Γράφει: Η Θάλεια Βεργή

Από το Ρεσάλτο τ.3

H ελληνική αριστερά ακολουθώντας τα αχνάρια της ευρωπαϊκής αριστεράς αρχίζει να εκτοπίζει και από το λεξιλόγιό της τα βασικά ταξικά ζητήματα και να περιστρέφεται γύρω από περιθωριακά ζητήματα μικρομεταρρυθμίσεων και «μειονοτικών ευαισθησιών». Εδώ ο κόσμος καίγεται και οι «αριστερές» ηγεσίες το μόνο «προοδευτικό» που έχουν να πούνε είναι γύρω από το χωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος, για τον πολιτικό γάμο, τα «δικαιώματα των μειονοτήτων», το γάμο των ομοφυλοφίλων και τα παρόμοια: ευθυγραμμίζονται πλήρως με όλα τα ιδεολογικά κόπρανα του «εκσυγχρονιστικού νεοφιλελευθερισμού». Τα προϊόντα του κοσμοπολιτισμού και τα πολύ-πολιτισμικά ιδεολογήματα τα πλασάρουν σαν πρόοδο και τα καθιστούν «επίκαιρα» πολιτικά ζητήματα.
Το πλέον θλιβερό είναι ότι οι καθεστωτικές αριστερές ηγεσίες με σημαιοφόρο τον κ. Αλαβάνο, φιλοδοξούν να «εμπλουτίσουν» το σοσιαλιστικό κίνημα με τη διεκδίκηση της «χειραφέτησης» των ομοφυλοφίλων. Ουσιαστικά προβάλουν την απαίτηση να αναγνωρίσει το σοσιαλιστικό κίνημα την ύπαρξη κάποιου «τρίτου φύλου» που η φύση τάχα δημιούργησε, πλάι στη γυναίκα και τον άνδρα. Ζητούν να παρέμβουμε σε εντελώς προσωπικά ζητήματα και να υιοθετήσουμε μια εντελώς ανόητη και αντεπιστημονική άποψη: Ότι δηλαδή η ομοφυλοφιλία είναι πολιτικό δικαίωμα και διεκδίκηση! Μια κοινωνική και ψυχολογική διαστροφή την ανάγουν σε διεκδικητικό πολιτικό αίτημα!

Κοινωνική διαστροφή

Οι ιδρυτές του επιστημονικού σοσιαλισμού βεβαίως ασχολήθηκαν ελάχιστα με το θέμα και αυτό δεν οφείλεται στα συντηρητικά ήθη της εποχής τους. Τους απασχολούσαν σοβαρότερα ζητήματα. Στο βαθμό πάντως που ασχολήθηκαν χαρακτήρισαν την ομοφυλοφιλία διαστροφή. Αυτή την άποψη διατυπώνει ο Ένγκελς στην περίφημη μελέτη του για την «καταγωγή της οικογένειας». Θεωρεί μάλιστα ότι οι αρχαίοι Έλληνες τιμωρήθηκαν με τη «διαστροφή της ομοφυλοφιλίας» για την καταπίεση που επέβαλαν στη γυναίκα.
Ξέρουμε τι λένε για τον Ένγκελς κάποιες τραυματικές περιπτώσεις φιλελευθέρων μικροαστών: ότι είναι ένα «σεξιστικό γουρούνι»! Οι αντιδράσεις τους έχουν την κατανόησή μας. «Διαστροφή» επίσης χαρακτηρίζει την ομοφυλοφιλία ένα άλλο «σεξιστικό γουρούνι», ο Λένιν, σε μια δημοσιευμένη συνομιλία του με την Κλάρα Τσέτκιν, το 1920.
Μήπως όμως οι μεγάλοι δάσκαλοι του επιστημονικού σοσιαλισμού λάθευαν;
Η επιστήμη έχει αποδείξει ότι τα αίτια της ομοφυλοφιλίας πρέπει να αναζητηθούν όχι στη φύση, αλλά μόνο στο πεδίο της ψυχολογίας και σε τελική ανάλυση στο πεδίο της κοινωνικής μας ύπαρξης. Ο καπιταλιστικός «πολιτισμός», που έχει αναπτύξει τεράστιο κοινωνικό πλούτο, όσο κανένας άλλος πολιτισμός πριν από αυτόν, έχει πληρωθεί με πανάκριβο ψυχικό τίμημα: την παραμόρφωση και εξαθλίωση της ανθρώπινης ευαισθησίας, τον κατακερματισμό των ενστίκτων, την καταστροφή της ψυχοσεξουαλικής ικανότητας για ποιοτική ικανοποίηση των αναγκών, την επιβολή διεστραμμένων κοινωνικών και ερωτικών σχέσεων. Ο σύγχρονος εφιάλτης έχει τα χαρακτηριστικά του δυτικού ατομικισμού: Νευρώσεις, ψυχώσεις, ψυχοσεξουαλικές διαστροφές…

Ζήτημα επιλογής;

Βεβαίως ο προσανατολισμός της σκέψης προς την κατεύθυνση του κοινωνικού καθορισμού των ψυχολογικών διαστροφών ενοχλεί μερικούς. Διατείνονται ότι η ομοφυλοφιλία και η ετεροφυλία είναι απλά ζητήματα «επιλογής»!!! Οι «θεωρητικοί» των ομοφυλόφιλων στο ερώτημα «το πώς γίνεται ένας ομοφυλόφιλος» αντιτείνουν το ερώτημα «το πώς γίνεται ένας ετερόφυλος»! Δηλαδή αρνούνται κάθε αιτιατή σχέση. Η ομοφυλοφιλία ή ετεροφυλία είναι απλά θέματα ατομικής επιλογής.
Για τους βαγιανάτους και τους λοιπούς «θεωρητικούς» της ομοφυλοφιλίας τα καταλαβαίνουμε τέτοιου είδους «επιχειρήματα». Κάθε άνθρωπος χρειάζεται μια θεωρία που να δικαιολογεί και να δικαιώνει την πράξη του. Το κατά πόσο ανταποκρίνεται στα πράγματα είναι άλλο ζήτημα. Τι να πούμε όμως για κάποιους αυτό-καλούμενους μαρξιστές που αποδέχονται την άποψη της «επιλογής»; Πώς είναι δυνατόν μια λειτουργία με πυρήνα την αναπαραγωγή της ζωής να είναι ζήτημα υποκειμενικής επιλογής; Αφήνουμε το γεγονός ότι κάθε «υποκειμενική επιλογή» είναι κοινωνικά καθορισμένη.
Η αναπαραγωγή μαζί με τη διατροφή-αφοτερίωση, είναι φαινόμενα ταυτόσημα με τη έννοια της ζωής. Δεν θα υπήρχε ζωή χωρίς τη διαρκή αυτό-ανανέωσή της. Κι αυτό στον άνθρωπο και στους άλλους ανώτερους οργανισμούς γίνεται με τη συνεύρεση θηλυκού-αρσενικού. Επομένως η συνεύρεση θηλυκού-αρσενικού είναι νόμος της ζωής και όχι τυχαία επιλογή. Δεν είναι λοιπόν ο φυσικός νόμος που χρειάζεται αιτιολόγηση ( «πώς γίνεσαι ετερόφυλος»), αλλά η παρέκκλιση από αυτόν. Δεν μας φαίνεται παράδοξη η στροφή της πυξίδας στο Βορά. Οπωσδήποτε όμως θα μας προβλημάτιζε η στροφή της νοτιοανατολικά.
Λένε κάποιοι ότι η σεξουαλική επαφή γίνεται για την ευχαρίστηση και όχι για την αναπαραγωγή. Αν έτσι έχουν τα πράγματα θα πρέπει να δεχτούμε ότι και η διατροφή επίσης γίνεται για την ικανοποίηση της γεύσης και όχι για την επιβίωση. Η ηδονή είναι το επακόλουθο των υλικών λειτουργιών και ενστικτωδών δομών του ανθρώπου που υπόκεινται στις παραμορφώσεις και αλλοιώσεις των πολλαπλών κοινωνικών καταπιέσεων. Είναι άλλο πράγμα οι νόμοι της φύσης και της ζωής και άλλο πράγμα η συνείδηση ή οι παραμορφώσεις και ακρωτηριασμοί της φύσης, των ενστίκτων του ανθρώπου και των φυσικών λειτουργιών του. Οι «αριστεροί» που επιμένουν στο αντίθετο πρέπει να αφαιρέσουν από τα εμβλήματά τους το πορτρέτο του Μαρξ και να βάλουν το Χότζα και το γάιδαρό του. Και ο Χότζας πίστευε ότι το να ταΐζεις ή όχι το γάιδαρό σου είναι ζήτημα επιλογής…

