ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ

Ας ΜΗ τρομάζουν οι  ετερόδοξοι φίλοι μου! Ο Μόνος ΣΩΤΗΡΑΣ είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός! Η σημασία αυτής της παρακλήσεως είναι η ακόλουθη: « Συ μπορείς να μας δώσεις τη μεγαλύτερη βοήθεια στην υποκειμενική μας σωτηρία, κάποια άλλη βοήθεια πιο μεγάλη δεν βρίσκουμε σε κανέναν άγιο, η δεν έχουμε κάποιον άλλον, ο οποίος να μπορεί να μας βοηθήσει τόσο πολύ όσο μπορείς να μας βοηθήσεις εσύ, ως Μητέρα του Σωτήρος μας». Ενώ τα λόγια της παρακλήσεως που της απευθύνουμε: «Υπέρ Αγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», σημαίνουν : «Πρέσβευε τον Υιόν σου να μας σώσει!» η: «να μας λυτρώσει». Στην Ελληνική γλώσσα, όπου ήταν γραμμένα περίπου όλα τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, όπως και τα βιβλία της Ορθοδόξου λατρείας, το ρήμα «σώζω» σημαίνει και λυτρώνω (απαλλάσσω) εκ του κακού, του πειρασμού, των αμαρτημάτων, της στενοχωρίας, της οικονομικής δυσχέρειας. Άρα: «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς», σημαίνει: «βοήθησέ μας με τις ικεσίες σου να λυτρωθούμε εκ του κακού, της στενοχωρίας, των έργων του διαβόλου, από τα πάθη μας».

Η Ορθόδοξη Εκκλησία παραδέχεται την παρθένο Μαρία αληθινά Θεοτόκο και κηρύττει την αειπαρθενία της δηλαδή έμεινε παρθένος, όχι μόνο κατά τη γέννηση του Xριστoύ, αλλά και μετά από αυτήν. Η παρθένος Μαρία δεν γέννησε βέβαια τη θεία φύση τού Χριστoύ. Όμως στα σπλάχνα της ενώθηκε πραγματικά ο Θεός με τον άνθρωπο, η θεία και η ανθρώπινη φύση. Έτσι η παρθένος Μαρία έγινε το εργαστήριo της θεανθρώπινης ένωσης και είναι αληθινά Θεοτόκος (Λουκ. α' 35. 43. 68. 76, πρβλ Μαλαχ. γ' 1). Ο Xριστός δεν είχε δύο πρόσωπα, αλλά ένα. Γι' αυτό λέμε πώς αυτό πού συμβαίνει στη μία Του Φύση, συμβαίνει σε Αυτόν τον ίδιο. Ότι συμβαίνει στο σώμα Του συμβαίνει σε Αυτόν τον ίδιο, γιατί ήταν πραγματικά δικό Του σώμα (πρβλ Πράξ. κ' 28).

Έτσι λέμε πώς η παρθένος Μαρία έγινε πραγματικά «μήτηρ τού Κυρίου», δηλαδή αληθινή Θεοτόκος (Λουκ. α' 43).

Αν η παρθένος Μαρία δεν είναι Θεοτόκος, αν δηλαδή δεν ενώθηκε στα σπλάχνα της ο Θεός με τον άνθρωπο, δεν συντελέσθηκε η σωτηρία τού ανθρώπου, γιατί «το απρόσληπτov και αθεράπευτον». Αν ο άνθρωπος δεν προσλήφθηκε ολοκληρωτικά από τη θεία φύση τού Xριστoύ, αν δεν ενώθηκε με τον Θεό «ασυγχύτως και ατρέπτως» στο ένα πρόσωπο τού Xριστoύ, τότε ο Xριστός δεν έσωσε τον άνθρωπο.

Γι' αυτό τον λόγο η Εκκλησία επιμένει στον όρο Θεοτόκος.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία παραδέχεται ακόμη την Μαρία ως αειπάρθενο. Στο εβραϊκό κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης αναφέρεται: «Διότι  και εγώ εστάθην υιός τού πατρός μου, αγαπητός και μονογενής ενώπιον της μητρός μου» (Παροιμ. δ' 3). Βέβαια εδώ δεν αναφέρεται ο Σολομών στον εαυτό του, γιατί ο ίδιος δεν ήταν μονογενής (Β' Σαμ./Β' Βασιλ. ια' 27. ιβ' 24).

Ο προφήτης Ησαΐας την ονομάζει «η παρθένος» (Ήσ. ι' 14. Ματθ. α' 23) και ο Ιεζεκιήλ «πύλη», πού ήταν και έμεινε κλειστή: «ουκ άνοιχθήσεται, και ούδείς μη διέλθει δι' αυτής, ότι Κύριος ο Θεός Ισραήλ εισελεύσεται δι' αυτής, και έσται κεκλεισμένη» (Ιεζ. μδ' 1-3). Αυτό πού χρησιμοποιεί ο Xριστός το θέλει σε απoκλειστική του χρήση (πρβλ Μαρκ, ια' 2. Ιω. ιθ' 41).

Ο δίκαιος Ιωσήφ δόθηκε στην παρθένο Μαρία με σκοπό να την πρoστατεύει για να είναι «ανήρ αυτής» κατά νόμο και εκείνη να είναι «γυναίκα» του σύμφωνα με τον νόμο (Ματθ. α' 19-20), όπως ακριβώς ο Ιωσήφ ήταν σύμφωνα με τον νόμο και «πατήρ» τού Ιησού (Λουκ. β' 27.41. 48-49. Ιω. στ' 42). Όχι όμως φυσικός πατέρας (Ματθ. α' 18-20). Άλλωστε η παρθένος αναφέρεται ως «μνηστή» τού Ιωσήφ (Ματθ. α' 18. Λουκ. α' 27. β' 5). Mάλιστα μετά τη γέννηση τού Xριστoύ ο Ιωσήφ δεν ονομάζεται πλέον «άνδρας» της Μαρίας (Ματθ. β' 11-14. 19-21).

Όσοι αρνούνται την αειπαρθενία της Θεοτόκου επικαλούνται μερικά εδάφια της αγίας Γραφής, τα οποία όμως παρερμηνεύουν, δεν τα κατανοούν όπως τα ερμήνευσε η Εκκλησία (Α' Τιμ. γ' 15).

Το «δεν εγνώριζεν αυτήν, εωσού εγέννησε τον υιόν αυτής» (Ματθ. α' 25) αναφέρεται σε ότι συνέβη πριν από τη γέννηση. Η αγία Γραφή θέλει εδώ να κατοχυρώσει την γέννηση τού Xριστoύ δια Πνεύματος Αγίου, χωρίς να ενδιαφέρεται καθόλου για το τι επακολούθησε μετά (πρβλ Ματθ. κη' 20. Α' Τιμ. δ' 13).

Ο όρος «πρωτότοκος» δεν σημαίνει πώς ακολούθησαν και άλλα τέκνα. Σημαίνει το πρώτο παιδί, πού «διανοίγει» την μήτρα της μητέρας του, άσχετα αν ακολουθούν άλλα παιδιά ή όχι (Έξοδ. ιγ' 2. Άριθ. η' 16. ιη' 15. Α' Βασιλ. στ' 7. 10. 14 κατά τούς 0'). Ακόμη η λέξη «Πρωτότοκος» σημαίνει και Ύψιστoς (Ψαλμ. πη' 28λπθ' 27).

Οι λεγόμενοι «αδελφοί» τού Ιησού (Ματθ. ιβ' 46. ιγ' 55-56. Μάρκ. στ' 3. Λουκ. η' 19-21. Ιω. β' 12. ι' 3. 5. 10. Πράξ. α' 14. Α' Κορ. θ' 5. Γαλ. α' 19) ήσαν ασφαλώς «αδελφοί» σύμφωνα με τον νόμο, όπως και ο Ιωσήφ ήταν «πατήρ» κατά τον νόμο, όχι σαρκικοί αδελφοί του Χριστού. Άλλωστε η συμπεριφορά των έναντι του Ιησού αποδεικνύει πώς ήσαν μάλλον μεγαλύτεροι στην ηλικία, πράγμα πού αποκλείει την κατά σάρκα συγγένεια, αφού ο Χριστός αποκαλείται «πρωτότοκος».

Αλλά αν η Μαρία είχε τόσα παιδιά (τουλάχιστον έξι), θα δεχόταν να πάει στο σπίτι του μαθητή Iωάννη; (Ιω. ιθ' 26-27). Ασφαλώς ο Χριστός δεν θα επρότεινε κάτι τέτοιο. Ο Ιάκωβος και ο Ιούδας ονομάζουν τούς εαυτούς των «δούλους», όχι αδελφούς του Χριστού (Ιακ. α'1. Ιούδ. 1). Δεν ήσαν λοιπόν τέκνα της Μαρίας ήσαν «αδελφοί» του Ιησού σύμφωνα με τον νόμο. Άλλωστε η λέξη «αδελφός» στην αγία Γραφή έχει ευρύτερη έννoια (Γέν. ιβ' 5. ιγ' 8. κθ' 12. Α' Παραλ. Χρον. κγ' 21-22).

Ο άγιος Αμβρόσιος (339-397) λέγει πώς ο Ιωσήφ «ήταν αδύνατον να προσβάλει τον ναό του Αγίου Πνεύματος, την μητέρα του Κυρίου, τον κόλπο του μυστηρίου» (Άμβρ., Ύπόμν. είς Λουκ., 2, 6).
Το ίδιο υπογραμμίζει και ο Χρυσόστομος (Ύπόμν. είς Ματθ., Λόγος ε' 3).
Ο Ιερώνυμος χαρακτηρίζει την άρνηση του αειπάρθενου «ύβριν» κατά του Θεού και γράφει ιδιαίτερο σύγγραμμα κατά του αιρεσιάρχη Ελβιδίου. Ο Αυγουστίνος τονίζει πώς η παρθένος Μαρία ήταν «παρθένος κατά τη σύλληψη, παρθένος και κατά τη γέννηση, παρθένος και μέχρι θανάτου» (Κατηχ. 11, κεφ. 22,40).

