακτοποιώντας το γραφείο, ΧΩΡΙΣ όμως να μείνει το παραμικρό πίσω από τις δουλειές που έπρεπε να γίνουν.</span></address>
<address> </address>
<address><span style="color:#0000bf;">Άαααααααρα τι αποδεικνύεται μ' αυτό ;;;<br />
'Ότι οι άντρες είναι χρήσιμοι μόνο για να δυσκολεύουν τη ζωή μας και για εξαιρετικά ελάχιστα πράγματα που δεν μπορούμε να κάνουμε μόνες μας ....</span></address>
<address><span style="color:#0000bf;">...... .ΑΚΟΜΑ!!!</span></address>
<address><span style="color:#0000bf;"><a href="http://www.benaki.gr/collections/greece/gr/"><br />
</a></span></address>
<address>Σημ.:<br />
<span style="color:#0000bf;">Εεεεεεντάξει έχει και μια τόοοοοοση δα, δόση υπερβολής, αλλά τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς το αλατοπίπερο αυτού του είδους;</span></address>
<p align="right"><strong><a href="http://sgial.pblogs.gr/tags/tis-charas-gr.html"><span class="postbody"><span style="color:blue;">από τη Χαρά</span></span></a></strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Χωρίς πρόγραμμα]]></title>
<link>http://sgial.wordpress.com/2007/10/07/%ce%a7%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1/</link>
<pubDate>Sun, 30 Sep 2007 05:49:06 +0000</pubDate>
<dc:creator>sgial</dc:creator>
<guid>http://sgial.wordpress.com/2007/10/07/%ce%a7%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1/</guid>
<description><![CDATA[ Ξύπνημα από αγαπημένη φωνή και όχι από το ξυπνητήρι. Χ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<address> <span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Ξύπνημα από αγαπημένη φωνή και όχι από το ξυπνητήρι. Χάδι στ' αυτιά.</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Δεν σε νοιάζει τι ώρα είναι, δεν κοιτάς το ρολόι. Γυρίζεις πλευρό, ξανά και ξανά. Τεντώνεσαι. Παίρνεις την μεγάλη απόφαση και αφήνεις το κρεβάτι σου.</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Μπανάκι, πιτζαμούλες ξανά, καφές.</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Τριγυρίζεις με το φλιτζάνι του καφέ στο χέρι, ανοίγεις το ραδιόφωνο, κλείνεις την τηλεόραση, χτυπάει το κινητό. Διαδρομή καναπές κρεβάτι, σκας και μύτη μέχρι τον κήπο, να δεις πως είναι ο καιρός έξω. Μέσα ξανά, πάλι το τηλέφωνο.</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Δεν έχει πρόγραμμα σήμερα, , δεν έχει πρέπει.</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Μια συνήθεια, αγαπημένη, χρόνια τώρα. Εφημερίδες και καφές, απέναντι, στην κολλητή μου. Η συνεννόηση, για το ποια θα τις πάρει, έχει γίνει από το προηγούμενο βράδυ. Εμφάνιση σχεδόν με τις πιτζάμες.</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Τα νέα της εβδομάδας, κουβέντες που δεν χρειάζεται να τις φιλτράρεις κι ένα έργο στο ΡΙΚ που μας χαρίζει καινούριο συκώτι.</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Κάποια στιγμή, ανάβουν τα αίματα για κάτι, φωνές, γκρίνια, ένταση. Στην απορία για την «επίθεση», έρχεται η αποστομωτική απάντηση: «<em>Μα αν δεν τα πω σ' εσένα, σε ποιον θα τα πω;</em> »</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">ΜΕΓΑΛΕΙΟ!!!!!!</span></span></address>
<address> </address>
<address><img style="margin:0 10px 10px 0;" src="http://sgial.pblogs.gr/files/54104-264885_Vvh8svjTYqo.img.jpg" alt="264885_Vvh8svjTYqo.img.jpg" width="290" height="300" /></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Όρεξη για γλυκό. Κορώνα γράμματα, για το ποιος θα πάει. Εεε καλά αφού ήταν περιττό. Εγώ φυσικά.</span></span><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Πίσω στο σπίτι, ντύσιμο, κλειδιά, έφυγα ....</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Έχουν πιάσει οι πρώτες δροσιές, αλλά ο ήλιος δεν σ' αφήνει να νοιώσεις ότι κρυώνεις. Απολαμβάνω την διαδρομή, κάνω τις προμήθειες από το ζαχαροπλαστείο και ξαφνικά μια ακατανίκητη επιθυμία, να δεις τον έναν .... Λοξοδρομώ, μ' αρέσει το ξάφνιασμα στην ματιά, μια αγκαλιά στα γρήγορα. Λίγο, αλλά και τόσο πολύ ....</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Πίσω για το σπίτι, αλλά η λιακάδα με προδιαθέτει να πάρω την κατηφόρα για την παραλία. Πω πω, τι ωραία που θα ήταν η διαδρομή μέχρι το Σούνιο ....