Ο «πολιτισμός» του ανταγωνισμού

Κάθε παρέκκλιση από τη φυσική συμπεριφορά έχει να κάνει με το βιασμό του ανθρώπινου ψυχισμού, της ανθρώπινης φύσης: κακοποιούνται εξίσου βάναυσα με το φυσικό περιβάλλον. Ο άνθρωπος έχει καταδικαστεί μέσα στις ταξικές κοινωνίες να επιβιώνει σε ανταγωνισμό (συχνά θανάσιμο) με τα άλλα μέλη της κοινωνίας και επομένως να διαμορφώνει μια επίκτητη ψυχολογία που αντιφάσκει προς το φυσιολογικό της υπόβαθρο. Όλες οι πλευρές της ζωής, μαζί και ο έρωτας, αντικρίζονται υπό το πρίσμα μιας ανταγωνιστικής ψυχολογικής διάθεσης, η οποία είναι εντονότερη στον αγώνα για οικονομική και κοινωνική υπεροχή. Γι αυτό οι άνθρωποι μπορούν να μιλούν όχι μόνο για τις αντιλήψεις της μιας ή της άλλης εποχής στα θέματα της ζωής και του έρωτα, αλλά και για διαφορετικές ταξικές αντιλήψεις. Τις διαφορετικές αντιλήψεις για τον έρωτα από κοινωνία σε κοινωνία και από τάξη σε τάξη, δεν παρέλειψε να σημειώσει ο Ένγκελς: «Ερωτικοί δεσμοί, με τη σύγχρονη έννοια, παρουσιάζονται μονάχα έξω από την επίσημη κοινωνία. Οι βοσκοί που τις χαρές και τους καημούς του έρωτά τους μας τους τραγουδούν ο Θεόκριτος και ο Μόσχος, ο Δάφνης και η Χλόη του Λόγγου, είναι αποκλειστικά όλοι δούλοι που δεν συμμετέχουν καθόλου στο κράτος, στη σφαίρα της ζωής του ελεύθερου πολίτη. Εκτός όμως από τους δούλους, μονάχα στα προϊόντα αποσύνθεσης του κόσμου που έδυε, βρίσκομε ερωτικές περιπέτειες, και με γυναίκες που επίσης βρίσκονται έξω από την επίσημη κοινωνία, με εταίρες, δηλ. με ξένες ή απελεύθερες.»
Ο Φρόιντ, μολονότι οι αστικές του προλήψεις τον εμποδίζουν να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα, παρατηρεί, επίσης, ότι το προλεταριάτο στα θέματα του έρωτα έχει διαφορετική στάση από τις ιδιοκτήτριες τάξεις, τις «καλλιεργημένες», όπως τις ονομάζει. Αυτό το αποδίδει με ένα φανταστικό παράδειγμα: Δύο κοριτσάκια 5-6 χρόνων, το ένα του ιδιοκτήτη μιας πολυκατοικίας, το άλλο κόρη του θυρωρού, παίζουν. Ανάμεσα στα άλλα παιχνίδια παριστάνουν και το αντρόγυνο. Στη συνέχεια η κόρη του ιδιοκτήτη εξελίσσεται σε νευρωτική και σεξουαλικά ανώμαλη, η κόρη του θυρωρού εξελίσσεται νορμάλ από όλες τις απόψεις. Γιατί;
Γιατί το «ανεπτυγμένο Εγώ» παρουσιάζει ψυχο-σεξουαλικές διαταραχές; Φταίει η «καλλιέργεια» και ο «πολιτισμός», μας λέει ο Φρόιντ. Είναι το τίμημα που πληρώνει η ανθρωπότητα για την πρόοδο! Αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα. Ενώ σωστά διαπιστώνει την αλληλεξάρτηση του χαρακτήρα και της σεξουαλικότητας, δεν περνάει από το μυαλό του, ούτε αναρωτιέται, τι είδους «καλλιέργεια» είναι αυτή και τι «πολιτισμός» διαμόρφωσε την κόρη του ιδιοκτήτη;
«Καλλιεργημένος» θεωρείται στη σύγχρονη κοινωνία όποιος έχει αφομοιώσει την αστική παιδεία. Με άλλα λόγια αυτός που με τη διδασκαλία και την πρακτική ζωή έχει αφομοιώσει όχι μόνο κάποιες θετικές γνώσεις, αλλά και την αστική ιδεολογία. Τις αντιλήψεις και την ηθική που δικαιώνουν το νόμο της ζούγκλας – τον θεμελιωμένο στην οικονομία της αγοράς. Είναι μια παιδεία που αποδίδει κεντρική σημασία στην προσωπική αξία, το προσωπικό συμφέρον, σε ανταγωνισμό με την αξία και το συμφέρον των άλλων.

Ατομισμός

Αναμφίβολα αυτός ο ατομισμός γεννήθηκε και αναπτύχθηκε μαζί με τον πολιτισμό. Είναι το αποτέλεσμα της βαθμιαίας απόσπασης του ανθρώπου από τη φύση. Επειδή όμως αυτή συντελείται, μέχρι σήμερα, δια μέσου ταξικών κοινωνιών και ταξικών ανταγωνισμών, συνοδευόταν και από μια αναπτυσσόμενη απόσπαση του ανθρώπου από την ίδια του τη φύση. Η ομοφυλοφιλία δεν είναι παρά η απόσπαση του ανθρώπου από την ίδια του τη φύση. Στην πρωτόγονη κομμουνιστική κοινωνία, η οποία χαρακτηριζόταν από την ενότητα συμφερόντων των μελών της ομάδας και αποκλειόταν ο ατομισμός, η ομοφυλοφιλία ήταν εντελώς άγνωστη. Στη βάση της συντροφικότητας και της αγάπης η ψυχρότητα και η σεξουαλική ανικανότητα ήταν επίσης φαινόμενα άγνωστα.
Σε αντίθεση με τη συντροφικότητα που χαρακτήριζε τον πρωτόγονο κομμουνισμό οι ταξικές κοινωνίες και ιδιαίτερα ο καπιταλισμός ανέπτυξαν τον ατομισμό σε θεότητα. Η θεοποίηση του ατόμου είναι η αρχή των μαρτυρίων του και της μοιραίας πτώσης του. Αναπόφευκτα ορισμένα άτομα εξελίχθηκαν σε μάστιγες των συνανθρώπων τους και ολόκληρης της κοινωνίας. Η κοινωνία του ατομισμού είναι η κοινωνία του εξευτελισμού της ανθρώπινης προσωπικότητας: « Η ανώτερη ανάπτυξη της ατομικότητας πληρώνεται με μια ιστορική διαδικασία που κάνει τα άτομα θύματά της» (Μαρξ).
Και αυτή η προσωπικότητα νιώθει τόσο πιο εξευτελισμένη, πιο πληγωμένη και πιο μανιασμένη, όσο περισσότερο αυτάρεσκα και ματαιόδοξα στρέφεται στον εαυτό της. Αυτή η προσωπικότητα βρίσκεται μονίμως σε αναμέτρηση με κάθε άλλη. Αγωνίζεται να ανέλθει όσο γίνεται ψηλότερα. Και όταν δεν τα καταφέρνει παρηγορείται υποβιβάζοντας τους διπλανούς της. Τα παθήματα των άλλων, η δυστυχία τους, είναι μια δική της επιτυχία και ευχαρίστηση.
Στην πραγματικότητα κανείς μας δεν είναι εντελώς απαλλαγμένος από τις ψυχολογικές επιρροές της κοινωνίας που ζούμε, έστω και αν τις καταδικάζουμε και τις πολεμάμε. Σε κάποιες περιπτώσεις όμως ο βαθμός κάνει τη διαφορά.
Όπως για τον έμπορο το έπαθλο του πετυχημένου ανταγωνισμού είναι ο πελάτης, έτσι για τους επίδοξους εραστές (άντρες και γυναίκες) η προσωπική τους αξία επιβεβαιώνεται στην προτίμηση του άλλου φύλου. Και όταν αντί αυτής έρχεται η απόρριψη, η ψυχολογική καταβαράθρωση είναι τόσο πιο βαθιά και τόσο πιο τραυματική, όσο πιο μεγάλο είναι το πάθος για προσωπική αναγνώριση, κοινωνική υπεροχή και καταξίωση. Με άλλα λόγια είναι τόσο πιο οδυνηρή, όσο περισσότερη σημασία δίνουν τα άτομα στις κυρίαρχες αξίες.

Η μαρξιστική οπτική

Εάν λοιπόν οι ανταγωνιστικές σχέσεις και η ανταγωνιστική ψυχολογία που διαμορφώνουν, είναι το κρυμμένο μυστικό των ψυχο-σεξουαλικών παρεκκλίσεων, μπορεί να αντιμετωπίζουμε τους ομοφυλόφιλους με κατανόηση και ανοχή, αλλά δεν καθαγιάζουμε την κατάστασή τους. Τους θεωρούμε θύματα ενός απάνθρωπου καθεστώτος που πρέπει να ανατραπεί. Για τους μαρξιστές λοιπόν το ζήτημα μπαίνει διαφορετικά: Αγώνας για τη διάλυση ή την εξασθένιση του αστικού Εγώ (πηγή όλων των διαστροφών), αγώνας για μια νέα, συλλογική δομή του Εγώ, ένα είδος ομαδικού Εγώ που αποτελεί την προϋπόθεση για μια νέα συνεργατική δομή των ενστίκτων, που θα είναι το ψυχοσεξουαλικό ισοδύναμο στη συλλογική ιδιοποίηση της παραγωγής.
Αν παρόλα αυτά κάποια μικροαστικά στοιχεία επιμένουν να ανάγουν την ομοφυλοφιλία σχεδόν σε αρετή, δεν μας παραξενεύει καθόλου. Ούτε μας παραξενεύει ότι οι «αριστερές» ηγεσίες και ο μικροαστικός επαναστατισμός θέλουν να «εμπλουτίσουν» το σοσιαλιστικό πρόγραμμα με τα «δικαιώματα» των ομοφυλοφίλων. Ο ταξικός και πολιτικός ερμαφροδιτισμός πάει πακέτο με κάθε λογής ερμαφροδιτισμό!
Πολιτικά ερμαφρόδιτους και όλους ομοφυλόφιλους θέλει να μας κάνει ο κοσμοπολιτισμός της Νέας Τάξης…

Το παραπάνω είναι αφίσα του υποψήφιου team για την προεδρεία του ΤΕΙ Λαμίας (αναλυτικά εδώ). Το team εκείνο που στηρίζει και η ΔΑΠ στο ΤΕΙ Λαμίας.