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την παρθένο Μαρία. Ήδη από την Παλαιά Διαθήκη προφητεύτηκε η ιδιαίτερη θέση της (Παροιμ. κθ/λα' 29). Είναι «ευλογημένη εν γυναιξίν» και «εύρε χάριν παρά τω Θεώ». Επισκιάσθηκε από Πνεύμα Άγιο και από δύναμη Υψίστου, είναι «μητέρα του Κυρίου» και γι' αυτό όλοι πρέπει να την τιμούν και να την κακαρίζουν (Λουκ. α' 28-48).

Δίκαια η Ορθόδοξη Εκκλησία αποκαλεί την παρθένο Μαρία Παναγία, όχι βέβαια σε σχέση με τον Θεό («εις άγιος, εις Κύριος...»), αλλά σε σύγκριση με τούς ανθρώπους και τούς αγγέλους. Η ίδια επροφήτευσε πώς όλες οι γενεές θα της απονέμουν τιμή (Λουκ. α' 48). Όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αποδίδει στην παρθένο Μαρία λατρεία. Αυτή ανήκει μόνο στον Θεό.

Ο άγιος Επιφάνιος συγκαταλέγει μεταξύ των αιρετικών, εκείνους πού αρνούνται το αειπάρθενο της Μαρίας και τούς ονομάζει αντιδικομαριανίτες. Από το άλλο μέρος καταφέρεται και εναντίον εκείνων πού προσέφεραν «κολλυρίδα,, ένα είδος πίπας (κολλυριανοί) και λάτρευαν την παρθένο Μαρία, «αντί Θεού ταύτην παρεισάγειν εσπουδακότες» (Έπιφ., Κατά αντιδικομαριανιτών ιδ-κγ').

Αυτοί οι αιρετικοί, λέγει ο Επιφάνιος, επιχειρούσαν «στο όνομα της αγίας παρθένου υπέρ το μέτρον, πράγμα ανεπίτρεπτο και βλάσφημο» και ιερουργούσαν «εις το όνομά της δια γυναικών, πράγμα πού είναι εντελώς ασεβές και ανεπίτρεπτον... διαβολικόν ενέργημα και πνεύματος ακαθάρτου διδασκαλία» (Κατά άντιδ. κγ').

Οι απόψεις λοιπόν του αγίου Επιφανίου δεν είναι δυνατόν να στραφούν εναντίον της τιμής στην παρθένο Μαρία και στους αγίους. Μάλιστα ο Πολύβιος, πού ήταν βιογράφος του Επιφανίου, αναφέρει πώς συνήθιζε να επισκέπτεται την νύκτα τούς τόπους πού βρίσκονταν τα λείψανα των αγίων μαρτύρων «και να παρακαλεί τον Θεόν περί ενός εκάστου των θλιβομένων» (Βίος Έπιφ., νγ'). Ο Επιφάνιος υπογραμμίζει πώς «πέρα του δέοντος ου χρή τιμάν τούς άγίους, αλλά τιμάν τον αυτών Δεσπότην» (Κατά αντιδικομ. κδ'). Ετάσσετο κατά της αντικαταστάσεως της λατρείας τού Θεού με τη λατρεία της παρθένου Μαρίας και των αγίων, αυτό έκαναν οι σύγχρονοί του αιρετικοί!

Ο λόγος τού Χριστού, πώς μητέρα και αδελφός του είναι όποιος κάνει το θέλημα τού Πατρός Του (Ματθ. ιβ' 50. Μάρκ. γ' 35) δεν είναι προσβλητικός για την παρθένο Μαρία, γιατί ήταν πιστή στο θέλημα τού Θεού. Το «μενούνγε μακάριοι οι ακούοντες τόν λόγον τού Θεού καί φυλάσσοντες αύτόν» (Λουκ. ια' 28) σημαίνει «αληθινά, βεβαίως» (Ρωμ. ι' 18). Η παρθένος Μαρία ήταν μακαρία και μ' αυτή την έννοια (Λουκ. β' 51), γιατί ήταν πιστή στο θέλημα τού Θεού. Αν η παρθένος δεν ήταν θεοσεβής, τότε ασφαλώς δεν θα ήταν μακαρία, γιατί δεν θα την ωφελούσε καθόλου το γεγονός ότι εγέννησε τον Χριστό. Το «γύναι» (Ίω. β' 4) δεν είχε εκείνη την εποχή μειωτική σημασία (Ίω. δ' 21. κ' 15).

Πολλές προτεσταντικές ομάδες ισχυρίζονται πώς ο όρος Θεοτόκος και το αειπάρθενον είναι πράγματα ασήμαντα και επουσιώδη. Όμως, όπως αναφέραμε, η Εκκλησία των πρώτων αιώνων δεν συμμερίζεται τις απόψεις αυτές. Γι' αυτό και στην Γ' Οικουμενική Σύνοδο (431 μ-Χ.) κατοχύρωσε τον όρο Θεοτόκος και χαρακτήρισε τη διδαχή τού Νεστορίου αιρετική. Δεν παρέλειψε να αναθεματίσει τον ίδιο και τους οπαδούς του.

Η ορθόδοξη Εκκλησία απορρίπτει την άσπιλη σύλληψη της Παρθένου Μαρίας, γιατί πιστεύει πώς η μόνη οδός σωτηρίας είναι ο Χριστός (Ιω.. α' 12-13, ιδ' 6. Πράξ. δ' 12. Α' Κορ. α' 30-31). Ό Χριστός έγινε η «απαρχή» (Α' Κορ. ιε' 21) και η «καινή κτίσις» πραγματoπoιείται μόνο «εν Χριστώ» (Β' Κορ. ε' 17. Τίτ. v' 4-7).

Έξω από το Σώμα τού Χριστού δεν υπάρχει σωτηρία (Έβρ. β' 14-15). Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ορθόδοξη Εκκλησία απορρίπτει το δόγμα της άσπιλης σύλληψης της Παρθένου Μαρίας, δηλαδή τη διδασκαλία πώς η Παρθένος Μαρία από τη σύλληψή της ήταν απαλλαγμένη από τις συνέπειες της αμαρτίας τού Αδάμ. Η Εκκλησία μας μένει σταθερή στη βασική σωτηριολογική αλήθεια, πού διατυπώνεται με τη φράση: «το απρόσληπτον και αθεράπευτον

από τη σελίδα μας

"Η απόδειξη ότι έχουν λάβει χώρα εγκλήματα δεν επαρκεί για να καταδικαστεί κάποιος για τα εγκλήματα αυτά", δήλωσε την Πέμπτη το εφετείο του ΟΗΕ, καθώς ανέτρεψε καταδικαστική απόφαση του 2006 για εγκλήματα πολέμου, εναντίον του πρώην Βόσνιου στρατιωτικού διοικητή Νάσερ Όριτς.

Άλλο ένα έγκλημα κατά της αλήθειας από το διαβόητο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τη Γιου­γκοσλαβία (ICTY) τελέσθηκε προ ημερών (3-7-2008), αποδεικνύοντας εκ νέου την ευρωπαϊκή και γενικότερα δυτική υποκρισία και αναξιοπιστία στις συνήθεις παρ’ όλες περί δικαιοσύνης, έγνοιας για ανθρωπινά δικαιώματα και άλλες τρίχες.

Μουτζαχεντιν στην υπηρεσία των Βοσνίων μουσουλμάνων

Ο Νάσερ Όριτς Naser ORIC είναι ο γνωστότερος εγκληματίας από την πλευρά των Βοσνίων μουσουλμάνων και η δράση του στην περιοχή της Σρεμπρένιτσα την περίοδο 1992-1993 έγινε συνώνυμη των αγριοτήτων του γιουγκοσλάβικου εμφυλίου πολέμου. Εκατοντάδες ήταν οι Σέρβοι άμαχοι των χωριών γύρω από τη Σρεμπρένιτσα πού είτε θανατώθηκαν είτε βασανίστηκαν από τις δυνάμεις του. Γι' αυτό ακριβώς και - πάρα την κατάφωρη αντισερβική προκατάληψη του ICTY - ο Όριτς πρόπερσι καταδικάστηκε πρωτοδίκως για εγκλήματα πολέμου σε βάρος των Σέρβων της Βοσνίας.

 Βεβαίως η τελική κατηγορία ήταν αστεία ("δεν απέτρεψε και δεν τιμώρησε την απάνθρωπη  μεταχείριση των Σέρβων κρατουμένων"), όπως και η ποινή του (έφαγε  δύο  χρόνια  και αφέθηκε ελεύθερος αφού η προφυλάκιση του είχε ξεπεράσει το διάστημα αυτό), όμως για τους θεομπαίχτες της Χάγης όλα τούτα δεν ήταν αρκετά. Στο Εφετείο ο χασάπης Όριτς "δικαιώθηκε’’ και έφυγε από το  δικαστήριο ως αγνή περιστερά!

