Ο Νίκος Λυμπεροπουλος (το Ν στο Νίκος παρακαλώ να διαβαστεί μακρόσυρτο με βέρα πελοποννησια προφορά) δεν είναι ο μόνος από του καταραμένους- κατά γενική ομολογία παικταράς- που βρέθηκε στη δίνη της κόκκινης λαίλαπας του Κοκκαλη. Είναι ο μόνος από μια πλειάδα παικτών, όμως, που αρνήθηκε, αν και είχε την ευκαιρία, να βρει διέξοδο στο εξωτερικό επιμένοντας κόντρα στο κατεστημένο της κόκκινης κυριαρχίας να παλεύει με δαίμονες για την κατάκτηση κάποιου τίτλου. Ήταν μάλιστα τόσο γκαντέμης που τη χρονιά που έφυγε από τον βαζελο για την ΑΕΚ η πρώην ομάδα του πηρέ το μοναδικό της νταμπλ την τελευταία δεκαετία. Βρέθηκε αρκετές φορές στη πηγή αλλά δεν ήπιε νερό έτσι φτάνει σήμερα να δηλώνει «Είμαι 33 χρονών. Πέστε μου εσείς τι κίνητρο να έχω;» και ν’ ακούγεται σαν 70αρης συνταξιούχος που τα βγάζει πέρα μόνο με 500 ευρώ.

"Τίποτα δεν πήγε καλά από την αρχή των πλέι οφ. Η αλαζονεία και ο εγωισμός πληρώνονται δυστυχώς. Δυστυχώς βγήκαμε αληθινοί εγώ και οι συμπαίκτες μου όταν λέγαμε να μην συμμετάσχουμε στην παρωδία. Το λάθος μας ήταν ότι δεν επιμείναμε. Αυτή η κατάσταση γύρισε εναντίον μας. Είμαστε εδώ ακόμα μια φορά κι είδαμε την ΑΕΚ να αντιμετωπίζεται σαν μικρή ομάδα»

Τον πιστεύω. Ο λυμπεροπουλος μαζί ίσως με τον ζηκο και κανα δυο ακόμα γερόλυκους (βλ. Δελλας) σαν από ψυχολογική ανάγκη ή παράκρουση έχουν αυτοανακηρυχθεί φετινοί πρωταθλητές. Στο παρελθόν έχασε με κάθε τρόπο τον τίτλο : Διαιτησία, ανυπαρξία, προσωπική αφλογιστία, διοικητική ανεπάρκεια και είμαι πεπεισμένος ότι τον ενοχλεί πια η γλυκόπικρη γεύση που του αφήνει η αναγνώριση- παρηγοριά (στον άρρωστο) του κόσμου : «Μεγάλος παίχτης αυτός ο Λυμπεροπουλος και ούτε ένα τίτλο ρε πουστη μου» πόσο ανυπόφορα κουραστικό ακούγεται πια στ΄αυτια του.

Από την αρχή αυτής της σεζόν σαν από χρέος προς την ιστορία της η ΑΕΚ ήταν έτοιμη για την υπέρβαση. Ύστερα από χρονιές ξηρασίας ο τίτλος γινόταν επιτακτική ανάγκη. Μαζεύτηκαν πολλοί παίκτες που θα έδιναν τα πάντα για τον τίτλο. Ο Δελλας και ο Ζηκος για να γευτούν την αναγνώριση με τα αγαπημένα τους κιτρινόμαυρα στη δύση της καριέρας τους και ύστερα από αξιόλογη πορεία στο εξωτερικό, ο Ριμπο για εκδίκηση , η νέα γενιά για να γαλουχηθεί με την αύρα του πρωταθλητή στα χρόνια που έρχονται. Ο λυμπε ανάμεσα σ’ αυτούς για να δικαιωθεί από την απόφαση του να μείνει στην Ελλάδα και να διεκδικήσει τα χρωστούμενα προς την αξία του. Η τελευταία ευκαιρία για κάτι καλό. 33 χρονών και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα τον πείθει ότι φέτος είναι επιτέλους η σειρά του. Έτσι ξαφνικά κάποιος Βαλνερ βάζει φρένο στα όνειρα του . Το φινάλε του πρωταθλήματος φέρνει την τρέλα μια συσσωρευμένης απογοήτευσης χρόνων και η τρέλα το ξέσπασμα.