Γίνεται λοιπόν πολύς λόγος για τη διαδικασία εκλογής πρυτάνεων-προέδρων-κοσμητόρων κτλ. στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ.

Λένε πολλοί ότι ο νέος τρόπος εκλογής είναι πολύ καλύτερος, πολύ δημοκρατικότερος.

Από τα πολιτικά κόμματα, τόσο η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, όσο και ο ΣΥΝ, με αφορμή και τα όσα έγιναν τις τελευταίες μέρες, είπαν και ξαναείπαν ότι η "καθολική ψηφοφορία" είναι το καλύτερο εκλογικό σύστημα για την εκλογή αυτών των διοικήσεων. Δεν γνωρίζω το ΛΑΟΣ τη θέση έχει επί το θέματος, αλλά δε νομίζω να διαφωνεί και αυτό.

Είναι έτσι?

Εγώ έχω να πώ τα εξής:

1) Για τον τρόπο εκλογής που έφερε η ΝΔ και απ' ότι φαίνεται τον γουστέρνουν και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ

Καταρχάς δε μπορείς να πάρεις τον τρόπο εκλογής ξεκομμένο από τις δεδομένες συνθήκες. Ποτέ και πουθενά. Επομένως και στο συγκεκριμένο.

Οι δεδομένες συνθήκες είναι οι εξής: Τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ μετατρέπονται κάθε μέρα και περισσότερο σε επιχειρήσεις, σε ερευνητικά κέντρα συνδεδεμένα με την αγορά. Επομένως οι πρυτάνεις ή προέδροι καλούνται να παίξουν μπάλα μέσα σε αυτά τα συγκεκριμένα πλαίσια.

Τί σηματοδοτεί λοιπόν μέσα στα συγκεκριμένα πλαίσια η "καθολική ψηφοφορία"?

1. Την μεγαλύτερη δυσκολία συλλογικού ελέγχου από τους μαζικούς φορείς της ακαδημαϊκής κοινότητας του ό,τι αποφασίζεται για το πανεπιστήμιο.

2. Την ευκολία του κάθε φορά πρύτανη να επικαλείται την "καθολικότητα" της εκλογής και της αποδοχής του, προκειμένου να κάνει πράξη ό,τι αυτός και οι επιχειρηματίες με τους οποίους συνδέεται θεωρούν σωστότερο.

3. Την ακόμα μεγαλύτερη, σε σχέση με το παρελθόν, διαφθορά μέσα στα πανεπιστήμια.

Έχουν διατυπωθεί διαφωνίες σε σχέση με το αν ισχύουν τα παραπάνω και το ξέρω. Ειδικά για το 3ο. Αλλά ας σκεφτούμε λίγο. Καταρχάς το πάρτυ που έβαλα πάνω είναι ενδεικτικό του τί πρόκειται να ακολουθήσει νομίζω.

Αλλά ας το δούμε και παραπέρα. Έχουμε ήδη, από αυτή την εκλογική διαδικασία, στην οποία η επιχειρηματική δραστηριότητα των ΑΕΙ-ΤΕΙ είναι ακόμη σχετικά περιορισμένη, φαινόμενα μαζικών εκβιασμών: "Αν δε ψηφίσετε τον τάδε, δε περνάτε το μάθημα". "Αν δε ψηφισετε τον δείνα, πτυχιακή δε παίζει".

Φανταστείτε λίγο τη συνέχεια...

Με την πλειοψηφία των καθηγητών που συμμετέχουν στη διοίκηση των σχολών και των Πανεπιστημίων να έχουν μετατραπεί σε manager προκειμένου να βρούν χρηματοδότες, με την αξιολόγηση, τον 4ετή προγραμματισμό να απειλεί ακόμα και τους πιο νορμάλ.

Οι μεταπτυχιακοί ειδικά που είναι κάτω από την άμεση εποπτεία τους, τί πιέσεις νομίζετε θα δεχθούν τα επόμενα χρόνια, μπροστά σε εκλογές στις οποίες κρίνονται 100άδες χιλιάδες Ευρώ?

Αλλά ας το πάρουμε και πιο θεωρητικά. Από τη στιγμή που τα ΑΕΙ-ΤΕΙ μετατρέπονται ουσιαστικά σε εταιρείες, δεν είναι σαν να βάζεις τους εργαζόμενους και τους πελάτες μιας εταιρείας να ψηφίζουν για τον πρόεδρο του ΔΣ της, και αυτό να το αποκαλείς "μεγαλύτερη δημοκρατία"?

Αυτό θα το δεχόσασταν?

Να έβγαινε ο Βγενόπουλος, που είναι και της μοδός, και να έλεγε "πράττω προς το συμφέρον όλων των πελατών και εργαζομένων της MIG, εξάλλου αυτοί με έφεραν εδώ που είμαι σήμερα..."?

2. Για τον τρόπο εκλογής-διοίκησης όπως θα τον ήθελαν οι κομμουνισταί (μια ιδέα τέλος πάντων)

Μπαίνει συχνά και το ερώτημα: Αν δεν ίσχυε ο νέος νόμος, αν δε ίσχυαν όλοι αυτοί οι νόμοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, θα σας άρεσε ο νέος τρόπος εκλογής σε σχέση με τον παλιότερο?

Καταρχάς αυτό είναι ανεδαφικό. Για να μην ισχύσουν ΣΗΜΕΡΑ, στον 21ο αιώνα, όλοι αυτοί οι νόμοι (που πλάκα πλάκα είναι πλέον καμιά δεκαριά, δεν είναι πλέον ένας και δύο), απαιτείται συνολικότερη ρήξη σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο με την ελεύθερη αγορά, με την Ε.Ε., με το κεφάλαιο.

Αλλά έστω.

Όχι, πάλι δε θα συμφωνούσαμε (τέτοιοι είμαστε, μια ζωή όλο άρνηση :-D ).

Γιατί σε μια τέτοια κοινωνία, που το πανεπιστήμιο θα εξασκούσε την πραγματική αποστολή του, να βγάζει ολοκληρωμένους επιστήμονες, που θα λειτουργούσε προς όφελος του λαού, ο συγκεκριμένος τρόπος εκλογής θα ήταν απλά πολύ πίσω από τις ανάγκες!

Και επιπλέον γιατί οι κομμουνιστές συνηθίζουν να μην ενδιαφέρονται τόσο για την φανταχτερή ψευτοδημοκρατία της "καθολικής κάλπης" (στυλ εκλογής προέδρου στο ΠΑΣΟΚ ή Τσίπρα στο συνέδριο του ΣΥΝ), όσο για την πραγματική, την ουσιαστική δημοκρατία.

Πώς εξασφαλίζεται αυτή? Να σας πώ: Και μέσω της όποιας εμπειρίας έχω από τα όργανα διοίκησης του πανεπιστημίου, έχοντας συμμετάσχει σε

Κοσμητείες,

Γενικές Συνελεύσεις Τμήματος,

Συγκλήτους,

Επιτροπές Σίτισης,

Επιτροπές Μέριμνας,

μπορώ με βεβαιότητα να πω πως αν δεν έχεις δεί ΜΕΣΑ στις συνεδριάσεις αυτών των οργάνων τί ρόλο βαράει ο καθένας, τί απόψεις εκφράζει κτλ., δεν μπορείς να έχεις ουσιαστικά πραγματική άποψη για το ποιός θα ήταν καλύτερος σε μια θέση προεδρεύοντος στο κάθε σώμα.

Άλλο πράγμα να τον ξέρεις τον καθέναν σαν καθηγητή, άλλο να τον ξέρεις σαν ερευνητή, άλλο να τον βλέπεις μέσα σε κάποιο διοικητικό όργανο κατά πόσο μπορεί να προσφέρει.

Το ίδιο ισχύει και για τους εκπροσώπους των φοιτητών. Έχω δεί εκπροσώπους, κυρίως της ΔΑΠ αλλά και της ΠΑΣΠ πολλές φορές, επί 1 χρόνο, ίσως και παραπάνω, να μην συνεισφέρουν σε τίποτα στη συζήτηση και στις αποφάσεις στα όργανα αυτά. Απλά να ψηφίζουν ό,τι ψηφίζουν και οι υπόλοιποι εκπρόσωποι της παράταξής τους σαν έρθει η ώρα της ψηφοφορίας.

Επομένως τι θα ήταν το καλύτερο?

Για εμάς θα έπρεπε οι εκπρόσωποι των φοιτητών να ορίζονται από τις Γενικές Συνελεύσεις των Συλλόγων τους, ή έστω να εγκρίνονται σε πρώτη φάση.

Θα έπρεπε να ενημερώνουν αυτές τί έγινε στις συνεδριάσεις που παρεβρέθησαν, τί στάση κρατήσανε. Θα έπρεπε να μπορούν οι Γ.Σ. να αλλάξουν όσους από αυτούς θέλουν, όποτε θέλουν, αν το κρίνουν απαραίτητο.

Όσο για τον πρόεδρο του κάθε φορά διοικητικού σώματος? Κάτω από αυτές τις συνθήκες για τους εκπροσώπους των φοιτητών και των εργαζομένων, αυτός θα μπορούσε κάλλιστα να εκλέγεται μέσα από το όργανο στο οποίο προεδρεύει και να είναι και αυτός με τη σειρά του άμεσα ανακλητός. Και φυσικά θα έπρεπε να έχει όσο το δυνατόν λιγότερες αρμοδιότητες, ενώ το συλλογικό διοικητικό σώμα όσο το δυνατόν περισσότερες.