Το ερώτημά μας φυσικά δεν αφορά το ICTY και τον ρόλο του, αυτά είναι για παιδιά προνηπιακής ηλικίας. Είναι για όσους συνεχίζουν να αναφέρονται σ' αυτό με σοβαρότητα, ενώ δεν πρόκειται παρά για ένα στρατόπεδο εξόντωσης (ηθικής μα και φυσικής) Σέρβων αιχμαλώτων. Να θυμίσω πως 4 κρατούμενοι πέθαναν μέσα σε αυτό το κολαστήριο Ο Μιλόσεβιτς, ο Μίλαν Μπάμπιτς, και το 1998 ο Σλάβο Ντοκμάνοβιτς και ο Μίλαν Κοράσεβιτς.: Πόσα πρέπει να παίρνει κανείς για να εξακολουθεί να αναφέρεται στις ανθρωπιστικές έγνοιες των αφεντικών;

Και όπως λέει ο φίλος μου theoprovlitos…ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΡΑΝΤΟΒΑΝ

Πηγή: ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗΣ

Η εξουσία του κλήρου επί της ζωής στην Γενεύη, ασκούταν δι' ενός κονσιστορίου ή πρεσβυτερίου συνισταμένου από πέντε πάστορες και δώδεκα λαϊκούς πρεσβυτέρους, όλους εκλεγμένους από το συμβούλιο. Απόκτησε το δικαίωμα να κανονίζει την θρησκευτική λατρεία και την ηθική συμπεριφορά παντός κατοίκου· απέστελλε ένα ιερέα και ένα λαϊκό πρεσβύτερο να επισκέπτονται κάθε οικία και οικογένεια μίαν φορά το έτος· μπορούσε να καλεί ενώπιον του οιονδήποτε προς εξέταση.

Μπορούσε να επιπλήττει και να αφορίζει διάφορους παραβάτες και μπορούσε να υπολογίζει επί του συμβουλίου ότι θα εξόριζε από την πόλη εκείνους, τους οποίους το κονσιστόριο θα απέπεμπε από την Εκκλησία. Ο Καλβίνος είχε εξουσία ως πρόεδρος του κονσιστορίου, από του 1541 μέχρι του θανάτου του το 1564, η φωνή του είχε την μεγαλύτερη επιρροή στην Γενεύη. Η δικτατορία του δεν ήταν δικτατορία νόμου ή ισχύος αλλά θελήσεως και χαρακτήρος.

Ορίστε και κάποιοι νόμοι:

«Ολόκληρο το προσωπικό του οίκου πρέπει να παρευρίσκεται την Κυριακή εις το κήρυγμα, εκτός αν αφεθεί κανείς εις την οικία να προσέχει τα παιδιά ή τα ζώα. Εάν υπάρχει κήρυγμα κατά τις ημέρας της εβδομάδος, όλοι όσοι δύνανται πρέπει να προσέρχονται». (Ο Καλβίνος κήρυττε τρις ή τετράκις της εβδομάδος).

«Εάν κανείς προσέλθει όταν το κήρυγμα θα έχει αρχίσει, ας του γίνει προειδοποίηση· εάν δεν συμμορφωθεί, να πληρώνει πρόστιμο τριών σολδίων».

Ουδείς απαλλασσόταν από τις προτεσταντικές ιερουργίες με την δικαιολογία, ότι είχε διαφορετική ή δική του θρησκευτική πίστη. Ο Καλβίνος ήταν τόσο απόλυτος στην απόρριψη της ατομικότητας της πίστεως, όσο θα ήταν οιοσδήποτε πάπας. Ο μεγαλύτερος νομοθέτης του προτεσταντισμού απέκρουε απολύτως την αρχήν εκείνη της ατομικής κρίσεως, με την οποίαν η νέα θρησκεία είχε αρχίσει.

         Είχε δει τον κατατεμαχισμό της Μεταρρυθμίσεως σε πολλές αιρέσεις και προείδε περισσότερες· στην Γενεύη δεν ήθελε καμιά από αυτές. Εκεί ένα σώμα από μορφωμένους ιερείς θα διετύπωνε μίαν έγκυρη πίστη. Όσοι εκ των κατοίκων της Γενεύης δεν μπορούσαν να την αποδεχθούν, θα έπρεπε να αναζητήσουν αλλού κατοικία. Συνεχιζόμενη απουσία από τα προτεσταντικά κηρύγματα ή συνεχής άρνηση να λάβουν την Ευχαριστία, ήταν παραπτώματα τιμωρητέα. Η αίρεση έγινε πάλιν προσβολή κατά του Θεού και προδοσία κατά του κράτους και έπρεπε να τιμωρείται με θάνατον.

Ο καθολικισμός, ο οποίος είχε κηρύξει αυτή την άποψη περί των αιρέσεων, έγινε και αυτός αίρεση με την σειράν του. Μεταξύ του 1542 και του 1564, πενήντα οκτώ πρόσωπα θανατώθηκαν και 76 εξορίστηκαν, διότι παρέβησαν τον νέον κώδικα. Εδώ, όπως και παντού αλλού, η μαγεία ήταν κεφαλαιώδες έγκλημα· εντός ενός έτους και κατά συμβουλή του κονσιστορίου, δέκα τέσσαρες υποτιθέμενοι μάγισσες εστάλησαν στην πυρά με την κατηγορία, ότι είχαν πείσει του σατανά να προσβάλει την Γενεύη με την πανώλη.

Για την ρύθμιση της διαγωγής των λαϊκών, είχε καθορισθεί ένα σύστημα επισκέψεων κατ' οίκο : ένας από τους πρεσβυτέρους επισκεπτόταν κατ' έτος όλες τις οικίας ενός διαμερίσματος της πόλεως, το οποίο του αναλογούσε και εξέταζε τους κατοίκους εφ' όλων των φάσεων της ζωής των. Το κονσιστόριο και το συμβούλιο απαγόρευσαν από κοινού τα τυχερά παιγνίδια, την χαρτοπαιξία, την βλασφημία, την μέθη, το να συχνάζουν σε καπηλειά, τον χορό (ο οποίος τότε ποίκιλλε με εναγκαλισμούς και με φιλήματα), τα άσεμνα ή αντιθρησκευτικά άσματα, τις υπερβολές στις διασκεδάσεις, την πολυτέλεια της διαβιώσεως και την άσεμνη ενδυμασία.

Το επιτρεπόμενο χρώμα, η ποσότητα των ενδυμάτων και ο αριθμός των φαγητών τα οποία επιτρεπόντουσαν σε κάθε γεύμα, καθορίζονταν δια νόμου. Τα κοσμήματα και οι δαντέλες επέσυραν δυσμενείς επικρίσεις. Μία γυναίκα φυλακίσθηκε διότι είχε κτενίσει την κόμη της εις ανήθικου ύψος. Οι θεατρικές παραστάσεις περιορίσθηκαν σε θρησκευτικά δράματα και έπειτα απαγορεύθηκαν και αυτά ακόμη. Τα παιδιά έπρεπε να βαπτίζονται όχι με ονόματα του καθολικού ημερολογίου, αλλά κατά προτίμηση να λαμβάνουν ονόματα προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης. Ένας ισχυρογνώμων πατέρας φυλακίσθηκε επί τετραήμερο διότι επέμενε να ονομασθεί ο υιός του Κλαύδιος αντί Αβραάμ.

Η λογοκρισία επί των δημοσιευμάτων παρελήφθη από τα ρωμαιοκαθολικά και κοσμικά προηγούμενα και επεκτάθηκε (1560) :

 βιβλία πεπλανημένων θρησκευτικών δογμάτων ή ανήθικων τάσεων, απαγορεύονταν- αργότερα επρόκειτο να υπαχθούν εις αυτήν την απαγόρευση τα «Δοκίμια» του Μονταίν και Ο «Αιμίλιος» του Ρουσσώ.

 Το να εκφρασθεί κανείς ανευλαβώς περί του Καλβίνου ή περί του κλήρου ήταν έγκλημα. Μία πρώτη παράβαση των διατάξεων αυτών τιμωρείτο με επίπληξη, περαιτέρω παράβαση με πρόστιμο, εμμονή στην παράβαση, με φυλάκιση ή εξορία.

Η εξώγαμος συνουσία τιμωρείτο με εξορία ή πνιγμό,

η μοιχεία, η βλασφημία και η ειδωλολατρία, με θάνατον.

Σε μία εξαιρετική περίπτωση ένα παιδί αποκεφαλίσθηκε διότι κτύπησε τους γονείς του.

Κατά τα έτη 1558 - 59 υπήρξαν 414 υποθέσεις διώξεως αδικημάτων κατά της ηθικής. Μεταξύ των ετών 1542 και 1546 σημειώθηκαν 76 εξορίες και 58 εκτελέσεις. Ο συνολικός πληθυσμός της Γενεύης ήταν τότε περί τις 20.000. Όπως παντού κατά τον δέκατον έκτον αιώνα, τα βασανιστήρια χρησιμοποιούντο συχνά για την απόσπαση ομολογιών ή μαρτυρικών καταθέσεων.

Ποια υπήρξαν τα αποτελέσματα της διακυβερνήσεως του Καλβίνου; Οι δυσκολίες της επιβολής πρέπει να ήταν εξαιρετικά μεγάλες διότι ουδέποτε στην ιστορία απαιτήθηκε τόσο αυστηρά ηθική από μίαν πόλη. Μία σημαντική μερίδα αντιτάχθηκε προς το καθεστώς μέχρι του σημείου φανερής ανταρσίας αλλά αρκετός αριθμός πολιτών με επιρροή πρέπει να το υποστήριξε, έστω και βάσει της γενικής θεωρίας της ηθικής, ότι οι άλλοι είχαν ανάγκη αυτής.

Τα υπάρχοντα πρακτικά του Συμβουλίου για την περίοδο αυτή αποκαλύπτουν μέγα ποσοστό νόθων τέκνων, εγκαταλελειμμένων βρεφών, αναγκαστικών γάμων και καταδικών εις θάνατο. Ο γαμβρός του Καλβίνου και η κόρη της συζύγου του ήταν μεταξύ των καταδικασθέντων για μοιχεία.