«Γιατί δεν λέει κανείς ότι πήραμε το πρωτάθλημα στους αγωνιστικούς χώρους. Γιατί δεν το είπε κανείς; Παίξαμε στους τελευταίους δέκα αγώνες κι είχαμε 8 νίκες και 2 ισοπαλίες και παίξαμε φανταστικό ποδόσφαιρο.»

Σε αυτό το σημείο κάποιος διστακτικά με κίνδυνο να φάει και καμιά ξανάστροφη έπρεπε να σηκώσει το χέρι του και να του πει χωρίς περιστροφές, ντόμπρα και σταράτα την αλήθεια. «Ότι τελικά δε το πήρατε». Στους αγωνιστικούς χώρους που επικαλείται η «ηθική πρωταθλήτρια» μάζεψε 2 τεσσάρες παίζοντας ξεψυχισμένο ποδόσφαιρο και χτες γλίτωσε άλλη μια από τύχη επειδή ο Πανιώνιος ατύχησε να μετουσιώσει σε γκολ κάποιες από τις πολλές ευκαιρίες του. Από τη στιγμή που δεν είσαι κάνα παιδαρέλι σημερινό και λέγεσαι Νίκος Λυμπεροπουλος και έχεις ένα κύρος σαν παίκτης και μια έντονη προσωπικότητα στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου το δίλλημα είναι προφανές « ή ξενερωμένος αποχωρείς από τα πλει οφ ξέχωρα απο την βούληση της όμαδας σου ή αν δηλώσεις συμμετοχή ο εγωισμός σου και η αλαζονεία σου επιτάσσει να παλέψεις και να βγάλεις το καλύτερο σου εαυτό και όχι να σέρνεις επιδεικτικά το φάντασμα σου». Δυστυχώς ο Νίκος δεν έκανε τίποτα από τα δυο.

Αλλά εδώ που τα λέμε άντε μην ανοίξει το στόμα του και μας πάρει όλους ο διάολος όπως μάλλον πηρέ την ομάδα του με την παρακάτω σποντιτσα ολκής.

«Τι κίνητρο να έχω, σε ποια έδρα παίζουμε σε ποιες εγκαταστάσεις προπονούμαστε; Είμαι στην ΑΕΚ τόσα χρόνια.»

Τελικά σε αυτή τη χώρα ο πιο ασφαλής τρόπος να εκτεθείς (χωρίς πολλές φόρες να το θέλεις) είναι να γραφείς σε ελληνική αθλητική εφημερίδα . Ιδου το πρωτοσέλιδο ύστερα από την πρώτη αγωνιστική των πλει οφ, τότε που δεν έφταιγε ακόμα ούτε η αλαζονεία ούτε ο εγωισμός ούτε η έδρα και οι εγκαταστάσεις :

....ειδημων

Όταν ο Καπετάνος μεταγράφηκε απο τον Ηρακλή στην ΑΕΚ έτοιμος να φορτώσει τα αντίπαλα δίχτυα με δεκάδες γκολ, οι οπαδοί του γηραιού πανηγύριζαν που κατάφεραν να τον ξεφορτωθούν. Λίγο καιρό μετά, οι αντίστοιχοι της ΑΕΚ τραγούδησαν το σύνθημα «βάλε ενα γκολ και ας πεθάνω, Καπετάνο – Καπετάνο».