Ζήτημα για μένα είναι και η ενημέρωση όσων αφορούν άμεσα οι κάθε φορά συνεδριάσεις. Σε μια εποχή που τουλάχιστον στο πανεπιστήμιο Κρήτης "διαθέτουμε" αίθουσες "τηλεδιάσκεψης" (ξέρετε, όπως στις ταινίες :-D ), γιατί δε γίνεται να μπορούν οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι του τμήματος, της σχολής, του πανεπιστημίου, να παρακολουθήσουν ακόμα και live τις συνεδριάσεις που θέλουν, όσοι τέλος πάντων θέλουν?

Να δουν τί λέγεται εκεί και από ποιόν και όλα τα σχετικά?

Βέβαια όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι διατηρούμε τη σημερινή δομή (των φοιτητικών συλλόγων, των σωματείων των εργαζομένων, των διοικητικών οργάνων). Σαφώς και θα μπορούσαν και αυτά να αλλάξουν σε ένα άλλο πανεπιστήμιο, σε μια άλλη κοινωνία. Αλλά για να γίνω πιο κατανοητός είπα να το αποφύγω στα παραπάνω αυτό το ενδεχόμενο... :-)

Αν παρ' όλα και μετά από όλα αυτά εσείς συνεχίζετε να θεωρείτε "δημοκρατικότερο" τον νέο νόμο-πλαίσιο, ε τί να σας πώ:

ΛΟΥΣΤΕΙΤΕ ΤΟΝ, ΓΡΟΘΟΙ!

]]> http://animalis.wordpress.com/?p=214 Sun, 18 May 2008 08:33:01 +0000 animalis http://animalis.wordpress.com/?p=214 ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙΣ. ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ ΕΠΙΣΤΑΜΕΝΗ ΚΑΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΗ ΕΡΕΥΝΑ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΘΕΛΩΝΤΑΣ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΗ ΤΟΥ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΥΠΕΠΕΣΕ ΣΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΣΦΑΛΜΑ.

ΜΕΤΑΦΕΡΩ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ "Ανθρακας το πανεπιστήμιο του Ευριπίδη", ΚΑΘΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΙΔΙΑ ΓΝΩΣΗ. ΕΚΕΙ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΟΤΙ Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ "ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ" ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑ Η ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΩΤΑΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΧΟΡΗΓΗΣΕΙ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΠΟΥΔΩΝ ΙΣΟΤΙΜΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ.

ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΕΔΙΝΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ, ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΕΞΑΜΗΝΟΥΣ Ή ΚΥΚΛΟΥΣ ΣΠΟΥΔΩΝ, ΟΠΩΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΤΟΤΕ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΟΥ ΣΑΕ Κος ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ.

ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ, ΕΙΧΕ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙ ΤΙΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΕΠΙΛΕΧΘΗΚΕ Η ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕ.

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΗΛΑΔΗ ΑΝΩΤΑΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΟΡΗΓΟΥΣΕ ΙΣΟΤΙΜΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΠΟΥΔΩΝ. ΑΥΤΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ.

ΓΝΩΡΙΖΕ Ή ΟΧΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;

ΑΝ ΝΑΙ ΤΟΤΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΨΕΥΔΩΣ ΜΙΑ ΝΟΜΙΚΗ ΟΡΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΝΑ "ΠΛΗΞΕΙ" ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ. ΔΗΛΑΔΗ ΕΙΠΕ ΨΕΜΑΤΑ ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΙΘΑΝΟΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ Ή ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΩΣΕΙ ΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ ΤΟΥ. ΟΜΩΣ ΡΩΤΩ. Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟΣ ΣΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ; Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ; Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ ΤΟΥ; ΓΙ'ΑΥΤΟ ΑΛΛΩΣΤΕ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΕΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΘΕΜΑ;

ΑΝ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕ ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΟΥΜΕ. ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΧΕΙ ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΘΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ; ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΜΕΛΛΕΙ ΓΕΝΝΕΣΘΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΑΓΝΟΕΙ ΤΑ ΙΣΧΥΟΝΤΑ; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ;

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙ ΣΩΣΤΑ;

ΤΟΤΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ, ΔΙΟΤΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΗΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΠΟΥ ΕΙΤΕ ΔΕΝ ΕΝΗΜΕΡΩΝΩΝΤΑΙ, ΕΙΤΕ ΔΕΝ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΟ ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ, ΕΙΤΕ ΤΕΛΟΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΝ ΑΠΛΩΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΣΤΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΝΑ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΜΕΙΓΜΑ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΩΧΑΔΕΛΦΙΣΜΟΥ, ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΣΟ ΣΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ.

ΣΤΟ ΨΕΥΔΟΣ Ή ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΣΤΗ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ.

ΑΠΟ ΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΙΑ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΘΕΣΗ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΜΗ ΚΡΑΤΙΚΟΥ, ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΟΥ ΑΕΙ ΝΑ ΣΥΓΧΕΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΘΑΡΑ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΟ, ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΜΙΑΣ ΑΝΩΤΕΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΕΛΙΤ.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ, ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΡΝΗΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΗΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ, ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΣΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΚΑΙ ΕΔΩΣΑΝ ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ, ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ.

ΕΝΑ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ.

ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ ΑΛΛΑ ΕΛΠΙΖΩ

Ας είναι καλά όλοι εκείνοι οι ιστοριοκάπηλοι και συκοφάντες των Μεγάλων Ελλήνων που φρόντισαν με την εμπάθεια και το μίσος τους να ξυπνήσουν τα αίματά μας και να αναθερμάνουν την αγάπη και το θαυμασμό μας για ένα Μεγάλο Έλληνα Ηγέτη, ένα πολύτιμο Κεφάλαιο αυτής της δύσμοιρης Πατρίδας που έχει μάθει πια καλά να "αχρηστεύει" τα παιδιά της που αξίζουν πραγματικά και να αφήνει να επιπλέουν οι "φελλοί", όπως έλεγε και ο Χάρρυ Κλυν...

Μεγάλος Πολιτικός ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης! Μια του λέξη, ένα νεύμα αρκεί για να κινητοποιήσει τους πάντες, φίλους και αντιπάλους (ή μάλλον εχθρούς, γιατί ο Μητσοτάκης δεν είχε ποτέ αντιπάλους - άπαικτος γαρ - αλλά εχθρούς!!!) και να απασχολήσει τον θαυμαστό κόσμο των media!

Όσο όμως και αν υλακτούν οι κύνες του "ανδρεοπαπανδρεϊσμού" και της μισαλλοδοξίας, όσο και αν ωρύονται και κάποιοι "προδότες" μέσα απ' την Μεγάλη Φιλελεύθερη Δημοκρατική Παράταξη, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης - είτε τους αρέσει είτε όχι - ανήκει στο πάνθεον των μεγαλύτερων Ελλήνων Πολιτικών της σύγχρονης Παγκόσμιας Ιστορίας! Η αναγνώριση που του αρνούνται κάποιοι μικροί και ασήμαντοι στη Χώρα μας έχει έλθει και έρχεται από όλες της γωνιές της γης! Αλλά ακόμη και οι μεγαλύτερες ιστορικές προσωπικότητες της Αριστεράς (Χαρ. Φλωράκης, Λεων. Κύρκος, Μανώλης Γλέζος, κ.ά.) μόνο καλά λόγια είχαν και έχουν να πουν για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη! Γιατί ήταν και είναι πάντοτε αγνός, ευθύς και άδολος συνομιλητής, σε αντίθεση με τον μακαρίτη τον Ανδρέα Παναδρέου που σαν πονηρή αλεπού αντιμετώπιζε τους πάντες με καχυποψία και εκδικητικότητα! Ήταν όμως άρρωστος ο άνθρωπος και ίσως αυτό τον δικαιολογεί κάπως... Άρρωστος σωματικά και ψυχοδιανοητικά... Ο ερρυθηματώδης λύκος που τον ταλάνιζε - και ο οποίος τελικά τον οδήγησε στην πλήρη οργανική αποσύνθεση και τον θάνατο - είναι μια φοβερή ασθένεια που μπορεί να εξηγήσει πολλές από τις σχιζοειδείς συμπεριφορές του μακαρίτη.

Ο Μητσοτάκης υπήρξε ένα από τα "θύματα" αυτής της αρρώστειας του Ανδρέα... Μια αρρώστεια που επιδεινώθηκε από την τραγική μειονεξία ενός παιδιού (Ανδρέας Παπανδρέου) που ένιωθε σφοδρότατα την πολιτική απόρριψη του Μεγάλου πατέρα του (Γεώργιος Παπανδρέου)! Ενός παιδιού που άκουγε τον Γέρο της Δημοκρατίας να λέει με θαυμαστό για τον Κρητίκαρο πολιτικό: "Μπαίνει ο Ψηλός και γεμίζει η Βουλή αρχηγό"!!! Ο Μητσοτάκης ήταν ο βέβαιος διάδοχος του Γέρου της Δημοκρατίας. Το μεγάλο "αγκάθι" και ο "μοιραίος" άνθρωπος για τον Γέρο και για την Παράταξη του Κέντρου ήταν πάντοτε και παρέμεινε ο Ανδρέας Παπανδρέου! Τις δικές του "βρωμιές" ήθελε να καλύψει από πατρική στοργή ο Γέρος γι' αυτό συγκρούστηκε με το Παλάτι για την ανάληψη από τον ίδιο του Υπουργείου Αμύνης. Κάτι που το Παλάτι - που γνώριζε τα περί αναμίξεως του Ανδρέα στην υπόθεση "ΑΣΠΙΔΑ" - δεν θα μπορούσε να επιτρέψει ποτέ... Και έτσι, μέσα από μια αλληλουχία αμοιβαίων λαθών και αλληλοτροφοδοτούμενης όξυνσης οδηγηθήκαμε στα μοιραία γεγονότα του '65, γνωστά ως "Ιουλιανά". Μοιραία για τον τόπο αλλά και για όλους τους τότε πρωταγωνιστές, εκτός από ένα: τον Ανδρέα Παπανδρέου, που αργότερα καπηλεύτηκε τα γεγονότα εκείνα (συγκαλύπτοντας με τη βοήθεια των γνωστών δημοσιογραφικών συγκροτημάτων τις δικές του τραγικές ευθύνες...) για να επιπλεύσει ως "διάδοχος" του Γέρου της Δημοκρατίας, παραγκωνίζοντας τον μεγάλο του εχθρό, τον Κώστα Μητσοτάκη!

