Τα θέματα, τις σωστές απαντήσεις και τις λύσεις των θεμάτων, μπορούμε όλα να τα βλέπουμε και από τους εξής ιστοτόπους:

Πανελλαδικές Εξετάσεις 2008 - ERT online

και

kathimerini.gr | Πανελλήνιες Εξετάσεις 2008

Η φωτογραφία είναι από εδώ.

-Προφανώς θα έχουν κάποιο οικονομικό κίνητρο. Όπως στο Π1.

-Πλάκα με κάνεις; Κανένα... (Μου αρέσει το Σαλονικιώτικο!!!)

- Θα πάρουν μόρια!!!

- Κανένα μόριο δεν προβλέπεται να πάρουν. Και όχι μόνο αυτό αλλά θα περάσουν και από τη διαδικασία της πιστοποίησης.

-Γιατί κάποιος να περάσει την διαδικασία της πιστοποίησης  όταν δεν πρόκειται να έχει όφελος;

-Προφανώς κάποιοι, υψηλά ιστάμενοι, θα ξέρουν κάτι παραπάνω από μένα. (Για την ανθρώπινη ματαιοδοξία).

Κάποιοι εκπαιδευόμενοι ζητούν να ενταχθούν στη δράση "δες τη ψηφιακά", ώστε να επιδοτηθούν στην αγορά ενός laptop και μιας αξιοπρεπούς σύνδεσης στο διαδίκτυο. Απλά και απαραίτητα πράγματα για να φέρουμε σε πέρας,τι; τη δουλειά μας. Ισχυρίζομαι ότι τέτοιες προσπάθειες πρέπει να τύχουν της αμέριστης συμπαράστασης μας. Η βελτίωση των συνθηκών εργασίας μας δεν είναι αίτημα, είναι απαίτηση.

Θα παρακαλέσω όλους τους συναδέλφους bloggers να προβάλλουν το συγκεκριμένο αίτημα, και τους εκπαιδευόμενους να το υπογράψουν και να το προωθήσουν.

Το Υπόμνημα.

-

Τι σημαίνει δηλαδή «βάση του 10» ; Γιατί όχι «βάση του 12» ή «βάση του 8». Γιατί πρέπει η περιβόητη βάση να είναι το μέσο της κλίμακας βαθμολόγησης; Είναι δυνατόν η τιμή μιας «σταθεράς» να καθορίζεται από μια υπουργική απόφαση και να αποφασίζεται από δημοσιογραφικές πιέσεις υστερίες και πρωτοσέλιδους θρήνους του στυλ « Το 35% των μαθητών έγραψε κάτω από την βάση». Δηλαδή αν τα θέματα είναι εύκολα και γράψει το 5% κάτω από την βάση δεν υπάρχει πρόβλημα; Η "βάση" πετάει το μπαλάκι στους μαθητές και μάλιστα δεν πρόκειται για ένα κανονικό μπαλάκι αλλά για ένα τρελομπαλάκι.

Ένα επιστημονικά αποδεκτό κάτω όριο βαθμολογίας θα μπορούσε να τεθεί μετά την στατιστική επεξεργασία των βαθμολογιών αλλά τότε δεν θα είχε αξία γιατί θα προϋπόθετε τον προκαθορισμό ενός ποσοστού "αποτυχόντων" που με την σειρά του θα «έδειχνε» την βάση.

Ένας σωστό μετρο θα ήταν η μέτρηση του βαθμού δυσκολίας των θεμάτων με βάση την συγκριτική μελέτη των στατιστικών κατανομών των βαθμολογιών και η «διόρθωση-προσαρμογή» της βάσης κάθε χρόνο.

Κανείς δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι οι χαμηλές βαθμολογίες είναι ανησυχητικές αλλά δεν φταίνε μόνο οι μαθητές σε αυτό. Ας ελέγξει σοβαρά επιτέλους κάποιος τις μεγάλες διαφορές ανάμεσα στον προφορικό και στον γραπτό βαθμό. Γιατί να είναι πρόβλημα ο χαμηλός γραπτός βαθμός και όχι ο υψηλός προφορικός; Αντί να ρωτάμε «γιατί ο μαθητής του 18 στο σχολείο έγραψε 8;» μπορούμε να αναρωτηθούμε «γιατί ο μαθητής που έγραψε 8 είχε προφορικά 18;». Δύο διαφορετικά ερωτήματα με τις ίδιες λέξεις σε διαφορετική σειρά που μπορούν να οδηγήσουν σε διαφορετικά συμπεράσματα και διαφορετικά μέτρα αντιμετώπισης.