 Διαβάστε ολο το κείμενο στη σελίδα μας

Το “Άξιον Εστί”, ο Ακης Γαβριηλίδης, η θυματοποίηση και ο Ronald Laing:

Εφόσον ο Οδυσσέας Ελύτης αποφάσισε να "ζήσει μέσα στο πετσί του" το ίδιο το (συλλογικό) "δράμα της ελληνικής ψυχής", μου φάνηκε λογικό και αυτονόητο το να ζήσει επίσης και ορισμένες... αντιφάσεις αυτής της "συλλογικής ψυχής", καθώς και να μιλήσει μέσα από καθαρά δικές της δοξασίες ή πεποιθήσεις (π.χ. την "Αυλή των Προβάτων" που κριτικάρει πολύ σκληρά ο Άκης Γαβριηλίδης). Ας προσέξουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το πολυεπίπεδο και πολυδιάστατο νόημα αυτού του έργου. Αφορούσε πρωτίστως την Ελληνική Ψυχή, αλλά... δεν την ονόμασε φανερά "Ελληνική Ψυχή", αφού (κατά βάθος) φάνηκε ότι αναφερόταν και στην παγκόσμια συλλογική ψυχή της ανθρωπότητας. Αν και αυτή η πλευρά διαψεύδεται -μερικές φορές- από συγκεκριμμένους στίχους στο Άξιον Εστί, παρόλ' αυτά σε ορισμένους άλλους στίχους επιβεβαιώνεται αρκετά εμφανώς. Προφανώς δεν ήθελε καν ο Ελύτης να κάνει αυστηρή διάκριση μεταξύ παγκόσμιας και ελληνικής "αθωότητας"!

Psychedelic Art via Wikipedia

Το "τελετουργικό" ύφος και περιεχόμενο του "Αξιον Εστι" είχε ένα άλλο, πολύ σοβαρό (και χρήσιμο για όλη την ανθρωπότητα) θεμελιακό συστατικό, που μπορεί να συνοψιστεί σε μία "απόλυτη ΜΗ-θυσιαστικότητα". Αυτό το τελευταίο εκφράζεται π.χ. από στίχους όπου (νομίζω) λέει "φέρετε στα μάτια μου ένα δελφίνι, νάναι η ώρα έντεκα. να απομακρύνει το θύμα από το βωμό και να αλλάζει το νόημα του μαρτυρίου" . Αυτή η τελευταία διαπίστωση ανατρέπει όμως την αφελή ή επιφανειακή κριτική κατά του "Αξιον Εστί" που το εκλαμβάνει σαν ένα απλό παραλήρημα θυματοποίησης (του λαού ή/και του ήρωα) με στόχους "νεκρόφιλους".

Ισα-ίσα, το κεντρικό νόημα του "Αξιον Εστι" είναι η απόρριψη της "στάσης του θύματος", καθώς και η απόρριψη (έως πλήρης αντιστροφή) της ίδιας της (έννοιας της) "θυσίας", καθώς και κάθε... θυματο- ποιητικο- γενούς πνευματικότητας, όπως π.χ. των "παιδιών της απάρνησης" και των "εμπόρων που εισπράττουν το κέρδος των δικών τους πτωμάτων" (σε ένα στίχο-καταδίκη οποιουδήποτε "νεκρόφιλου κέρδους").

Το ποίημα εκθειάζει (βεβαίως) τους "αθώους". Αυτοί οι "αθώοι" όμως ("με τη λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα"), είναι όλοι εκείνοι για τους οποίους (και στους οποίους) μιλάει ο ποιητής, καθώς και η συλλογικότητα (του υποσυνόλου) των αθώων μιας (αενάως κάτω από εκμετάλλευση) Ανθρωπότητας. Δεν τους προτείνει όμως μία... νεκρόφιλη αυτο-δοξολογία, αλλά (αντίθετα) την "επιστροφή του Σταυρού στο δάσος", την ανατροπή και υπέρβαση της θυσίας, την ελευθέρωσή τους από κάθε νοσηρή προσκόλληση στη θυματοποίησή τους.

Ronald D. Laing

Ε, τελικά o Ελύτης τους προσφέρει αυτό που ο Ronnie Laing θεωρούσε ΠΟΛΥ σπουδαίο "βήμα ίασης προβλημάτων", το λεγόμενο "validation" (το αντίθετο του "invalidation" που χειροτερεύει την Τρέλα). Αυτό ακριβώς το "validation of the Other's Experience" (η "επιβεβαίωση της Εμπειρίας του Άλλου"), πολύ βασική αρχή του Laing, ο Ελύτης το κατέγραψε με τη... φράση "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ", την ίδια περίπου εποχή που ο Laing ασχολιόταν με την "Πολιτική της Εμπειρίας" (και λίγο αργότερα με το ομώνυμο βιβλίο του, θρυλικό εκείνη την εποχή):

........

Ο Ελύτης αναφερόταν βέβαια στο... ελληνικό "έθνος". Την εποχή που έγραψε το έργο του, οι ακραίες καταστάσεις καταπίεσης που ζούσαν (συλλογικά) οι Έλληνες, και ιδιαιτέρως οι διωγμένοι αγωνιστές/αριστεροί μάλλον... δικαιολογούν με το παραπάνω μία τέτοια (προσωρινή) ενασχόληση με τη "συλλογική ψυχή" που (ίσως λανθασμένα) αποκαλούμε σήμερα "έθνος". Αλλά μέσω μίας δικής του (και πανάρχαιας) "σαμανιστικής" δημιουργικής τρέλας, ο ποιητής προσπάθησε να ενωθεί με "το λαό του", να νοιώσει ο ίδιος τα πάθη και τις εμπειρίες της συλλογικότητας, την Ιστορία της, κλπ.

• Σε όλη αυτή τη δύσκολη διαδικασία η "θέση του θύματος" δεν ήταν μία νευρωτική ή ψυχωσική προσκόλληση, αλλά ένα πολύ αναγκαίο (προσωρινό) συστατικό της συνολικής δημιουργικής διαδικασίας (Θανάτου και Επαναγέννησης).

Ο τρόπος που χρησιμοποιεί τον όρο "θυματοποίηση" ο Γαβριηλίδης μου φαίνεται λίγο μονομερής. Τις περισσότερες φορές τον εννοεί σαν μία αρνητική ιδιότητα ή συμπεριφορά του... θύματος, παραμερίζοντας τον πρωταρχικό ρόλο του θύτη! Εκτός αυτού, εκεί όπου η "κλασσική ψυχανάλυση" προσκρούει σε κάποια όρια, είναι (μεταξύ άλλων) και η διαπροσωπική ψυχολογία. Και στη διαπροσωπική ψυχολογία π.χ. του "αντιψυχίατρου" Ronald D. Laing, ο όρος "θυματοποίηση" αναφέρεται πρωτίστως σε ένα βαθύτατα διαπροσωπικό φαινόμενο, αντί για ένα (ενδο-προσωπικό) ψυχαναλυτικό φαινόμενο. Για τον Λαιγκ, η "κλασσική ψυχολογία" απέτυχε να δώσει ικανοποιητική εξήγηση πολλών σοβαρών φαινομένων θυματοποίησης, ακριβώς γιατί της λείπει η επαρκής ανάλυση της διαπροσωπικής κατάστασης, γύρω από τη θυματοποίηση, ενώ ανεπαρκής είναι και η εκτίμηση της κατάστασης του θύματος σαν "φαινομενολογία", ή (πιο απλά) σαν εμπειρία (και διαπροσωπική σχέση εμπειριών).

Μέσα από αυτού του είδους τις διαπιστώσεις, ο Ronald D. Laing οδηγήθηκε κάποτε και στην ίδρυση της "αντιψυχιατρικής σχολής" του, μέσα στην οποία οι ίδιες οι "ψυχωτικές καταστάσεις συνείδησης" αναλύονται φαινομενολογικά, και ενίοτε... αναδεικνύονται σαν "προσωρινή τρέλα", που έχει συγκεκριμένη "φαινομενολογική" (δηλαδή εμπειρια-κή) λειτουργικότητα, σαν τρόπος υπέρβασης της θυματοποίησης, από το ίδιο το θύμα. Αν και η σχολή αυτή έχει παρεξηγηθεί πολύ και σήμερα δεν αποτελεί τμήμα της "mainstream" ψυχολογίας (και ψυχιατρικής) εν τούτοις πολλά από τα βασικά της συμπεράσματα πέρασαν μέσα στην τελευταία και δικαιώθηκαν (τουλάχιστον εν μέρει) - π.χ. η θεωρία του "διπλού δεσμού" (double-bind theory).

Ένας τομέας όπου η "αντιψυχιατρική" φαινομενολογική σχολή του Λαιγκ σίγουρα διαπρέπει και σήμερα, είναι στη δημιουργική κατανόηση και προσέγγιση φαινομένων " δημιουργικής τρέλας", καθώς και "θρησκευτικής εμπειρίας" (χωρίς εξάρτηση από δόγματα). Κοντολογίς, ο καλλιτέχνης μπορεί να "καταδυθεί" μέσα στην άβυσσο της δικής του "τρέλας", υφιστάμενος κατά τη διάρκεια αυτής της (προσωρινής) "κατάδυσης" ορισμένες (φαινομενικά) "ψυχωσικές εμπειρίες", οι οποίες όμως... αντί για μόνιμη... βλάβη προξενούν ένα ιδιότυπο είδος "αυτο-ίασης", με δημιουργικά αποτελέσματα μέσα στα καλλιτεχνικά έργα του.

Επειδή κάποτε είχα προσπαθήσει να γίνω... Λαιγκιανός θεραπευτής, και μάλιστα είχα ζήσει μέσα σε "αντιψυχιατρικό κοινόβιο" της Philadelphia Association του Ronald D. Laing (στο Λονδίνο) ...παθιάστηκα και εντυπωσιάστηκα από το "Αξιον Εστί", επειδή το αναγνώρισα -σχεδόν αυτομάτως- σαν (αυτονόητη) καταγραφή ενός εσωτερικού ταξιδιού δημιουργικής τρέλας (του ποιητή), όπως περιγράφτηκε προηγουμένως. Για τον ίδιο λόγο, δεν έδωσα τότε ιδιαίτερη σημασία και σε κάποιους στίχους του Ελύτη με "θρησκευτικές αναφορές" (που ενόχλησαν τον Γαβριηλίδη).