Γι' αυτό όταν ο τελευταίος εξελέγη Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας τον υποδέχθηκε με πρωτόγνωρες και αήθεις ύβρεις, που ποτέ άλλοτε δεν είχαν και δεν έχουν ακουστεί από ένα αρχηγό κόμματος για την εκλογή αρχηγού άλλου κόμματος!!! Αλλά αυτός ήταν ο Ανδρέας! Πανούργος, πλάνος και... εκδικητικός! Γεμάτος απωθημένα και μειονεξία, που όταν συνδυασθούν με την εξουσία καθίστανται δύναμη καταστροφής και ολέθρου!

Ιδιαίτερα όμως ας προσέξουν κάποιοι της "από 'δω πλευράς", γιατί με τις δικές τους μειονεξίες και αντιπαλότητες ζημιώνουν τη Νέα Δημοκρατία. Ο σημερινός Πρωθυπουργός πέτυχε γιατί αγκάλιασε και ενίσχυσε το νέο κεντρώο ρεύμα (μεσαίος χώρος) που ο Μητσοτάκης έφερε στην Παράταξη και με το οποίο κατόρθωσε να κατανικήσει τον πανίσχυρο Ανδρέα της δεκαετίας του '80! Άλλωστε και ο ίδιος ο Κώστας Καραμανλής επί Μητσοτάκη μπήκε στην ενεργό κομματική και πολιτική δράση! Κάποιοι όμως που παριστάνουν τους "βασιλικώτερους του βασιλέως" κάνουν ζημιά και στην Παράταξη και στον Κώστα Καραμανλή, αναμοχλεύοντας πάθη και κόντρες του παρελθόντος που στοίχισαν ακριβά στη Νέα Δημοκρατία και εδραίωσαν το ΠΑΣΟΚ για 20 χρόνια στην εξουσία, εις βάρος του Λαού και της Ελλάδας μας!

Ας γίνει το παρελθόν δίδαγμα για όλους. Και όσοι έχουν προσωπικές συμπάθειες και αντιπάθειες μέσα στη Μεγάλη Φιλελεύθερη Δημοκρατική Παράταξη, ας τις κρατούν στα εσώψυχά τους ανέκφραστες, εάν πραγματικά ενδιαφέρονται για την προκοπή της σημερινής Κυβέρνησης και του άξιου Πρωθυπουργού μας! Διαφορετικά θα κάνουν τη ζημιά που κατάφερε η μοιραία "τριανδρία" της περιόδου 1990-1993 (Έβερτ-Δήμας-Κανελλόπουλος) και την οποία ολοκλήρωσε ο άπειρος και "παγιδευθείς" από εκείνους Αντώνης Σαμαράς, ανατρέποντας την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και φέρνοντας το ΠΑΣΟΚ για άλλα 10 χρόνια στην εξουσία!

Ουδέν το μεμπτόν εις τους αγαπώντας τις νέες τεχνολογίες.

Στο ένα απο τα δύο post που δημοσίευσε ,μέχρι τώρα μέσα στο 2008,

γράφει ένα όμορφο παραμυθάκι για το περίφημο

Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης “Α. Τρίτσης”, όπου αναφέρει 

"Γ. Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ

Δυστυχώς, αυτός ο τεράστιος πνεύμονας πρασίνου, αυτό το ανεκτίμητης οικολογικής αξίας, πανέμορφο Πάρκο, παρουσιάζει σήμερα εικόνα τραγικής εγκατάλειψης.

Ο χώρος έχει ουσιαστικά εγκαταλειφθεί στην τύχη του από την πολιτεία.

Σήμερα, μεγάλα τμήματα του Πάρκου παραμένουν αναξιοποίητα. Η συντήρηση του πρασίνου είναι σχεδόν ανύπαρκτη και πολλές από τις εγκαταστάσεις του παρουσιάζουν εικόνα έντονης φθοράς.

Οι ευθύνες της Πολιτείας είναι τεράστιες καθώς οι σχετικές με τη συντήρησή του πιστώσεις προς τον Α.Σ.Δ.Α. και το Φορέα Διαχείρισης του Πάρκου έχουν περικοπεί δραστικά τα τελευταία χρόνια. "

Την ευθύνη την ρίχνει στη πολιτεία γενικώς και αορίστως χωρίς να αναφέρει και στο ιστορικό που αναπτύσσει τις πράξεις και παραλείψεις των Δημοτικών Αρχόντων των όμορων Δήμων που κατήντησαν το Πάρκο στην σημερινή τραγική κατάσταση.

Βέβαια δεν μπορεί να γράψει αυτο που έχει γίνει γιατί έχει γίνει και ποιοί ευθύνονται , πέρα απο την πολιτεία, γενικά.

Δεν μπορεί να το γράψει γιατί θα πρέπει να αναφέρει και τους υπεύθυνους.

Αντ΄αυτού , λοιπόν, ετοιμάζει την γιορτή της Αυτοδιοίκησης στις 11-05-2008, όπου το τιμώμενο πρόσωπο θα είναι ο προηγούμενος Δήμαρχος.

ΚΑΛΟ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΣΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΡΑΚΟ......

ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΠΛΗΡΩΘΟΥΝ .......

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΠΟΥ ΞΟΔΕΥΟΝΤΑΙ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΦΙΕΣΤΕΣ.....

ΑΝΟΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΑΧΡΗΣΤΕΣ.

ΑΡΑΓΕ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΤΟΝ ΔΙΑΔΟΧΟ ΤΟΥ.......

(ΠΑΤΗΡ, ΥΙΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ)

Διαβάστε απο το ΠΑΡΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 30/3/2008

QUEEN ELIZABETH : (...)What canst thou swear by now?

KING RICHARD III : The time to come.

QUEEN ELIZABETH : That thou hast wronged in the time o'erpast;(...)Swear not by time to come;for that thou hast Misused ere used, by time misused o'erpast.

Richard III (Act 4 - Scene 4)

William Shakespeare

(Μτφ. Ελισάβετ¨Σε τι μπορείς να ορκιστείς τώρα;” - Ριχάρδος”Στο ΄Μέλλον!” - Ελισάβετ”Αυτό που το λάθεψες στο παρελθόν; (...) Μήν ορκίζεσαι στο μέλλον γιατί το έχεις ήδη καταχραστεί με ένα κακομεταχειρισμένο παρελθόν.”)

Είμαι υπέρ του δημοψηφίσματος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α καθώς και σε κάθε άλλη μορφή έκφρασης του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αλλά η αριστερά που εκφράζει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μαζί με τους “εκσυχρονιστές” του ΠΑ.ΣΟ.Κ μαζί με κάπιους “Δεξιούς¨ (π.χ.Κυριάκος) προκάλεσαν ένα κακό προηγούμενο απορρίπτοντας μετά βδελυγμίας, είτε άμεσα με την πλειοψηφική συνεργασία τους στη βουλή, είτε έμμεσα με κατηγορίες περί “ακροδεξιάς” από το μέσα που ήλεγχαν την αίτηση του Χριστοδούλου για δημοψήφισμα! Όταν θεώρησαν ως “νίκη” της δημοκρατίας την απόρριψη 3εκ. Υπογραφών Ελλήνων πολιτών για δημοψήφισμα, τι επιρροή θα έχουν τώρα με τις μερικές δεκάδες που θα συγκεντρώσουν; Υποστηρίζω κάθε δημοψήφισμα κι όταν θα διαφώνω με κάποια άποψη θα τη καταψηφίσω, τουλάχιστον όμως θα έχω το δικαίωμα της γνώμης. Μακάρι να γίνει τουλάχιστον μια αρχή....

ΥΓ - Όσο για το Χριστόδουλο, στην Ελλάδα ποτέ δεν εκτιμήσαμε αυτούς που ήταν μπροστά από την εποχή τους παρά μετά θάνατον..

Είναι δηλαδή 300 parta(ns) όλα και διαχειρίζονται τα πάντα ,τα οποία μεσο ή μακροπρόθεσμα θα επηρεάσουν καταλυτικά τις ζωές ημών και των παιδιών μας.

Ωραία μέχρις εδώ.

Εμείς αποφασίσαμε ποιοι θα ναι στα έδρανα, οπότε το μπαλάκι -όπως- ισχυρίζονται πέφτει σε μας και μόνο.

Ωραία...

Κάντε τι είναι να κάνετε, βάλτε την ταμπέλα του "μαλάκα" σε όλες αυτές τις χιλιάδες που απεργούν και βγαίνουν στο δρόμο και διεκδικούν και κάντε τα "προαποφασισμένα" και γω δε ξέρω από ποιους...

Αλλά μην το παραγαμάτε, λέμε.

Ακούς εκεί πρόταση δυσπιστίας στην Κυβέρνηση. Δηλαδή οι 148 θεωρούν ανίκανους ,προδότες και λαμόγια τους άλλους 152 και καταθέτουν μία πρόταση, η οποία εκ του Συντάγματος μπορεί να οδηγήσει και σε εκλογές.