Την ίδια ανακούφιση έχω την εντύπωση πως θα νιώσουν και οι Λαρισσινοί όταν μάθουν πως υπέγραψε τελικά σε κάποια Αθηναϊκή ομάδα ο Κλέιτον Σίλβα. Ο βραζιλιάνος που ήταν βαρόμετρο στην απόδοση της Λάρισας, έκανε καποια καλά ματς στην αρχή και στο τέλος της σεζον, είχε όμως πολύ χαμηλή απόδοση στη μεγαλύτερη διάρκεια του πρωταθλήματος κι όμως τώρα, παραδόξως εμφανίζεται απο τα ρεπορταζ ως η τέλεια μεταγραφη για τους μεγάλους.

Το ιστορικό (εντελώς βαρετο – μπορείτε να το παραλείψετε)

Ο Κόκκαλης θέλει απαραιτήτως την υπογραφή του μεγάλου παιχταρά Κλέιτον και μετά το ματς στο Καραϊσκάκη επέρχεται η συμφωνία νο1 με 1,7 εκ. Μετά μπαίνει στη μέση ο Βγενόπουλος μόνο και μόνο για το σπάσιμο και κλείνει (συμφωνία νο2) το άπιαστο δεκάρι με 2,5 εκ. Παραλείπω 5-6 συμφωνίες και φτάνω στα της τρέχουσας εβδομάδας όπου εντελώς αναπάντεχα εμφανίζεται ο Ντέμης και για χατίρι του Δώνη δίνει 4 εκ. συν ανταλλάγματα (συμφωνία νο67). Αναμένεται η προσωπική αντίδραση του Βγενόπουλου και η ρελανς απο τη σειρά του Ολυμπιακού - πώληση Μπελούσι στη Μπάγερν για να αγοραστεί ο Κλέιτον. Σε αυτή την περίπτωση ο Τζίγκερ ίσως θολώσει και σπρώξει στον Πηλαδάκη και τα 80 εκατομμύρια της πολυμετοχικότητας.

Το 2006, πάλι ο Κλέιτον, που φέρνει και λίγο σε Ριβάλντο (και οι δύο μοιάζουν να έχουν περάσει ψωρίαση) ήθελε μεταγραφή απο την Καλαμαριά και παρουσιάστηκε ως κελεπούρι που δεν πρέπει να χαθει. Τότε βεβαια δεν ήταν ακόμα απο μόνος του αρκετός για να ενθουσιάσει τους οπαδούς και πλασαριζόταν πακέτο με άλλο παίχτη με δυνατότερο όνομα. Τότε να θυμίσω πως πήγε στη Λάρισα.

Γενικά νομίζω πως οι περισσότεροι αναγνωρίζουμε οτι ο παίχτης έχει κάποια χαρίσματα, παίζει καλά τη θέση του και ίσως σε μεγαλύτερη ομάδα συμπαρασυρθεί και ανεβάσει και τα δικά του στάνταρ απόδοσης. Κανείς όμως δεν τρελαίνεται να έρθει οπωσδήποτε στην ομάδα του ο Κλέιτον και λίγοι θα είναι αυτοί που θα δυσαρεστηθούν αν τον αποκτήσει ο αιώνιος αντίπαλος.

Ακόμα αρχές Μαΐου είναι άλλωστε. Αλίμονο, απο μεταγραφές θα χορτάσουμε όλο το καλοκαίρι.