Ας θυμηθούμε τώρα, μία ξεχασμένη αλλά αρκετά γνωστή άλλη διάσταση της (κάθε) θυματοποίησης. Η (πραγματική) θυματοποίηση επιφέρει τραύματα σε εκείνον που έχει θυματοποιηθεί, δηλαδή στο θύμα. Ο Ελύτης επιχείρησε "επούλωση" αυτών των τραυμάτων, αντί για μία "νεκρόφιλη" διαιώνισή τους "εις τον αιώνα τον άπαντα". Για να το κάνει αυτό, πραγματοποίησε ένα εντελώς δικό του "Εσωτερικό Ταξίδι", όπου προχώρησε (εσωτερικά) στην προσωπική ανάμνηση μέχρι και δικών του... ενδομήτριων καταστάσεων Αυτό είναι γνωστό φαινόμενο (τουλάχιστον στην Φαινομενολογία της Philadelphia Association και του Laing). Εξίσου γνωστό είναι ότι όποιος αποπειραθεί να ακολουθήσει αυτό τον επικίνδυνο δρόμο έμπνευσης, αντιμετωπίζει κάποια στιγμή και την "άλλη πλευρά" της δικής του φύσης, στην περίπτωση άντρα τη "θηλυκή του πλευρά", όχι από άποψη "σεξουαλική" αλλά από άποψη γνωσιακή και οντολογική, σαν ένα έμβρυο που δεν είχε αποκτήσει ακόμη φύλο στην αρχή της κύησης. Το αποτέλεσμα (σύμφωνα με πανάρχαιες παραδόσεις όλων των λαών) ήταν μία Επαναγέννηση, σε κατάσταση μεγαλύτερης σοφίας, αυξημένης αντίληψης και ανανεωμένης δύναμης. Ε, ΟΛΑ αυτά τα αρχετυπικά συστατικά, υπάρχουν διάσπαρτα μέσα στο "Άξιον Εστί"!Κάτι άλλο, που ασχολήθηκε μαζί του επανειλλημένα ο Ronnie Laing, αλλά δεν το ανάφερε καν ο Γαβριηλίδης, είναι οι συνέπειες της θυματοποίησης στην υπόλοιπη ζωή και την ίδια την προσωπικότητα του "ασθενή". Για πολλούς παλιούς αριστερούς αγωνιστές, η κριτική που τους απευθύνει ο Γαβριηλίδης είναι μονομερώς καταδικαστική (για το ρόλο τους σαν θύμα που αποπειράται να μείνει αιώνιο θύμα), και με μία ανεπαρκή εκτίμηση του γεγονότος ότι (πολλοί από αυτούς) ήσαν άνθρωποι που έζησαν πραγματικές καταστάσεις (πολύ οδυνηρής) θυματοποίησης (όπου ήσαν πραγματικά το θύμα) και επομένως (αρκετά συχνά) "κουβαλούν" από τότε μέσα στον ψυχισμό τους αντικειμενικά τραύματα, που φτάνουν ακόμη και σε "τεχνητές ψυχώσεις" (π.χ. post-traumatic depressive syndromes) που έπαιξαν προφανώς πολύ σημαντικό αντικειμενικό ρόλο στις μετέπειτα απόψεις και ιδέες τους, καθώς και στο συνολικό ψυχισμό τους, χωρίς απαραίτητα να το συνειδητοποίησαν... ακόμη και οι ίδιοι!

Αλλά σε τελική ανάλυση, ακόμη και με τα αυστηρά κριτήρια του Γαβριηλίδη, η επίκληση τραυματικών θυματοποιητικών καταστάσεων είναι θεμιτή, κάτω από προϋποθέσεις, όπου παίζει ένα μεταβατικό "επουλωτικό" ρόλο. Ε, ακριβώς αυτό έκανε και ο Ελύτης, αναφερόμενος στα "Πάθη" (μέσα στο Άξιον Εστί). Ομως... ακριβώς επειδή ήταν ένας υγιής άνθρωπος, ένας δημιουργός που ποθούσε την "κατάργηση του θυσιαστηρίου"... δεν ξανα-ασχολήθηκε παρά ελάχιστα με αυτό το θέμα, μετά την μεταπολίτευση. Αντί όλων αυτών, απογειώθηκε με τη "Μαρία Νεφέλη" (η οποία του χάρισε και το Νόμπελ λογοτεχνίας 1979).

Η Σουηδική ακαδημία ΔΕΝ aαπένειμε το Νόμπελ λογοτεχνίας 1979 στον Οδυσσέα Ελύτη για... εθνικισμό! (και ακόμη λιγότερο για... "πατριωτική νεκροφιλία"). Του το έδωσε για τους εξής λόγους, με τα ίδια της τα λόγια:

"for his poetry, which, against the background of Greek tradition, depicts with sensuous strength and intellectual clear-sightedness modern man's struggle for freedom and creativeness" (προσφώνηση της επιτροπής που απένειμε στον Ελύτη το Νόμπελ λογοτεχνίας 1979)

γλυπτό από πηλό, "η μικρή Θεά χωρίς χέρια" (εικόνα 3D)
κλικ στην εικόνα = άρθρο για τον Ελύτη σαν Ποιητή της Μούσας

ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ οι πρώτοι Χριστιανοί λοιπόν σύμφωνα με τους αιρετικούς! Είχαν ΕΙΚΟΝΕΣ στις Αρχαίες Εκκλησίες!!! Δεν είχαν ακούσει φαίνεται το ίδιο Πνεύμα που ακούνε σήμερα οι 23.000 αιρέσεις , να τους λέει πως δεν πρέπει να απεικονίζεις τίποτα διότι ειναι ειδωλολατρία!!! ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ οι Πρώτοι Χριστιανοί, ειδωλολατρική και η ΑΡΧΑΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ σύμφωνα με τους αιρετικούς. Και όχι μόνο εκονολάτρες αλλά ΤΙΜΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ!!! ΤΙΜΟΥΣΑΝ τους 70 άγιους μαθητές σε μωσαϊκή απεικόνιση! «οι 70 αγαπημένοι του Θεού και του Θείου».

Απάντηση ΞΈΡΩ πως ΔΕΝ θα λάβω για αυτά τα ερωτήματα...Ας απαντήσουν στον εαυτό τους αν θέλουν να είναι τίμιοι...

Χρονολογείται από το 33 μ.Χ. έως το 70 μ.Χ., είναι υπόγεια σπηλιά και ανακαλύφθηκε κάτω από ναό του Αγίου Γεωργίου στο Ριχάμπ.
Η πρώτη χριστιανική εκκλησία του κόσμου βρίσκεται στην Ιορδανία κάτω από τον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Ριχάμπ, σύμφωνα με χθεσινή ανακοίνωση αρχαιολόγων στην εφημερίδα «Τάιμς της Ιορδανίας».

«Η ανακάλυψη ήταν εκπληκτική», δήλωσε ο αρχαιολόγος Αμπντούλ Καντέρ Χασάν, επικεφαλής του Κέντρου Αρχαιολογικών Μελετών του Ριχάμπ. «Αποκαλύψαμε αυτή που θεωρούμε πρώτη εκκλησία στον κόσμο, η οποία χρονολογείται από το 33 μ.Χ. έως το 70 μ.Χ. Εχουμε στοιχεία που μας κάνουνε να πιστεύουμε ότι αποτέλεσε το καταφύγιο των πρώτων χριστιανών: των 70 μαθητών του Ιησού Χριστού».

Επικαλούμενος ιστορικές πηγές, ο Χασάν είπε πως οι 70 μαθητές ζούσαν και ασκούσαν μυστικά τις λειτουργίες τους μέσα στην υπόγεια εκκλησία, ενώ «πιστεύουμε ότι δεν εγκατέλειψαν τη σπηλιά και έζησαν εκεί έως ότου η χριστιανική θρησκεία έγινε αποδεκτή από τους Ρωμαίους ηγεμόνες. Τότε χτίστηκε και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου».

Στο μωσαϊκό πάτωμα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου απεικονίζονται - ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΛΟΙΠΟΝ;;;οι πρώτοι χριστιανοί, που περιγράφονται ως «οι 70 αγαπημένοι του Θεού και του Θείου». Οι 70 θεωρείται πως έφυγαν από την Ιερουσαλήμ κατά τον διωγμό των χριστιανών και πήγαν στο βόρειο τμήμα της Ιορδανίας και κυρίως στο Ριχάμπ.

Ο αρχιμανδρίτης Νεκτάριος της Ελληνορθόδοξης Επισκοπής περιέγραψε στην εφημερίδα την ανακάλυψη της σπηλιάς ως «ορόσημο για τους χριστιανούς όλου του κόσμου». «Η μόνη παρόμοια σε σχήμα και σκοπό σπηλιά είναι στη Θεσσαλονίκη, στην Ελλάδα».

Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Χασάν, σημαντικά ως προς την παροχή στοιχείων ήταν και τα ευρήματα κοντά στη σπηλιά: τα κομμάτια πήλινων αγγείων που χρονολογούνται από τον 3ο έως τον 7ο αιώνα και που αποδεικνύουν την παρατεταμένη ύπαρξη των πρώτων χριστιανών έως την ύστερη ηγεμονία των Ρωμαίων. Μια κυκλική επιφάνεια που πιστεύεται ότι ήταν η αψίδα και, τέλος, διάφορα πέτρινα καθίσματα που προορίζονταν για τους ιερωμένους.

Το γεγονός ότι η εκκλησία αποτέλεσε παράλληλα και χώρο κατοίκησης αποδεικνύεται -σύμφωνα με τον Χασάν- από την ύπαρξη τούνελ που οδηγούσε σε πηγή νερού και από την ύπαρξη ενός τοίχου με μία είσοδο, που αποτελούσε το μοναδικό διαχωριστικό της Αγίας Τράπεζας από τον χώρο όπου ζούσαν.