Η «σειρά». Μεγάλο πράγμα να μπαίνουν τα πράγματα στην σωστή σειρά. Μια σωστή απάντηση σε λανθασμένη ερώτηση είναι ισοδύναμη με μια λάθος απάντηση σε μια σωστή ερώτηση. Έτσι στο ερώτημα « Είναι σωστό μέτρο ο καθορισμός του 10 ως βάση για την εισαγωγή στα ΑΕΙ-ΤΕΙ ;» η απάντηση είναι «Όχι, γιατί δεν έχει καθοριστεί με επιστημονικά αλλά με πολιτικο-δημοσιογραφικά κριτήρια».

Η θερινή «προετοιμασία» των μαθητών για τις πανελλαδικές εξετάσεις της επόμενης χρονιάς είναι μια μόδα που συμφέρει τους φροντιστές (κάπως πρέπει να καλυφθούν τα θερινά έξοδα) και στηρίζεται στο άγχος και όχι μόνο (παρά να γυρνάει στους δρόμους...) των γονιών για την καλύτερη προετοιμασία των παιδιών τους.

Το επιχείρημα των γονιών «αφού πάνε οι άλλοι πρέπει να πας κι εσύ», το εκβιαστικό ρητορικό ερώτημα των φροντιστών «αφού έρχονται οι άλλοι, δεν θα έρθεις εσύ;» οδηγούν την «απόφαση» των μαθητών «αφού πάνε οι άλλοι θα πάω κι εγώ».

Έτσι, αμέσως μετά τις προαγωγικές εξετάσεις της Β λυκείου οι μαθητές καλούνται να καθίσουν στα θρανία των φροντιστηρίων για πέντε ή έξι εβδομάδες ακόμα, μέχρι το τέλος Ιουλίου για να βγάλουν την ύλη σύντομα ενώ ταυτόχρονα βγάζουν και την μπέμπελη.

Για να πω την αλήθεια σαν φροντιστής, με συμφέρει. Και για να μη πω ψέματα σαν μπαμπάς, δέχτηκα να κάνει «θερινή προετοιμασία» η κόρη μου. Δεν θεωρώ βέβαια πως τα καλά της αποτελέσματα είναι προϊόν της περσινής «θερινής ταλαιπωρίας».

Το γεγονός ότι έζησα «από μέσα» την βαρβαρότητα αυτού του άτυπου θεσμού και του κανόνα «Μια χρονιά είναι δώστα όλα» με επηρέασε εναντίον του αν και ομολογώ πως η κατάργησή του θα μου δημιουργήσει οικονομικά προβλήματα.

Γνωρίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να καταργηθεί αφού πατάει σε στέρεες ψυχολογικές βάσεις που ισχυροποιούνται όσο οι άλλες «βάσεις», των εξετάσεων, τραβάνε την ανηφόρα.

Νομίζω όμως πως μπορεί να αποδυναμωθεί μόνο σε μία περίπτωση : Η εξεταστέα ύλη των αναγκαίων έτσι κι αλλιώς εξετάσεων για την κατανομή των μαθητών στις σχολές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης να περιλαμβάνει την διδακτέα ύλη των τριών τάξεων του λυκείου. Με τον τρόπο αυτό θα μοιραστεί το φορτίο της προετοιμασίας στις τρεις τάξεις και σε μεγαλύτερη χρονική διάρκεια. Από το μια «Μια χρονιά είναι δώστα όλα» να περάσουμε στο «Μάθαινε κάτι κάθε μέρα, γιατί στο τέλος θα τρέχεις και δεν θα φτάνεις».

Θα μου πει κάποιος «Καλά τώρα. Το λες γιατί σε συμφέρει σαν φροντιστή η προσπάθεια του μαθητή να διαρκεί τρία χρόνια». Θα μπορούσε να είναι λογική η παρατήρηση, όμως έτσι και αλλιώς οι μαθητές έρχονται στα φροντιστήρια από την Α’ Λυκείου. Και τέλος πάντων, δεν είναι δυνατόν ένα μέτρο να κρίνεται ως σωστό, λογικό ή χρήσιμο έχοντας στο μυαλό τον φόβο μήπως αποτελέσει λίπασμα για την άνθηση της «παραπαιδείας» που έτσι κι αλλιώς ανθεί.

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όταν φοβόμαστε κάτι τότε κάνουμε τα πάντα ώστε αυτό τελικά να συμβεί.

Για την υπογραφή :

Δεν ελπίζω ότι θα αλλάξει κάτι, δεν φοβάμαι ότι θα μείνω άνεργος, είμαι ... φροντιστής.

