*ταυτόχρονα με την αξία, την σημασία ή το νόημα, η απώλεια, η πιο οδυνηρή απώλεια (αν ήταν ποτέ κτήμα ή στην κατοχή μας) είναι ο νόμος - τουλάχιστον εδω σε αυτήν τη μικρή χώρα... ο νόμος σημαίνει τη δυνατότητα που θεμελιώνει τον δημόσιο χώρο (θεμελιώνει την πόλη)... νόμος δεν σημαίνει εσωτερικός ή εξωτερικός καταναγκασμός (λ.χ. ο νόμος δεν είναι το υπερεγώ του πατέρα της ψυχανάλυσης, ή η φωνή του πατρός του Λακάν - νόμος εξίσου δεν είναι η αστυνομία ή το δικαστήριο, ο φυσικός μας πατέρας ή ο καθηγητής, ο δημόσιος υπάλληλος ή η γραφειοκρατία: όσοι συλλαμβάνουν το νόμο ως τέτοιο ως καταναγκασμό δηλαδή πολύ φοβάμαι ότι εκπληρώνουν την προφητεία που οι ίδιοι πρώτοι εκφέρουν: είναι η προφητεία ή είναι οι ίδιοι καταναγκασμός)... εύλογα η εποχή εξοστρακίζει το νόμο ως δημόσιο χώρο κι αυτό διότι πρωταρχική είναι πια η έννοια του ιδιωτεύω (γίνομαι ηλίθιος): ο ιδιώτης είναι μία αλλόκοτη έννοια περί ανθρώπου διότι αποκόβει τον άνθρωπο από την πράξη... πώς; εξοστρακίζοντας ή αναιρώντας κάθε έννοια δημόσιου χώρου... δημόσιος χώρος δεν σημαίνει διακίνηση ιδεών, προϊόντων ή αγαθών, ανθρώπων... ο χώρος ήδη εμπερικλείει και συνοψίζει όλη την σημασία της λέξης 'δημόσιος': άνοιγμα είναι (ευθύνη): τριβή σημαίνει, σύγκρουση: προσδιορισμό... δυστυχώς τα πρακτικά (!) προβλήματα που ταλανίζουν την ευτυχισμένη ενεργή κοινότητα (νεοσυγκροτηθείσα κοινότητα) των ευβλόγων δεν επιλύονται ή δεν θα επιλυθούν ποτέ διότι δεν τίθενται προς επίλυση: μόνον διαμαρτυρία... έχω μία ακουστικη κιθάρα στο σπίτι: κάποτε θεωρούσα ότι αρκεί προκειμένου να συμμετέχω ενεργά - δεν αρκεί, τώρα το ξέρω... κάθε πρακτικό (!) πρόβλημα προϋποθέτει μία θεωρία ή μία προοπτική που φωτοσκιάζει το πρόβλημα (παραμορφώνει το 'δεδομένο')... κι αυτή η θεωρία ειναι μία επώδυνη μαθητεία: μαθητεία είναι... αλλά αυτή η λέξη σε αυτήν τη μικρή χώρα παραμένει αλλόκοτη... μαθητεία... κι η μαθητεία συμβαίνει μόνον όταν εκτίθεσαι πολλαχώς... ο νόμος, ο χώρος είναι ο τόπος της μαθητείας... δυστυχώς: μαζικές διαδηλώσεις, ανώνυμες διαμαρτυρίες, εύλογες ενστάσεις, αρθρογραφίες, απόψεις, γνώμες κτλ. δεν είναι παρά νουθεσίες... κι εγώ νουθετώ - κάπως - τώρα... όλες οι σκιές όμως και τα περιγράμματα περιστρέφονται γύρω από την έννοια του ιδιώτη κι ο ιδιώτης είναι συνυφασμένος με έναν αρχέγονο φόβο και μία αρχέγονη ελευθερία (την μαζικότητα ή ανωνυμία του και την ασυδωσία)...  ο ιδιώτης όμως είναι εξίσου αρχαίος: είναι η λαμπρή στιγμή της απαρχής της μεγάλης μονοθεϊστικής θρησκείας στα χρόνια της αυτορκατορίας - δεν είναι κάτι νέο... απομένει να δούμε το σχήμα της νέας θρησκείας ή μήπως το έχουμε ήδη κατακτήσει και μας έχει υποτάξει(φετίχ/ οικονομία / διασκέδαση);

αυτο-κριτικό είναι το κείμενο (σε λαθος τόπο και λάθος ώρα ίσως αλλά ο αναπάντεχος θάνατος του ανελικτή μας κατέλαβε εξαπίνης)...

Εκλεκτικές συγγένειες – και πραγματικές επίσης.