Κείμενο από ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ με σημειωσεις δικές μου

Image via Wikipedia

Αν θέλετε μια πραγματική και ρεαλιστική προσέγγιση της πραγματικής Παιδείας (του άμεσου μέλλοντος)…

• Κλείστε πρώτα τα σχολεία, και... βλέπουμε! :)
  

Αυτό το ανούσιο, ξεφτισμένο και καταπιεστικό (για τα παιδιά) κατασκεύασμα ηλιθιότητας που λέγεται "παιδεία" είναι επιεικώς απαράδεκτο. Η σωστή μάθηση, η σωστή Παιδεία σήμερα (στη σημερινή εποχή της Παγκόσμιας Έκρηξης στη Γνώση) δεν γίνεται καν από βιβλία -ιδανικά- ...κι ας έχουν κολλήσει μερικοί στο τυπωμένο χαρτί, που απλώς… μυρίζει καλύτερα!

• "We don't need no education, we don't need no thought control..." - Προφητεία των Pink Floyd ("The Wall").

• Το άμεσο μέλλον (της Παιδείας και της Γνώσης γενικότερα) ανήκει στο Σημασιολογικό Ιστό.

Πράγμα που σημαίνει (με απλά λόγια) ότι συνδέονται αυτομάτως αμέτρητες πηγές και παραπομπές, με το ίδιο το (εκάστοτε) Υπερ-Κείμενο που τις αναφέρει, δίνοντας στο μαθητή (ή τον επιστήμονα) μια συνοπτική εικόνα του εκάστοτε Πεδίου Γνώσης, μαζί με όλες ανεξαιρέτως τις διαφορετικές όψεις και απόψεις, καθώς και απεριόριστες δυνατότητες "κατάδυσης" σε βάθος λεπτομερειών.

Παραδόξως, το CDRSEE (για το οποίο σπαταλήθηκε πολύς χώρος κριτικής στα Ελληνικά blog) ήταν ΗΔΗ τελειωμένο πριν καν αρχίσει, εντελώς άχρηστο ακόμη και αν πετύχαινε, είτε είχε, είτε δεν είχε "καλές προθέσεις". Γιατί; Γιατί απλούστατα, το CDRSEE στηριζόταν σε “αρχαίες” βάσεις Δεν λάμβανε υπ’ όψη του τα νέα δεδομένα του Σημασιολογικού Ιστού και δεν σχεδιάστηκε με στέρεη βάση τη Σημασιολογική Τεχνολογία (Semantic Technology). Μια Τεχνολογία που ξεπερνάει τα "τεχνικά" όρια και γίνεται για πρώτη φορά μία σοβαρή αναβάθμιση του ίδιου του τρόπου σκέψης μας, σαν έξυπνο Είδος - που επιτέλους αποκτάμε ένα Γνωστικό Μέσο αντάξιο (αν όχι ανώτερο) των πραγματικών διανοητικών δυνατοτήτων μας.

Το CDRSEE και το περιβόητο "βιβλίο Ιστορίας" (που αντικαταστάθηκε από ένα άλλο, χειρότερο) απέτυχε έτσι κι αλλιώς, ανεξάρτητα από τα παράπονα εναντίον του, είτε τα σωστά είτε τα λανθασμένα (και τα υπερβολικά). Γιατί; -γιατί η Γνώση (και η εκμάθησή της) δεν θα “μαγειρεύεται” πια με παραμύθια και με απλοϊκές περιγραφικές απόψεις ("γραμμικού τύπου") όπως αυτές που κυριαρχούν στα Γραμμικά Βιβλία της Προ-διαδικτυακής εποχής. Σε λίγο με το Σημασιολογικό Ιστό, η Γνώση θα ενοποιείται αυτομάτως, διατηρώντας όμως όλο τον πλούτο της. Το ίδιο γνωστικό οικοδόμημα θα μπορεί να χρησιμοποιείται από όλες τις βαθμίδες της παιδείας (ακόμη και σε πολλές διαφορετικές χώρες - αν συμφωνούν μεταξύ τους). Μόνο που η γνωστική πλοήγηση (με έξυπνα "σημασιολογικά" μέσα) θα ποικίλλει, ανάλογα με το επίπεδο της ευφυίας ή της ηλικίας των μαθητών και των φοιτητών.

Σε αυτό το νέο δυναμικό Γνωστικό Οικοδόμημα θα χωρούν πλέον όλες οι ερμηνείες και όλες οι διαφορετικές απόψεις (π.χ. των ιστορικών επιστημόνων) αρκεί να είναι έγκυρες, δηλαδή να είναι αναγνωρισμένες και πιστοποιημένες από ευρείες κοινότητες λογίων και επιστημόνων, μέσα στο δικό τους "Κοινωνικό δικτύωμα" (social networking).

• Προσέξτε όμως: Το νέο αυτό Κοινωνικό Δικτύωμα Επιστημόνων και καθηγητών δεν θα μπορεί πια (εκ των πραγμάτων) να περιέχει... σκοτεινά πρόσωπα ή θολές και πονηρές επιρροές τρίτων προσώπων, μυστηριωδών "παραγόντων" ή "δοτών διευθυντών" ξένων με την αντικειμενική του αξία και την πραγματική Γνώση που (θα) εκφράζει.
• Αυτό θα εξασφαλιστεί αν γίνει μία σωστή τεχνική αξιοποίηση της αναδυόμενης (τρέχουσας) Σημασιολογικής Τεχνολογίας, που αποκαλύπτει αυτομάτως κάθε είδους διασύνδεση ανάμεσα σε κάθετι και σε οποιονδήποτε το δημιουργεί.
• Σε περίπτωση που το "σύστημα" αποφασίσει να νοθεύσει αυτές τις πρωτοφανείς νέες θετικές δυνατότητες, τότε οι ίδιοι οι επιστήμονες, οι καθηγητές και οι φοιτητές ή μαθητές, αναπόφευκτα θα αναπτύξουν τη δική τους εναλλακτική Συλλογική Γνωστική Υποδομή, μέσα σε ένα Σημασιολογικό Ιστό χωρίς όρια στην άμεση αξιοποίησή του από οποιονδήποτε (σε συνεργασία με οποιουσδήποτε άλλους). Το πρόβλημα δηλαδή θα λυθεί όπως στα συστήματα Peer-to-Peer:

• Σε περίπτωση που η αντιδραστικότητα κάποιας Κρατικής ή Κοινωνικής Ιεραρχίας προσπαθήσει να αναχαιτίσει αυτή την αναπόφευκτη, ιλιγγιώδη προοδο, οι ίδιοι οι άνθρωποι (τους οποίους αφορά) θα έχουν ήδη εξοπλιστεί πλήρως (τεχνολογικά) να παρακάμψουν όλους τους "άνωθεν περιορισμούς" μέσα από δικτυωμένες οριζόντιες τεχνολογίες (Semantic Peer-to-Peer Networking).

• ΕΙΔΗΣΗ: Είναι πλέον εξακριβωμένο ότι οι νέες Σημασιολογικές Μηχανές Αναζήτησης, αν βασιστούν σε Τεχνολογίες Semantic Peer-to-Peer, είναι απείρως ισχυρότερες από το ίδιο το Google (το οποίο... φοβάται το τέλος του). Αν δεν το πιστεύετε ή το θεωρείτε υπερβολή, διαβάστε το εδώ: P2P to Destroy eBay, Google, Yahoo. Μπορείτε επίσης να κατεβάσετε δωρεάν ανοιχτό λογισμικό για Peer-to-Peer Search, π.χ. εδώ: http://yacy.net/

Με άλλα λόγια, στο μέλλον δεν θα μπορέσουν να υπάρξουν ξανά, ούτε "λάθη της κ. Ρεπούση" , ούτε λάθη κάποιας... κ. αντι-Ρεπούση, γιατί δεν θα μετράνε καν τα λόγια ή οι περιγραφικές ενέργειες, όσων θα επιμελούνται τις εκπαιδευτικές προσπάθειες του μέλλοντος. Δεν θα χρησιμοποιούνται καν απλοϊκές και αμφιλεγόμενες ιστορικές περιγραφές (όπως ο περιβόητος “συνωστισμός στην παραλία της Σμύρνης”) σαν “φίλτρο”.

Δεν θα χρησιμοποιείται καν η παραδοσιακή “γραμμική περιγραφή”, ούτε καν το γραπτό βιβλίο, ακόμη λιγότερο το μονοδιάστατο “γραμμικό κείμενο”.

• Με την ομορφιά μου εγώ θα καταργήσω την έννοια του βιβλίου

- “Μαρία Νεφέλη”, Οδυσσέας Ελύτης

Η Γνώση στο μέλλον θα χρειαστεί ειδικά εργαλεία για την πλοήγηση, την εκμάθηση και τη διεύρυνσή της, που μερικά υπάρχουν ήδη και πολλά είναι VISUAL KNOWLEDGE TOOLS.

• Π.χ. Η Ιστορία γίνεται ένα είδος πολύχρωμου Χάρτη με κόμβους που ανοίγουν τα εσωτερικά τους μόλις πάει ο μαθητής εκεί.

Η προφανής εύλογη ένσταση στα προηγούμενα, είναι “ποιός εγγυάται ότι το οικοδόμημα αυτό θα είναι σωστό και αντικειμενικό;”. Μα… οι ιστορικοί με διαφορετικές απόψεις και με άλλα συμπεράσματα, είτε θα συμπεριλαμβάνονται ΗΔΗ στο εκάστοτε Γνωστικό Οικοδόμημα, είτε θα συμπεριλαμβάνονται σε παράλληλα, διαφορετικά ή εναλλακτικά Οικοδομήματα Γνώσης, πιστοποιημένα σε διάφορους βαθμούς από σωρεία ανθρώπων, όπου θα φαίνονται διάφανα όλες οι επιρροές τους.