.. προπονητής της εξέδρας

Βγήκαν πολλοί χτες και σαν πάπιες ή σαν απλά θύματα τις άγνοιας τους εξέφρασαν την έκπληξη τους για την απομάκρυνση του Ιλια Ιβιτς απο τον Ολυμπιακό... Διαβάζω σήμερα σε πολλές εφημερίδες για διαφορά ανάμεσα στον Κόκαλη και στον Ιβιτς για το πως θα οργανωθεί η ομάδα... Παπάκια φίλοι μου...
Πριν απο λίγο καιρό βγήκε δημοσιογράφος του Ολυμπιακού και είπε ότι μέσα στον Ολυμπιακό υπάρχει Δούρειος ίππος. Χτες απλά μου επιβεβαιώθηκε αυτό που ήξερα απο καιρό. Ο Ίλια Ιβις ποτέ δεν έφυγε απο την ΑΕΚ, αντίθετα δούλευε για αυτήν.
Ο Ιβιτς αναγκάστηκε να φύγει απο την ΑΕΚ γιατί ο Φερέρ είχε πρόβλημα μαζί του. Επρεπε να φύγει ή ο Ιβιτς ή ο Φερέρ. Φυσικά με το συμβόλαιο που είχε τότε ο Φερέρ δεν υπήρχε περίπτωση να φύγει... Έτσι ο κολλητός του Ντέμι, Ίλια (μην ξεχνάτε την πολύ καλή φιλία Πετρουλάκης-Βανδής) έκανε την "θυσία" μια και τον ήθελε και ο Ολυμπιακός να πάει στην ομάδα του Πειραιά και φυσικά να δίνει τις πληροφορίες που ήθελε η ΑΕΚ και ο Ντέμης. ο Θείος τον οποίο πολλοί έχουν κατηγορήσει για βιομηχανική κατασκοπεία, ξαφνικά δεχόταν στην ομάδα έναν Δούρειο Ιππο... Αλλά ξέρετε τι λένε... στην πουτάνα πουτανίες; Ο Θείος που δεχόταν σε καθημερινή βάση την κριτική του Ιλια για τον Λεμον, ήξερε. Ο Ίλια αυτό που έκανε ήταν να βρει κάποιους παίκτες για τον Ολυμπιακό, να πορώσει τους παίκτες για την Ευρωπαϊκή πορεία και να απαξιώσει το Ελληνικό Πρωτάθλημα, να δίνει πληροφορίες για την κατάσταση των παικτών που Ολυμπιακού στην ΑΕΚ και να φέρνει νέους παίκτες για τον Ολυμπιακό. Εδώ κολλάει το σχόλιο του Θείου στην συνέντευξη τύπου "τι θα τον κάνουμε τον Ολυμπιακό, κέντρο διερχομένων;"... Πολύ απλά, μια ομάδα που αλλάζει συνέχεια παίκτες δεν στέκεται ποτέ στα πόδια της...
Ο Θείος αποφασίζει κίνηση ματ. Ενώ συνέχεια ο Ιλια έκανε επικριτικά σχόλια για τον Λεμονή, Ο Θείος φωνάζει τον Τακη, του λέει την κατάσταση και φεύγει με αγάπες. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Ιλια, όταν ο Θείος εξέφρασε την απόφαση να διώξει τον Τάκη, ήταν αυτός που φαγώθηκε για να μείνει ο Λεμονής στον Πειραιά. Εαν έμενε ο Λεμονής και ο Ολυμπιακός έχανε το πρωτάθλημα, τότε ο Ιβιτς θα έλεγε, "είδες που στα έλεγα;". Μετά όμως που έφυγε ο Τάκης, πέταξε το μπαλάκι στον Ιβιτς και... στον πρώην βοηθό του Φερέρ στην ΑΕΚ... τον Σεγκούρα, δηλαδή του Ανθρώπου που ο Ιλια Ιβιτς είχε εισηγηθεί για να έρθει στον Ολυμπιακό... Δεν είναι τυχαίο ούτε ότι ο Σεγκούρα είχε φύγει απο την ΑΕΚ γιατι είχε διαφωνίες με τον Φερέρ...
Ετσι η ΑΕΚ βγήκε απροκάλυπτα και κατηγόρησε τον Ολυμπιακό για το πρωτάθλημα, έτσι και ο Κόκαλης έδιωξε "ξαφνικά" τον Ιβιτς απο τον Ολυμπιακό, έκανε μηνύσεις σε Ντέμη και Ριβάλντο και έτσι η ΑΕΚ απλά α μετράει τις 4άρες που θα τρώει... Καλή σας μέρα...