Πάλι ωραία μέχρις εδώ ;-)

Αλλά, λέω εγώ τώρα ο δύσπιστος τσοπάνης, πρόταση δυσπιστίας με ονομαστική ,δηλαδή φανερή, ψηφοφορία;;;

Και ποιος θα είναι αυτός από τους 152 που θα ψήφιζε "υπέρ" ή "παρών";

Μιλάμε ότι μας θεωρούν τόσο μ@λ@κες, όσο δε πάει.

Τρέχει το ασφαλιστικό, τρέχει το "Μακεδονικό" και μαζί με τους 300 τρέχει για άλλη γη και άλλα μέρη η νοημοσύνη μας. Τόσο απλά και τόσο όμορφα...

Και για να κάνουμε και λίγο ετυμολογία λέξεων, μου ρθε τώρα στο μυαλό η "δημοκρατία". Δηλαδή, "κρατεί" (εξουσιάζει) ο "δήμος" (λαός)..

Μάλιστα...

Καταθέτω λοιπόν και γω με τη σειρά μου, μιας και είναι τόσο της μόδας όσο και ανώδυνο, πρόταση μομφής κατά του Λύκου, του Μάνου, του Δήμου, του coach, του Αλλουφάνιου, της Μαμάς, του Δάσκαλου, των παιδιών από την Αλιαρτό και γενικά σε όλους τους Ελληνες μπλόγκερς...

Μη ρωτάτε το λόγο.
Έτσι, χαβαλές να γίνεται.
Ή μήπως μπορείτε να κάνετε κάτι;;;
Εδώ μιλάμε για Δημοκρατία του καθενός, όπως τον βολεύει.

Αυτή είναι η Δημοκρατία μας και άμα λάχει σας βάζω και κανα πρόστιμο :lol:

Καλημέραι :P

Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΤΙΘΕΤΑΙ Η ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΙΘΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΠΡΟΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ.

ΔΕΝ ΤΕΘΗΚΕ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΝ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΥΘΕΙ ΚΑΙ ΑΝ ΝΑΙ ΜΕ ΠΟΙΟ ΤΙΜΗΜΑ.

ΔΕΝ ΤΕΘΗΚΑΝ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΛΥΘΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΣΟ ΜΙΑΣ ΠΑΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ, ΠΟΥ ΚΑΘΙΣΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΤΟ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΛΑΪΚΙΣΤΙΚΟ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΨΗΦΟΘΗΡΙΑ.

ΠΟΙΟΙ ΘΕΤΟΥΝ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ;

ΠΡΩΤΟΝ Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ ΣΕ ΤΡΙΑ.

ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ ΕΓΩ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ;

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ.

ΤΟΤΕ ΠΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΝ ΑΠΟΡΙΦΘΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ;

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ.

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΨΗΦΙΣΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟ "ΡΕΠΠΑ", ΠΟΥ ΜΕΙΩΣΕ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗΣ, ΑΥΞΗΣΕ ΤΑ ΟΡΙΑ ΗΛΙΚΙΑΣ ΚΑΙ ΑΦΑΙΡΕΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ;

ΤΟ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΙ Ο ΛΑ.Ο.Σ.

ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΔΙΟΤΙ ΣΑΝ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΚΡΑΤΗ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ.

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ Ο ΛΑ.Ο.Σ. ΔΙΑΤΥΜΠΑΝΙΖΕΙ ΤΟΝ "ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΣΜΟ".

ΤΟ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟ Κ.Κ.Ε.

ΤΟ Κ.Κ.Ε. ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΚΑΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ ΣΕ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ ΘΕΜΑ.

ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΒΓΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΑΝ ΒΑΣΗ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΛΑΪΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΗΦΟΘΗΡΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ "ΑΛΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΥΣΗ ΕΝΟΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ.

ΕΓΩ ΑΠΑΙΤΩ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΙΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΕΛΠΙΔΑ.

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΩΝ 350 - 700 € ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΠΕΛΩΜΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΟΥΣ.

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΠΕΛΑΤΕΙΑΣ ΕΠΙΔΟΞΩΝ ΣΩΤΗΡΩΝ.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΑΠΕΛΩΜΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ.

"Πάει το ΠΑΣΟΚ σβήνει"

"Και καλά κάνει" απαντώ. "Τα κόμματα που δεν ακολουθούν την κοινωνία και αυτή τα προσπερνά τότε χάνονται"

Ένας άλλος φίλος. "Δεν είναι κακό όμως αυτό για την Ελλάδα και το πολιτικό σύστημα;"

"Όχι" του λέω. "Τα κόμματα υπηρετούν τον Λαό και όταν δεν μπορούν να τον εκφράσουν τότε η παρουσία τους μπορεί να κάνει κακό και όχι η απουσία τους"

"Δεν σε ενοχλεί βλέπω" μου ανταπαντά ένας τρίτος.

"Το μόνο που μ'ενοχλεί είναι ότι στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν άνθρωποι, που μεγάλωσαν και μάτωσαν στο συγκεκριμένο χώρο, για ιδέες, που το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, απεμπόλησε και δεν απεκατέστησε. Αυτοί αισθάνονται προδομένοι και μόνοι. Εγώ δεν έχω τέτοιο πρόβλημα ως πολίτης της χώρας"

"Τι θα ψηφίσεις αν δεν υπάρχει αύριο ΠΑΣΟΚ;" με ρωτάει ο πρώτος.

"Σίγουρα όχι Νέα Δημοκρατία" απαντώ. "Σαν γιός εργατών, καταγόμενων από αγροτική περιοχή, δεν ξεχνώ την αγωνία τους για το μέλλον σε δύσκολες εποχές"

"Συνασπισμό;" με ρωτούν και οι τρεις άμεσα.

"Δεν με έχει πείσει, ούτε ο τρόπος εκλογής του νέου προέδρου, ούτε η αριστερίστικη παραφιλολογία. Περιμένω τις λύσεις με καθαρές και απλές κουβέντες με αποκλεισμό της απεμπόλισης της ταυτότητάς του".

"Τότε ΚΚΕ" μου λέει ο δεύτερος.

"Το ΚΚΕ είναι το κόμμα, που έχει παραμείνει απόλυτα προσηλωμένο στις ιδέες του, αλλά δυστυχώς και στα λάθη του. Δεν ανανεώνεται, δεν εξελίσσεται. Ίσως όμως αυτή η προσήλωση να είναι και η δύναμή του. Ίσως να είναι και οι μόνοι, που δεν έχουν προδώσει τις ιδέες τους, ακόμα και μετά την πτώση των εφαρμογών αυτών των ιδεών. Αυτό είναι δύναμη και προοπτική".

"Καλά όμως δεν είναι τραγικό να χαθεί το ΠΑΣΟΚ ένα κόμμα εξουσίας;" με ρωτάει ο τρίτος φίλος.

" Όχι βέβαια" απαντώ. " Αυτό που δύσκολα πιστεύουμε τώρα μετά από λίγο καιρό θα είναι δεδομένο. Άλλωστε η εφαρμογή της εξουσίας δεν οδηγεί και σε αιώνια παρουσία στην πολιτική σκηνή. Ποιος θυμάται το "ΚΟΔΗΣΟ" ή την "ΕΔΗΚ";"

"Όμως το ΚΙΝΗΜΑ που δημιούργησε ο Ανδρέας Παπανδρέου να χαθεί;"  Ρωτάει ο δεύτερος φίλος.

"Τι λέει όμως το όνομα Παπανδρέου στην πλειοψηφία των ΝΕΩΝ;" Ρωτώ εγώ. "Εμείς ζήσαμε την εποχή του Γεωργίου Παπανδρέου; Όχι. Τότε πως περιμένουμε να θυμάται και να αγωνιά ένας νέος για το ΚΙΝΗΜΑ, που ίδρυσε ο Ανδρέας; Γι'αυτούς ο Παπανδρέου είναι πια ένα όνομα στα βιβλία της ιστορίας."

"Ναι αλλά υπάρχουν άνθρωποι, που αγωνίστηκαν για τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ" Πετάχτηκε ο πρώτος.

"Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ έκλεισε τον κύκλο της και είχε την ευκαιρία της. Εμείς που δεν ζήσαμε την δικτατορία, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ λύσεις για τα δικά μας ΠΑΙΔΙΑ και κάποια στιγμή θα κλείσουμε τον δικό μας κύκλο και θα τον ανοίξουν τα παιδιά μας. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ. ΔΙΑΡΚΩΣ ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΗ. Απλώς πρέπει να το καταλάβουμε νωρίς."

"Απαιτείς λοιπόν λύσεις" κατέληξε ο ένας φίλος φεύγοντας για τα σπίτια μας.

"Ακριβώς. Αν το ΠΑΣΟΚ βρει τη δύναμη ανανέωσης και δώσει λύσεις τότε θα είμαι μαζί του. Αν όμως της λύσεις τις δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ τότε μπορεί να με κερδίσει. Τώρα όμως είμαι πολύ απαιτητικός και θα αναλύσω τα δεδομένα με μεγάλη προσοχή."

Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο με ρώτησε ο ένας φίλος. "Θα οργανωθείς στο ΠΑΣΟΚ ή στον ΣΥΝ;"

"Γιατί είμαι τώρα οργανωμένος; Λέω τις απόψεις μου όπως όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι και κρίνομαι γι'αυτό. Δεν μπαίνω σε διαδικασίες ίντριγκων και εσωκομματικών διαμαχών. Άσε που το ΠΑΣΟΚ ή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν με έχουν και ανάγκη. Εγώ ως ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ".