Ο Σημασιολογικός Ιστός συνδέει ΚΑΙ πρόσωπα ΚΑΙ πράγματα ΚΑΙ γεγονότα μεταξύ τους. Κάθε παραπομπή έχει και συγγραφέα, που το Κοινωνικό του Γράφημα (και το Ιδεολογικό επίσης) θα είναι με διάφανο τρόπο αποτυπωμένα. Η εγκυρότητα της Συλλογικής Γνώσης που προκύπτει, πιστοποιείται αυτομάτως με τις δομές RDF, OWL, SPARQL, κλπ. Κάθε συγγραφέας θα έχει το κοινωνιο-γράφημά του με δομές “FOAF” (friend-of-a-friend).

Π.χ. ένας ακροδεξιός συγγραφέας θα εμφανίζεται ΜΑΖΙ με όλες τις ακροδεξιές διασυνδέσεις του και ΔΕΝ θα μπορεί να πιστοποιηθεί από πάρα πολλούς υπόλοιπους, παρά μόνο σε θέματα που και άλλοι (πιστοποιημένοι από άλλους) έχουν πιστοποιήσει.

Ο Σημασιολογικός Ιστός ΕΝΟΠΟΙΕΙ τη Γνώση, δεν μεροληπτεί. Είναι φτιαγμένος από την αρχή για να ξεσκεπάζει επιρροές και να πιστοποιεί αυτομάτως κάθε αυτοτελές περιεχόμενό του. Η τραγική προσπάθεια να φτιαχτεί μια “light Ιστορία” που να κουκουλώνει γενοκτονίες είναι αστεία, αν υλοποιηθεί με τέτοια μέσα, γιατί δεν μπορεί να σταθεί: Οι αντιρρήσεις άλλων, οι αντιφάσεις και οι ανακρίβειες βγαίνουν επίσης στην επιφάνεια.

Χώρες όπως η Τουρκία θα αργήσουν να μπουν σε αυτό το Σημασιολογικό Οικοδόμημα Γνώσης, αφού επιμένουν να αρνούνται σημαντικά τμήματα της αντικειμενικής τους Ιστορίας. Εμείς όμως, (λέμε τώρα) μπορούμε να μην αρνούμαστε, έχουμε κάθε συμφέρον να προοδεύσουμε, με το να μην κρύβουμε τίποτα.

Χμ…ή μήπως και εμείς κρύβουμε κάααποια (έστω λίγα) πράματα; - Σας αφήνω να το σκεφτείτε!

Related articles

• Alphabetic Numerals [via Zemanta]
• Semantic Tech Conference quick report [via Zemanta]
• Inform Technologies pulls in $15 million for media tagging [via Zemanta]

.

Απίστευτες - κωμικοτραγικές στιγμές για τα τουρκικά ατρόμητα στρατά. Μετά το "Malta yok" η βύθιση του αντιτορπιλικού kocatepe - «Κοτσάτεπε». Με την σύγχιση που δημιουργησε ο αείμνηστος πλωτάρχης Ελευθέριος Χανδρινός κυβερνήτης του αρματαγωγού ΛΕΣΒΟΣ, ο οποίος πήρε την πρωτοβουλία μετά από πρόταση της Εθνικής Φρουράς της Κύπρου, και βομβάρδισε τον ισχυρό τουρκο-κυπριακό θύλακα της Πάφου αναγκάζοντας τις εχθρικές δυνάμεις να παραδοθούν.

Παραλλήλως, αντί να επιστρέψει προς την Ελλάδα, εκινήθη προς την Αίγυπτο και η κίνησή του δημιούργησε τρομερή σύγχυση στις δυνάμεις του Αττίλα, ώστε η Τουρκική αεροπορία βύθισε το αντιτορπιλικό ΚΟΤΖΑΤΕΠΕ, αχρήστευσε ένα άλλο και έθεσε ένα τρίτο εκτός μάχης. Οι απώλειες του Τουρκικού στόλου και η παράδοση των Τούρκων της Πάφου, στέρησε από τις δυνάμεις εισβολής την δυνατότητα να ολοκληρώσουν τα σχέδιά τους κατά τον πρώτο Αττίλα. Ο αείμνηστος πλέον Αντιναύαρχος Χανδρινός έφυγε το 1994 από κοντά μας χωρίς να παραπονεθεί για την απίστευτη συνωμοσία σιωπής για τις επιτυχίες του "ΛΕΣΒΟΣ" κατά το 1974, αλλά και για τον παραγκωνισμό του. Το Ελληνικό κράτος ποτέ δεν τίμησε ούτε αναγνώρισε τα πολεμικά επιτεύγματα του Χανδρινού και του πληρώματός του. Όμως, το Ελληνικό έθνος θα του οφείλει αιωνίως ευγνωμοσύνη.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του ήρωα της Κύπρου
Ελευθερίου Χανδρινού!

Τις πρωινές λοιπόν ώρες της Κυριακής 21 Ιουλίου 1974, τρία τουρκικά αντιτορπιλικά, το «Κοτσάτεπε» (τύπου Γκίρινγκ-Φραμ ΙΙ, Κυβερνήτης Αντιπλοίαρχος Γκιουβέν Ερκαγιά ΤΝ) και δύο τύπου Γκίρινγκ-Φραμ Ι, το «Μ.Φεβζί Τσακμάκ» και το «Αντάτεπε» (Κυβερνήτης Αντιπλοίαρχος Ριζά Νουρ Οντζού ΝΤ), βομβάρδιζαν στόχους της ακτής, προστατεύοντας τα αποβατικά σκάφη και παρέχοντας πυρά υποστηρίξεως στα αποβατικά τμήματα πεζικού που βρίσκονταν ήδη στην ακτή στην περιοχή της Κυρήνειας, στη Β. ακτή της Κύπρου.

Κατά τις 10.00 το Γ. Επιτελείο στην Άγκυρα σήμανε προς τα τρία Αντιτορπιλικά τις γεωγραφικές συντεταγμένες μιας Ελληνικής νηοπομπής, η οποία έπλεε κατευθυνόμενη προς Κύπρο. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες από τα αναγνωριστικά αεροσκάφη, η Ελληνική νηοπομπή αποτελείτο από 8 έως 9 μεταγωγικά έμφορτα στρατού, υλικού, εφοδίων και πυρομαχικών τα οποία συνοδεύονταν από πολεμικά πλοία. Το σήμα προς τα τουρκικά Αντιτορπιλικά έκλεινε, λέγοντάς τους ότι «μπορούσαν να επιτεθούν» (sic).Τα τρία Αντιτορπιλικά με διοικητή τον Πλοίαρχο Ιρφάν Τινάζ ΤΝ, ο οποίος επέβαινε στο «Αντάτεπε», σταμάτησαν τον βομβαρδισμό και κατευθύνθηκαν προς τα Δυτικά, πλέοντας κατά μήκος της βόρειας Κυπριακής ακτής.

Σχεδόν αμέσως, έφθασε ένα νέο σήμα από την Άγκυρα, μετατρέποντας τους κανόνες εμπλοκής κατά το ότι τα τρία Αντιτορπιλικά θα έπρεπε να επιτεθούν και να καταστρέψουν μόνο πλοία πού έφεραν την Κυπριακή σημαία, ενώ τα πλοία της νηοπομπής, εάν έφεραν την Ελληνική σημαία, έπρεπε πρώτα να διαταχθούν να αναστρέψουν και να εγκαταλείψουν την περιοχή. Επίθεση εναντίων τους και βύθισή τους θα γινόταν μόνο αν δεν συμμορφώνονταν με την διαταγή αυτή. Στις 11.30 η παραπάνω κανόνες εμπλοκής μετετράπησαν εκ νέου και τα τρία Αντιτορπιλικά διατάσσοντο να ανοίξουν πυρ εναντίων όλων των πλοίων που έφεραν την Ελληνική σημαία και τα οποία θα συνέβαινε να βρίσκονται μέσα στην «απηγορευμένη» περιοχή.

Σύμφωνα με νέες πληροφορίες από τα αεροσκάφη αναγνωρίσεως, η Ελληνική νηοπομπή έδειχνε να αποτελείται από 11 εμπορικά πλοία συνοδευόμενα από 9 πολεμικά. Λίγο αργότερα, στις 12.18 νέα περιγραφή της νηοπομπής θα αναφέρει ότι αποτελείται από 9 αποβατικά σκάφη και 5 συνοδά πολεμικά. Τα 3 Αντιτορπιλικά έφθασαν στις 12 στο ακρωτήριο Αρβανίτης, το δυτικότερο σημείο της Βόρειας Κυπριακής ακτής και έστρεψαν προς νότο προσδοκώντας να έλθουν σε οπτική επαφή με την Ελληνική νηοπομπή.

SOS...ΕΠΙΘΕΣΗ

Τουρκικές πηγές αναφέρουν ότι, εκείνη την ώρα, τα Αντιτορπιλικά ανέφεραν στη Άγκυρα ότι μόλις είχαν υποστεί επίθεση από 3 παράκτια περιπολικά και ότι, κατά την επακολουθήσασα συμπλοκή δύο από τα τρία είχαν βυθιστεί ενώ το τρίτο είχε διαφύγει προς την ακτή. Υπάρχει κάτι το παράδοξο σε όλα αυτά - εκτός εάν οφείλεται σε σφάλματα των πηγών - διότι δεν υπήρχαν Κυπριακά - και βέβαια ούτε ελληνικά - περιπολικά στην περιοχή, η δε μόνη ναυτική απώλεια που είχε αναφερθεί μέχρι στιγμής ήταν της μικροσκοπικής τορπιλακάτου του υποπλοιάρχου Ε.Τσολάκη που είχε βυθιστεί τα ξημερώματα της προηγουμένης από αεροσκάφη έξω από το λιμάνι της Κυρήνειας - δηλαδή περισσότερο από 60 μίλια ανατολικά από το αναφερόμενο σημείο επιθέσεως και 31 ώρες νωρίτερα - όταν προσπάθησε να επιτεθεί στα σκάφη της αποβάσεως. Παραλλάσσοντας το ακρωτήριο Αρβανίτης και παίρνοντας πορεία προς το νότο ούτε τα ραντάρ των Αντιτορπιλικών ούτε οι οπτήρες στις γέφυρές τους μπόρεσαν να διακρίνουν κάποια νηοπομπή. Μόνο μετά από επίμονη έρευνα εντόπισαν 3 εμπορικά πλοία.