Τελικά η ΑΕΚ δεν τα κατάφερε χτες αν και κέρδιζε 39-25 στο ημίχρονο (εμάς τι μας νοιάζει βέβαια το live να είναι καλά...) στο Bethome ο κόσμος πήγε ταμείο για άλλη μια φορά, αν και με στεναχώρησε που έχασα ένα από τα ειδικά στοιχήματα. Αυτός ο Χαραλαμπίδης ολόκληρο 2ο ημίχρονο και παράταση να μην βάλει ένα τρίποντο να με πήγαινε ταμείο ΚΑΙ εκεί... (+37,2 τελικά χτες).

Ποδόσφαιρο η Exeter πήγε ως τον τελικό των playoff Conference και η Chelsea συνεχίζει την πορεία της.  Αναλυτικός απολογισμός βέβαια εδώ

Πάντως με το έναν ή τον άλλο τρόπο φέτος γεμίσαμε πρωταθλητές. Ένας στα χαρτιά (οσφπ) ένας ηθικός (ΑΕΚ) και ένα στα ντέρμπι (βαζελος). Επίσης όλοι μοίρασαν μια τέσσαρα σε όλους για να μη μείνει κανένας με το παράπονο

Αυτός ο βαζελος το μόνο που του λείπει εκτός από 2-3 παιχτουρες κλάσης είναι λίγο ηρεμία. Να αποβάλει αυτό το χρόνιο άγχος του πρωταθλητισμού που τον διακατέχει. Χτες απλά και ωραία με στρωτή μπάλα και λογική στο παιχνίδι του έπιασε μια απόδοση αξιόλογη. Θα σπρώξει και το πολυμετοχικό μοντέλο τα εκατομμύρια να παρουνε δίδυμο φωτιά αιμαρ και ρικελμε και ποιος τον πιάνει τον αδιαίρετο. Η χθεσινή μάλιστα απόδοση του παναθηναϊκού συγκίνησε και την εφημερίδα πρωταθλητής που έτρεξε να την εκθειάσει στο πρωτοσέλιδο της …...αφού βρήκε πάτημα να την «πέσει» για άλλη μια φορά στον λαβ του χειτ άσπονδο φίλο του προέδρου Ριμπο.

Στα αξιοσημείωτα του χθεσινού ντέρμπι το αγέλαστο πρόσωπο του Πεσειρο που βαριόταν να σηκωθεί από την θέση του να πανηγυρίσει τα γκολ. Αξέχαστο επίσης το εκπληκτικό σλάλομ του Βυντρα στο δεύτερο ημίχρονο που ξεκίνησε από το δεξί άκρο της άμυνας και κατάφερε με επιδέξιες κινήσεις να περάσει 10 κίτρινα αγαλματάκια ακούνητα μέχρι να βρεθεί ελεύθερος εκτός περιοχής έτοιμος να εξαπολύσει σουτ και εκεί προς έκπληξη όλων αποφάσισε να συνεχίσει το σλάλομ προς την αντίθετη κατεύθυνση μέχρι που ζαλισμένος έπεσε πάνω σε ένα από τα κίτρινα ακούνητα αγαλματάκια τελειώνοντας άδοξα την μοναδική σε σύλληψη και εκτέλεση προσπάθεια του……Αυτός είναι ο Λουκάς που αγαπήσαμε.

Εμένα πάντως αυτό που με βασανίζει είναι πως θα αντέξω την αντιεμπορική στραβοχυμένη φάτσα του εβραίου διπλά στο τρόπαιο του τσαμπιονς λιγκ στο ενδεχόμενο που η Τσελσι κερδίσει το τελικό. Το θέμα είναι βέβαια ότι εδώ άντεξα τη φάτσα του Σουμ να σηκώνει το τρόπαιο του πρωταθλητή κάποτε στη λεωφόρο…. στον Γκραντ θα κολλήσω…..άσε που ο πρώτος είχε και ωραία κόρη. Εκείνος όμως που σίγουρα δε ξέρει από εβραίους και σίγουρα θα του κακοφανεί είναι ο Μουρινιο. Αλλά γιατί χολοσκάμε με τέτοια ερωτηματικά του πουθενά αφού στο τέλος ο Σερ αλεξ θα κάνει το γύρο του θριάμβου.