Αυτό ήταν μια πραγματική συνομιλία ανάμεσα σε σκεπτόμενους ανθρώπους

Αυτό ανανεώνει την κοινωνία και της δίνει ώθηση. Σωστά.

Αλλά πια είναι η ΝΕΑ ΕΛΠΙΔΑ;

ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ.

Δεν είπε τίποτα για το ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ. Απλώς ότι χρειάζεται λύση για το ΛΑΟ.

Σε μένα όμως, που ανησυχώ αν και πότε θα πάρω σύνταξη δεν μου λέει πως.

Για την ΠΑΙΔΕΙΑ μιλάει για το ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ. Ωραία.

Διάβασα όμως στην Κ.Ελευθεροτυπία:

Μήπως, λέω μήπως αυτό είναι μια αρχική προσέγγιση για την τελική Ιδιωτικοποίηση της ΠΑΙΔΕΙΑΣ με την υπογραφή ενός "Αριστερού Ανανεωτικού" Κόμματος;

Δεν έχω ακούσει κάτι ξεκάθαρο για τα ΕΘΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ. Μια προσέγγιση με τους γείτονες είναι θεμιτή αλλά με ποιο κόστος δεν μας λέει;

Για την ακρίβεια μας είπε ότι πρέπει να καταπολεμηθεί. Σωστά αυτό το ξέρω κι εγώ. Πως όμως το ψάχνουν.

Μας είπε ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αποφασίσει αν είναι μέρος του συστήματος ή στην αντίθετη πλευρά.

Επικροτώ και επαυξάνω διότι κι εγώ δεν θέλω το ΠΑΣΟΚ να είναι μέρος του συστήματος.

Το πρόβλημα όμως είναι μήπως αποφάσισαν να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ μέρος του συστήματος για να αναλάβουν την εξουσία.

Μόνο ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ μπορεί να αυξάνει τα ποσοστά, αλλά στον καταστηματάρχη της ΑΘΗΝΑ, που του σπάνε το μαγαζί "ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ" τι θα του πει;

Ότι το μαγαζί, που το χρωστάει ακόμα και το φτιάχνει με αίμα, το κατέστρεψαν κάποιοι "αγαθοί επαναστάτες" για να αλλάξουν τον κόσμο. ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ ΘΕΛΕΙ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΠΩΣ.

Μήπως σαν εξουσία θα έρθει σε αντιπαράθεση με τους "ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ";

Τότε απλώς θα έχει διαπράξει πολιτική απάτη, διότι τους υποστηρίζει τώρα για να τους αποκηρύξει μετά.

Το μόνο που έχει πει και προτείνει είναι η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΙΚΩΝ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ.

Υπόσχεται γενικά ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ.

Νομίζω ότι και η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ το ίδιο υποσχέθηκε και δεν το είδαμε

ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΣ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΥΞΗΣΕΙ ΤΑ ΠΟΣΟΣΤΑ.

ΤΟ ΝΑ ΣΕ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΤΑ ΕΚΔΟΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΟΜΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΘΕΛΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΔΕΝ ΤΙΣ ΔΙΝΕΙ ΓΙ'ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΥΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ.

ΑΝ ΔΕΝ ΤΙΣ ΔΩΣΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΤΟΤΕ Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΘΟΡΥΒΟ.

ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΟΡΥΒΟΣ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ. 

Μιλάνε οι ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ για τον Κο Τσίπρα.

Μιλάνε για "ροζ Αριστερά".

Τουλάχιστον έχουν χρώμα, δεν είναι μαύροι.

Από εδώ έχω κρίνει τον ΣΥΝ, το ΚΚΕ και μου έχουν απαντήσει με ΣΚΛΗΡΟ ΤΡΟΠΟ.

Τους κρίνω και με κρίνουν αλλά πάντα με καθαρότητα στο νου, τη σκέψη, την ματιά.

Όμως δεν μπορώ να αποδεχθώ όσο Δημοκράτης και αν είμαι να μιλάνε:

ΟΙ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

ΟΙ ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ, ΤΗΣ ΑΡΙΑΣ ΦΥΛΗΣ.

ΟΙ ΤΙΜΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

ΟΙ ΝΟΣΤΑΛΓΟΙ ΤΩΝ ΣΦΑΓΕΩΝ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ, ΤΗΣ ΚΑΝΔΑΝΟΥ, ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ.

ΟΙ ΜΑΓΚΟΥΡΟΦΟΡΟΙ ΜΕ ΤΑ ΞΥΡΙΣΜΕΝΑ ΚΕΦΑΛΙΑ.

ΑΥΤΟΙ, ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

ΕΓΩ Ο ΠΑΣΟΚΟΣ, ΠΟΥ ΚΡΙΝΩ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΔΩΣΩ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ.

ΓΕΝΙΚΑ ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΩ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ.

ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΟΜΙΛΟΥΝ

    Εν συνεχεία το ελεγχόμενο κράτος επεμβαίνει κατασταλτικά. Ασκούνται ποινικές διώξεις. Απλά, τυχόν πλημμελήματα, αναπόδεικτα σε πρώτη φάση, μετατρέπονται σε κακουργήματα για να τρομοκρατηθεί ο ανυποψίαστος πολίτης.

    Επεμβαίνει χωρίς να υπάρχει λόγος η υπηρεσία ηλεκτρονικού εγκλήματος, γίνονται έρευνες σε σπίτια που θυμίζουν γερμανοκρατία και χούντα. Ακολουθούν κατασχέσεις ηλεκτρονικών υπολογιστών, για να στοχοποιηθεί η χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και η πρόσβαση στο διαδίκτυο και δη σε blogs.

   Όλα αυτά είναι κατά την άποψή μου παράνομα, ξεχειλώνουν και αναιρούν κάθε προστασία του πολίτη έναντι της κρατικής αυθαιρεσίας. Τα ατομικά δικαιώματα παραβιάζονται βάναυσα.

  Το αδίκημα της εκβίασης δεν διαπράττεται μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή. Οποιος εκβιάζει δεν δημοσιοποιεί το περιεχόμενο της εκβίασης. Δεν εμφανίζει τίποτα δημόσια. Η δημοσιοποίηση αναιρεί τον χαρακτήρα της πράξης ως εκβίασης. Την μετατρέπει σε πιθανή συκοφαντική δυσφήμιση, η οποία είναι πλημμέλημα και διώκεται μόνο κατόπιν εγκλήσεως του παθόντος.

   Αυτό σημαίνει πως τα κακουργήματα, οι εκβιάσεις, οι έρευνες και οι κατασχέσεις είναι νομικά έωλες. Αλλωστε η εκβίαση καταλήγει κατά κανόνα στην σύλληψη του δράστη την ώρα που λαμβάνει ή κατέχει προσημειωμένα νομίσματα. Εκβίαση με δημοσιοποιημένα τα στοιχεία δεν μπορεί να εννοηθεί.     Στην συνέχεια ακολουθεί έντονη δημοσιότητα. Οι εξαρτημένοι δημοσιογράφοι των μέσων ενημέρωσης που ελέγχονται από επιχειρηματίες και κυβερνήσεις, δίνουν δημοσιότητα στο ζήτημα. Αλαλάζουν μαινόμενοι, ότι ουδείς μπορεί να τους καθυβρίζει κλπ. .

 Ο έλεγχος που τους γίνεται από τους ελεύθερους πολίτες των ιστοχώρων είναι δριμύς.

 Τα blogs και το διαδίκτυο τους υποκαθιστούν και συχνά τους αποκαθηλώνουν.

Η έκφραση εναλλακτικής ενημέρωσης και η έκφραση σοβαρών απόψεων είναι φυσικά επικίνδυνη και ενοχλητική για τις ολιγαρχίες και τα οικονομικά συμφέροντα. Είναι ενοχλητική και για τους ίδιους τους μεγαλόσχημους δημοσιογράφους. Χάνουν την ισχύ τους ως μοναδικοί διαμορφωτές άποψης, το ίδιο και αυτοί που τους ελέγχουν.

Η είδηση έχει αλλάξει πλέον τόπο δημοσίευσης, το ίδιο και η άποψη, η κριτική, η γνώμη.

 Είναι σαφές πως οι εξουσίες ενοχλούνται και θεωρούν δεδομένο και αναγκαίο να δράσουν, αξιοποιώντας ολόκληρο τον μηχανισμό καταστολής που διαθέτουν.

Αυτό και πράττουν, άκομψα και επιθετικά εναντίον απροστάτευτων μεμονωμένων πολιτών. Σύντομα θα φέρουν ρυθμίσεις που θα προσβάλλουν την ελευθερία του διαδικτύου, θα το φιμώνουν και θα το αστυνομεύουν έντονα.

Σκοπός τους είναι να στοχοποιήσουν, να αχρηστεύσουν πρακτικά και να καταρρακώσουν ηθικά τα blogs και τους bloggers. Τους ανθρώπους που βρήκαν ένα τρόπο ελεύθερης έκφρασης, οργάνωσης και επικοινωνίας.

Τα blogs πρέπει να παραμείνουν ελεύθερα και ακηδεμόνευτα. Αποτελούν ένα στοιχείο μιας δημοκρατίας που γεννιέται. Αποτελούν ένα παράθυρο στον συνάνθρωπο και στον πλανήτη όλο. Αποτελούν χώρο ελεύθερης έκφρασης, χωρίς οικονομικές εξαρτήσεις και υποχρεώσεις.

 Είναι χρέος και καθήκον μας να αντισταθούμε μαζικά στην βία της εξουσίας, στην ηλεκτρονική αστυνόμευση του «Μεγάλου Αδελφού», στην προσπάθεια ολοκληρωτικού φιμώματος της ελεύθερης έκφρασης του ανθρώπου.            