</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Με το ζόρι με μαζεύω και στρίβω στο σωστό φανάρι.</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Τα γλυκά πάνε στον προορισμό τους κι εγώ πάω στο σπίτι.</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Ο φοβερός μουσακάς της μανούλας, είναι έτοιμος, μπυρίτσα, κουβεντούλα με την μαμά, που δυστυχώς δεν χαίρομαι όσο θα ήθελα.</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Πέρασμα από την μπανιέρα και βουτιά στον καναπέ, αγκαλιά με τις υπόλοιπες εφημερίδες. Τις ξεκοκαλίζω ....</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Τηλεόραση, χμμμ δεν έχει και πολλά να δεις, άλλο ένα καφεδάκι, ζάπινγκ και ουπς, μια μουρίτσα ζάχαρη που δεν σ΄αφήνει να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από πάνω της. Εντάξει το έργο απ΄αυτές τις γλυκανάλατες αμερικάνικες , οικογενειακές ιστορίες που ενώ γίνονται τα πάντα το happy end</span> <span style="font-family:'Times New Roman';">είναι δεδομένο και προβλέψιμο, αλλά για το πιτσιρίκι και μόνο άξιζε ο κόπος και ίσως επειδή το ήθελα μάλλον, μια γλύκα .... μου την άφησε.</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Τηλέφωνα που γίνανε ....</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">-</span><span style="font-family:'Times New Roman';">Που είσαι, χάθηκες ....</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">-</span><em><span style="font-family:'Times New Roman';">Χμμ,</span></em> <span style="font-family:'Times New Roman';">ν<em>αι ....</em></span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">-</span><span style="font-family:'Times New Roman';">Θα βρεθούμε;</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">-</span><em><span style="font-family:'Times New Roman';">Μπα όχι σήμερα ....</span></em></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">-</span><span style="font-family:'Times New Roman';">Εμείς θα πάμε εκεί ....</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">-</span><em><span style="font-family:'Times New Roman';">Καλά να περάσετε ....</span></em></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">-</span> Έλα, μούχλιασες πια ....</span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">-</span><em><span style="font-family:'Times New Roman';">Υπερβολές ....</span></em></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;">Τηλέφωνα που σκέφτηκες να κάνεις και δεν έκανες, γιατί κάτι σε κράτησε, ένα βλέμμα που σε πόνεσε, μια αγκαλιά που δεν δόθηκε, μια λέξη που δεν ειπώθηκε όταν την είχες ανάγκη κι έτσι, εσύ διστάζεις ....<br />
</span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Δεν πειράζει, άστο, θα δείξει ....</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Σκόρπια μηνύματα. Ξανά τηλέφωνο. Η Μαρίνα, φίλη κολλητή, κύπρια, να μου λύσει τις πρωινές απορίες από το έργο που βλέπαμε στο ΡΙΚ. Ξανά μανά γέλια ....</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Ήρθε η μανούλα μ' ένα πιάτο φρούτα. Γιατί όλες οι μαμάδες, παθαίνουν ψύχωση με την υγιεινή διατροφή;</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Μ' αρέσει όμως που με φροντίζει, μ' αρέσει που σήμερα μείναμε παρέα.</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Υπέροχη μανούλα.</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Όρεξη για διάβασμα, ωχ .... πρέπει να πάω στην «ΕΣΤΙΑ», μόλις πήρα το τελευταίο βιβλίο, από κει που έχω τα «αδιάβαστα».</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Πέρασε η ώρα, μια γλυκιά αγκαλιά για Καληνύχτα ....</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Και</span></span></address>
<address> </address>
<address><span style="font-family:times new roman,times;"><span style="font-family:'Times New Roman';">Καλή βδομάδα να χουμε ! ! ! ! ! ! !</span></span></address>
<p align="right"><span style="font-family:comic sans ms,sand;"><span style="font-size:12pt;"><a href="http://sgial.pblogs.gr/tags/tis-charas-gr.html"><strong>της Χαράς</strong></a><a href="http://sgial.pblogs.gr/tags/tis-charas-gr.html"> </a></span></span></p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