Διάβασα ένα πολύ ωραίο ανέκδοτο στην Terra computerata. Πολύ γνωστό αλλά πόσο όμορφα "κουμπώνει" στη σημερινή πραγματικότητα... Καλό θα ήταν οι εμπλεκόμενοι στη επιμόρφωση Β΄Επιπέδου να συμμετάσχουν στη συζήτηση που μπορέι να δημιουργηθεί...

Παράλληλα πριν 1 εβδομάδα μου ήρθε με τη μορφή κατεπέιγοντως να αξιολογήσω την επιμόρφωση που έλαβα επί 350+ ώρες.

Ο σεβασμός μου, η εν δυνάμει θέση μου στην εκπαιδευτική κοινότητα αλλά και το ήθος που επιδεικνύω επί 25 χρόνια στην εκπαίδευση δεν μου επιτρέπουν να εκφραστώ όπως αισθάνθηκα. (αστειάκι μεταξύ των συνοδοιπόρων μου)...

Θα επανέλθω σύντομα στο θέμα, αλλά επειδή πολλά ακούγονται διαβάστε το παρακάτω, αναφέρεται στο ειδικό μέρος των ΠΕ70:

Πρόκειται για τη δεύτερη έκδοση του υλικού (26.05.2008) η οποία ως προς τα περιεχόμενα είναι πλήρης.  Σύντομα, με την ολοκλήρωση της επιμέλειας των κειμένων που υλοποιείται στην παρούσα φάση, θα αναρτηθεί η τελική έκδοση

Σήμερα έχουμε... 27/06/2008 και το κατέβασα τώρα. Αλλά οι ασυνέπειες του ΕΑΙΤΥ και του ΠΙ ... είναι εκτός κριτικής. Και οι επιμορφωτές αντάμα με τους εκπαιδευόμενους καλούνται να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά.

Φυσικά δεν προβλέπεται οι εκπαιδευόμενοι να το πάρουν στα χέρια τους σε έντυπη μορφή, αλλά μάλλον ούτε και σε τελική.

Η αναβαθμολόγηση από τρίτο βαθμολογητή επιβάλλεται όταν οι βαθμολογίες των δύο (πρώτων) βαθμολογητών διαφέρουν «σημαντικά». Από τον πίνακα που φαίνεται παρακάτω είναι φανερό πως τα ποσοστά αναβαθμολόγησης στα δύο παραπάνω μαθήματα είναι συντριπτικά μεγαλύτερα από όλα τα υπόλοιπα.

Το «φαινόμενο» φανερώνει μια ισχυρή υποκειμενική συνιστώσα στην αξιολόγηση των γραπτών των υποψηφίων στην γλώσσα και στην λογοτεχνία (ακολουθούν τα αρχαία και η ιστορία) και στην έλλειψη οδηγιών προς τους βαθμολογητές.

Είναι προφανές ότι η σημαντική απόκλιση από τα χαμηλή μέση τιμή του ποσοστού αναβαθμολογήσεων εγείρει σοβαρό ερώτημα για την αξιοπιστία και την αντικειμενικότητα της εξεταστικής διαδικασίας.

Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι καινούργιο αλλά όπως συνηθίζεται σε αυτόν τον τόπο παραμένει ξεχασμένο όπως και τόσα άλλα προβλήματα της εκπαίδευσης. Αν και επίμονα αναζητώ κάποιο άρθρο που να θίγει το ζήτημα τον καιρό των εξετάσεων, τότε που η «εκπαίδευση πουλάει» στα ΜΜΕ δεν το έχω βρει ή μπορεί να μου έχει διαφύγει.

Όλοι αρκούνται σε στωικά συμπεράσματα του τύπου « Δύσκολο μάθημα, η έκθεση. Παγίδα, κλειδί.» ή κραυγές όπως «αποτυχία των μαθητών στα Νέα Ελληνικά» αντί να φωνάζουν για την αποτυχία των βαθμολογητών στην γλώσσα και την λογοτεχνία.

Το κίτρινο χρώμα δείχνει μείωση ενώ το μπλέ αύξηση του αντίστοιχου ποσοστού σε σχέση με το 2007.

Μια πρώτη εξέταση πάντως δείχνει πως στις υψηλόβαθμες σχολές οι βάσεις δεν πρέπει να αναμένεται γενικά να κινηθούν πτωτικά. Για τις υπόλοιπες σχολές μπορεί κάποιος να περιμένει πτώση των βάσεων.