Θα ήταν ωστόσο λανθασμένη μια προσέγγιση του κοινωνικού και πολιτειακού μορφώματος της κλασικής Αθήνας με εφαλτήριο τις σταθερές εννοιακές κατηγοριοποιήσεις της φιλοσοφίας, των μαθηματικών ή της γεωμετρίας. Για να καταστεί δυνατή η προσέγγιση και η ερμηνεία της λειτουργίας της αρχαίας πόλης θα πρέπει να ειδωθεί στο πλαίσιο που ορίζουν τα ιστορικά συμφραζόμενα και οι εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στο παρόν της αθηναϊκής δημοκρατίας.

Η Αθήνα είναι μια ιδιαίτερα σύνθετη και εσωτερικά διαφοροποιημένη κοινωνία ∙ η δομή της παρέχει εξαρχής μια σειρά διαμεσολαβήσεων στα κρίσιμα ζητήματα της ισονομίας, και της πολιτικής ισότητας. Το αθηναϊκό κοινωνικό σύστημα αποτελείται από τρία μεγάλα και σαφώς διακριτά μεταξύ τους σώματα: τους πολίτες, τους μετοίκους (και τους απελεύθερους) και τους δούλους. Η ποσοτική αναλογία των τάξεων αυτών είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική για τον τρόπο οργάνωσης της αθηναϊκής κοινωνίας. Σύμφωνα με τις απογραφές, το σώμα των πολιτών αριθμούσε 21-40.000 μέλη, των μετοίκων 10.000, ενώ εκείνο των δούλων 60-100.000 μέλη στη χρονική περίοδο της κλασικής αθηναϊκής δημοκρατίας.

Κυρίαρχο σώμα μεταξύ αυτών ήταν οι πολίτες. Αποτελώντας μόλις το ¼ περίπου του πληθυσμού της Αττικής, είναι οι μόνοι που κατέχουν το δικαίωμα συμμετοχής στις διαδικασίες λήψης πολιτικών αποφάσεων που έχουν συνέπειες για το σύνολο της πόλης και οι μόνοι που κατέχουν τα δημοκρατικά προνόμια της ισονομίας και της ισηγορίας, καθώς και της εγγείου ιδιοκτησίας. Την ιδιότητα του πολίτη δικαιούνταν μόνο όσοι κατάγονταν από γονείς Αθηναίους ελεύθερους πολίτες που είχαν συνδεθεί με νόμιμο γάμο. Οι γυναίκες, αν και έφεραν τον τίτλο του πολίτη, αποκλείονταν από την πολιτική ζωή και η συμμετοχή τους περιοριζόταν στις θρησκευτικές εορτές.

Οι μέτοικοι ήταν ξένοι που είχαν εγκατασταθεί και εργάζονταν στην Αθήνα. Η ιδιότητα του μετοίκου αποδιδόταν τύποις μόνο μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα παραμονής και με τον όρο της ισόβιας εγκατάστασης. Πρακτικά ωστόσο παραχωρούνταν ύστερα από ένα διάστημα εφόσον ο υποψήφιος μέτοικος ανταποκρινόταν στις υποχρεώσεις που όριζε ο νόμος: έπρεπε να καταβάλει φόρο παραμονής, έκτακτο πολεμικό φόρο, να αναλαμβάνει λειτουργίες αλλά και να συμμετέχει στις πολεμικές εκστρατείες της Αθήνας. Κάθε μέτοικος εγγραφόταν στον κατάλογο του δήμου όπου διέμενε και είχε έναν «προστάτη», έναν πολίτη που τον εκπροσωπούσε στο δικαστήριο, αλλά και δρούσε ως εγγυητής σε συμφωνίες που σύναπτε ο μέτοικος. Συνεπώς, αν και μπορούσαν να διατηρούν στενούς δεσμούς με Αθηναίους πολίτες, η συμμετοχή των μετοίκων στη πολιτική ζωή και η δυνατότητα επηρεασμού της παρέμενε μηδαμινή.

Οι δούλοι καταλάμβαναν την χαμηλότερη βαθμίδα στην κοινωνική οργάνωση. Αν και με τις μεταρρυθμίσεις του Σόλωνος είχαν απελευθερωθεί οι υποδουλωμένοι Αθηναίοι, ο πληθυσμός των δούλων αυξήθηκε τον 5^ο αιώνα λόγω των οικονομικών εξελίξεων. Οι δούλοι είτε αξιοποιούνταν από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη τους, ο οποίος οικειοποιούταν το προϊόν της εργασίας τους, είτε νοικιάζονταν σε τρίτους προς ένα αντίτιμο που ισοδυναμούσε μ’ ένα σταθερό εισόδημα. Ο προβληματισμός που αναπτύχθηκε σχετικά με τη νομιμότητα του θεσμού της δουλείας οδήγησε σε επιμέρους φραγμούς, όπως η απαγόρευση υποδούλωσης ελευθέρων πολιτών στις στρατιωτικές εκστρατείες, καθώς και σε ιδιωτικές πράξεις απελευθέρωσης δούλων. Το γεγονός ότι οι δούλοι ήταν στη πλειοψηφία τους ξενικής καταγωγής φαίνεται πως παρείχε μερική νομιμοποίηση στο θεσμό, καθώς η συναίσθηση κάποιας κοινής ταυτότητας σε συνδυασμό με την εγκαθίδρυση της αθηναϊκής ηγεμονίας φαίνεται πως έθιγε την ευαισθησία των πολιτών της ως προς την υποδούλωση Ελλήνων.

Η κοινωνική ισορροπία σε μια διαφοροποιημένη κοινωνία δεν είναι δεδομένη, αλλά προκύπτει ως προϊόν συνεχούς διαπραγμάτευσης και εντοπίζεται στις κοινωνικές, ιστορικές διεργασίες και στις λεπτές ισορροπίες που αυτές διαμορφώνουν. Η οικονομική και επαγγελματική διαφοροποίηση εγκαθιδρύουν ένα πολύπλοκο πλέγμα σχέσεων και ορίζουν ομάδες κοινών συμφερόντων και τρόπων ζωής που διατρέχουν τα κοινωνικά σώματα της αθηναϊκής οργάνωσης. Η δημοκρατία στην Αθήνα, προϊόν η ίδια ιστορικών διεργασιών, συγκροτήθηκε και βάσει συνειδητών επιλογών διαχείρισης των κοινωνικών ομάδων και της οικονομικής δομής, μέσω μηχανισμών (θεσμικών εν πρώτοις) επιμερισμού και ενοποίησης, με αναγκαία αφετηρία κάθε φορά τη «κληροδοτημένη» κοινωνικό-οικονομική δομή.

Μια πρώτη τέτοια προσπάθεια απαντάται στις μεταρρυθμίσεις του Σόλωνος στις αρχές του 6^ου αιώνα. Προκειμένου να θέσει τέρμα στην αποσταθεροποίηση που προκαλούσε η σύγκρουση της παλιάς αριστοκρατίας με τους μικρογαιοκτήμονες και τους φτωχούς αγρότες που βρίσκονταν σε σχέση εξάρτησης και πελατείας προς τους πρώτους, ο Σόλων έλαβε μια σειρά μέτρων ώστε να αποκαταστήσει την ενότητα της πόλης. Κατήργησε τα χρέη των αγροτών που οδηγούσαν σταδιακά πολλούς στην υποδούλωση καθώς και τα όρια της δούλης γης, απελευθέρωσε τους Αθηναίους που εργάζονταν ως υποτελείς των αριστοκρατών, επανέφερε στη πόλη πολλούς πολίτες που είχαν αυτοεξοριστεί για να αποφύγουν την υποδούλωση, αλλά δεν προχώρησε σε αναδιανομή της γης. Επίσης, συνέταξε έναν κώδικα νόμων που θα ίσχυαν για όλους και θέσπισε ένα σύστημα κατάταξης των Αθηναίων βάσει εισοδήματος σε τέσσερις τάξεις: πεντακοσιομέδιμνους, ιππείς, ζευγίτες και θήτες. Στους τελευταίους δεν επιτρεπόταν η εκλογή σε αξιώματα και η συμμετοχή τους περιοριζόταν στην Εκκλησία του Δήμου και στο λαϊκό Δικαστήριο της Ηλιαίας. Τέλος εισήγαγε τον θεσμό της Βουλής των τετρακοσίων, μεταφέροντας πιθανότατα σ’ αυτό κάποιες από τις αρμοδιότητες του Αρείου Πάγου.

Ως συνέπεια των μέτρων αυτών ενισχύθηκαν μερικώς οι φτωχοί αγρότες που κατείχαν πλέον το αγροτεμάχιο που καλλιεργούσαν, αν και δεν καταργήθηκαν εξολοκλήρου οι πελατειακές σχέσεις, το καθεστώς των μικρογαιοκτημόνων παρέμεινε σχετικά ανέπαφο, κυρίως όμως αυξήθηκε ο αστικός πληθυσμός, επιφέροντας επίταση της επαγγελματικής διαφοροποίησης και αλλαγές στην παραγωγική διαδικασία και τις παραγωγικές σχέσεις.

Το σύστημα κατάταξης προϋπήρχε του Σόλωνος, ωστόσο η καινοτομία που εισήγαγε ήταν πως πλέον το κριτήριο κατάταξης, αν και τιμοκρατικό, αφορούσε χρηματική περιουσία, γεγονός που επέτρεπε στους μη έχοντες έγγεια ιδιοκτησία να καταλάβουν υψηλά αξιώματα και να περιληφθούν στις ανώτερες τάξεις. Αυτό ε