Τα δύο έπλεαν ήσυχα και αμέριμνα προς την Πάφο ενώ το τρίτο κατευθυνόταν ενώ το τρίτο κατευθυνόταν προς την Λιβύη, ακολουθώντας μία πορεία που, μέσα σε λίγα λεπτά θα το έβγαζε εκτός της «απηγορευμένης περιοχής». Η Άγκυρα διέταξε τα Αντιτορπιλικά να διατάξουν την «ελληνική νηοπομπή» να αναστρέψει και σε περίπτωση μη συμμορφώσεως να την βυθίσουν. Εάν η νηοπομπή ανέστρεφε, εγκαταλείποντας την περιοχή, τα Αντιτορπιλικά θα έπρεπε να επιστρέψουν στη περιοχή της αποβάσεως και να συνεχίσουν τον βομβαρδισμό των στόχων ξηράς στη περιοχή της Κυρήνειας.

Επειδή όμως όλα αυτά ήταν τελείως αντίθετα προς την πραγματική εικόνα στην περιοχή, τα Αντιτορπιλικά ζήτησαν από τα αναγνωριστικά αεροσκάφη να εκτελέσουν άλλη μία πτήση επάνω από την περιοχή και να αναφέρουν ότι έβλεπαν. Σε λίγα λεπτά, ένα αεροσκάφος πέταξε από πάνω τους και επιβεβαίωσε ότι τα δύο εμπορικά ήταν πράγματι εμπορικά, ότι δεν έφεραν σημαία, ότι είχαν κάποιο φορτίο - που δεν αναγνωρίστηκε - σκεπασμένο στο κατάστρωμα, ότι το όνομα του ενός ήταν «LINE MESSINA», ότι δεν υπήρχε τίποτε το ασύνηθες και ότι «...αυτά ήταν όλα και όλα τα πλοία, όλη η νηοπομπή ευχαριστούμε λοιπόν και γεια σας over and out...»

Παρόλα αυτά, εδώ ακριβώς αρχίζουν τα εκπληκτικά...

Η Άγκυρα επανέλαβε την διαταγή επιθέσεως με την μόνη διαφορά τώρα ότι το πρώτο πλήγμα θα δινόταν από την τουρκική αεροπορία, ότι τα Αντιτορπιλικά έπρεπε να παραμείνουν εκτός του τομέως ενέργειας των αεροσκαφών και ότι θα επιτίθεντο μετά την αναχώρηση των τελευταίων.

Στις 13.30, η «ελληνική νηοπομπή» ανύποπτη έπλεε προς τα ανατολικά, προς το λιμένα προορισμού της, ενώ οι ασυρματιστές των 2 πλοίων αντήλλασσαν, από τα ραδιοτηλέφωνα, αστεϊσμούς στην ιταλική. Τα τρία Αντιτορπιλικά, τηρώντας μία απόσταση 25-30 μιλίων από τη «νηοπομπή» περιπολούσαν μεταξύ του ακρωτηρίου Δρέπανον και της Πάφου, ήτοι περίπου 5 μίλια βορείως και περίπου 10 μίλια δυτικά της Πάφου.

Στις 14.15, τρία σμήνη της τουρκικής αεροπορίας, από συνολικά 48 αεροσκάφη, οπλισμένα με ρουκέτες και βόμβες περνούσαν από τον τελευταίο έλεγχο πριν την απογείωσή τους από τρία διαφορετικά αεροδρόμια. Ήταν τα σμήνη 181 από την Αττάλεια, 141 από το Μουρτενέ και 111 από το Εσκί Σεχίρ. Θα απογειώνονταν διαδοχικά κατά κύματα και καλύπτοντας την απόσταση από το στόχο σε περίπου 45 λεπτά, θα επιτίθεντο και θα τον κατέστρεφαν. Ο στόχος ήταν η «ελληνική νηοπομπή». Περιττό να αναφερθεί βέβαια ότι η μεγαλύτερη προτεραιότητα είχε δοθεί στην καταστροφή πρώτα των συνοδών πολεμικών της νηοπομπής. Στις 15.00 το πρώτο σμήνος εντόπισε 3 πολεμικά πλοία.

Στις 15.05 τα αεροσκάφη επετέθησαν με ρουκέτες. Τα πολεμικά απάντησαν με αντιαεροπορικά πυρά. Η κατάσταση θαλάσσης και αέρος ήταν σχετικά μέτρια ζωηρεύοντας λίγο, σιγά-σιγά. Πρώτο το «Κοτσάτεπε» δέχτηκε πλήγμα από ρουκέτα που κατέστρεψε το ΚΠΜ (κέντρο πληροφοριών μάχης).Είναι εξαιρετικά δύσκολο να διακρίνεις τα χαρακτηριστικά σήματα ενός αεροσκάφους που κινείται με 700 χλμ. την ώρα. Και βέβαια ακόμη δυσκολότερο, σχεδόν αδύνατο θα έλεγε κάποιος, όταν αυτό εφορμά εναντίων σου εκτοξεύοντας ρουκέτες. Πάντως, αυτά τα επιτιθέμενα αεροσκάφη ήταν τύπων με τους οποίους οι ΗΠΑ εξόπλιζαν όλους τους συμμάχους των περιλαμβανομένης και της Ελλάδας. Ανεξάρτητα όμως, από όλα αυτά οι οπτήρες του «Αντάτεπε» κατόρθωσαν να δουν και να επαληθεύσουν τα τουρκικά σήματα των αεροσκαφών. Η Άγκυρα ειδοποιήθηκε με ραδιοτηλέφωνο, ότι τα επιτιθέμενα αεροσκάφη ήταν, πιθανώς, τουρκικά.

ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΚΟΡΟΪΔΙΕΣ

Οι επιθέσεις των αεροσκαφών δεν σταμάτησαν παρά τις τουρκικές σημαίες που ήταν εμφανέστατα υψωμένες στους ιστούς των πλοίων. Στη πραγματικότητα οι πιλότοι είχαν προειδοποιηθεί για κάτι τέτοια κόλπα και τρικ του εχθρού. Και έτσι ανέφεραν στις βάσεις τους ότι τα εχθρικά πλοία είχαν υψώσει τουρκικές σημαίες αλλά, παρόλα αυτά, δεν είχαν καταφέρει να ξεγελάσουν κανέναν.

Πριν αποπλεύσουν τα Αντιτορπιλικά από τη περιοχή της αποβάσεως, το «Τσακμάκ» είχε ανασύρει από τη θάλασσα κοντά στην Κυρήνεια, ένα νεαρό τούρκο πιλότο που το αεροπλάνο του είχε καταρριφθεί. Αυτός, κατόρθωσε να μιλήσει από το ραδιοτηλέφωνο με τα αεροσκάφη. Τους έδωσε τα στοιχεία του και τους είπε ότι επιτίθεντο εναντίων τουρκικών πολεμικών πλοίων. Οι πιλότοι ζήτησαν να τους πει το σύνθημα. Ο νεαρός δεν είχε ιδέα διότι είχε καταρριφθεί πριν από την τελευταία αλλαγή συνθήματος. Έτσι τα λόγια του συνάντησαν γέλια και κοροϊδίες.

Με θαυμασμό οι πιλότοι έλεγαν: «Άκου τι ωραία τουρκικά μιλάει...». Τα αεροσκάφη συνέχισαν τις επιθέσεις...Λίγο πριν την επίθεση ο πλοίαρχος Ιρφάν Τινάζ είχε μεταφέρει το σήμα του από το «Αντάτεπε» υψώνοντάς το στο «Τσακμάκ». Τώρα πλέον, διέταξε τα δύο πλοία να κλείσουν το σχηματισμό τους κα να πλεύσουν προς βορά συνεχίζοντας να βάλλουν κατά των αεροσκαφών, εγκαταλείποντας το άτυχο «Κοτσάτεπε» το οποίο, εντωμεταξύ, δέχτηκε 4 ακόμη πλήγματα από ρουκέτες. Ένα μηχανοστάσιο και ένα λεβητοστάσιο ήταν ήδη εκτός λειτουργίας όπως και τα ραντάρ και οι ασύρματοί του.

Η γέφυρα είχε επίσης πληγεί. Μία ρουκέτα κατέστρεψε τον κύριο ηλεκτρικό πίνακα διανομής και το πλοίο στερήθηκε οποιασδήποτε δύναμης απαραίτητης όχι μόνο για την πρόωσή του αλλά έστω για την λειτουργία των αντλιών καταπολέμησης των πυρκαγιών. Δέκα λεπτά μετά την πρώτη επίθεση, το πρωραίο δίδυμο πυροβόλο των 5'' σίγησε. Μερικά λεπτά αργότερα, το «Αντάτεπε» δέχθηκε ένα πλήγμα, όχι τόσο σοβαρό μεν αλλά που στέρησε το Αντιτορπιλικό από τα ραντάρ του και προξένησε εκτεταμένες βλάβες στην υπερκατασκευή, ενώ το «Τσακμάκ» υφίστατο και αυτό ελαφρότερες ζημίες. Τα αεροσκάφη, βλέποντας ότι το «Κοτσάτεπε» φλεγόταν και ήταν σχεδόν τελείως ανυπεράσπιστο, εστράφησαν με κάποια κωμική σπουδή, στο να το αποτελειώσουν αντί να επιδιώξουν να επιτύχουν περισσότερα πλήγματα αχρηστεύοντάς τα τελείως στα υπόλοιπα 2 Αντιτορπιλικά. Προφανώς, τα δύο τελευταία απαντούσαν ακόμη με τα πυροβόλα τους στις επιθέσεις...

Ανεξάρτητα πάντως από �