Σύντομα σχόλια μηδενικής σημασίας από τον ειδήμονα της μπάλας.

Ο Δώνης προσπάθησε να ανοίξει διάλογο, υποστηρίζοντας πως ακόμα δεν έχει υπογράψει στους «κιτρινόμαυρους»??? ενώ έφερε ως παράδειγμα τον Τούρκο, Τουμέρ Μετίν, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Κι αυτός φεύγει, αλλά κανείς δεν τον αποκάλεσε προδότη». ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ !

Και μέσα σε όλα αυτά, η ΑΕΛ ανακοίνωσε σήμερα πως η επίσημη παρουσίαση του νέου προπονητή της ομάδας, Μαρίνου Ουζουνίδη, θα γίνει την Παρασκευή (12:30) σε ξενοδοχείο της πόλης.

Όταν ήμουν παιδάκι και ρωτούσα τον πατέρα μου "τι ομάδα είσαι;" αυτός παρόλο που ήταν ΑΕΚ μου έλεγε ότι είναι Πανιώνιος γιατί δεν ήθελε να γίνω φανατικός οπαδός αλλά υγιής φίλαθλος που εκτιμά το θέαμα και γιορτάζει, όχι την ανταγωνιστική επιβολή έναντι των άλλων ως τσαμπουκαλίδικη ρεβάνς, αλλά το ευ αγωνίζεσθε και την ομορφιά του συναγωνισμού μέσα σε αθλητικά πλαίσια. Έτσι, μεγαλώνοντας έμαθα να μη θέλω την νίκη "με κάθε μέσο", έμαθα να προτιμάω η ομάδα μου να χάσει από το να κερδίσει με πέτσινο πέναλτι, έμαθα να μην είμαι φανατικός κι ας μεγάλωσα στην Νέα Φιλαδέλφεια, μέσα σε μια οικογένεια που οι περισσότεροι έπαιζαν μπάλα στην ΑΕΚ από τα γεννοφάσκια τους. Αυτό όμως που συνέβη τις τελευταίες μέρες με εξοργίζει, όχι μόνο ως αθλητικό γεγονός αλλά γιατί απεικονίζει μια πραγματικότητα... Την Ελληνική...

Από τον αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης είδα μόνο το δεύτερο ημίχρονο. Η πάσα του Edinho και το υπέροχο γκόλ του Ismael Blanco με κάτι σαν ανάποδο ψαλίδι με έκαναν να φωνάξω "ΓΚΟΛ!" και μετά να χαμογελάσω κι ας κέρδιζε και ο Ολυμπιακός την ίδια ώρα στο Καραϊσκάκη. Όλοι ξέρουν ότι ο Ολυμπιακός είναι πρωταθλητής μόνο στα χαρτιά με 3 βαθμούς που του χαρίστηκαν από την ΕΠΟ για έναν ηλίθιο λόγο. Κάποιοι θα πουν ότι ο νόμος λέει έτσι κλπ και κολοκύθια τούμπανα. Ο νόμος μπορεί να λέει έτσι εδώ και κάπου αλλού για το ίδιο θέμα να τα λέει αλλιώς, να θυμίσω ότι τα μαλακά ναρκωτικά είναι νόμιμα στην Ολλανδία ενώ στην Ελλάδα παράνομα. Για κάτι λοιπόν που είναι νόμιμο κάπου αλλού και παράνομο εδώ στα Ζωνιανά έγινε μια μικρή μάχη που κάπου αλλού δεν θα γινόταν, οπότε το ζήτημα της νομιμότητας είναι κάτι πολύ σχετικό και συχνά πολύ διαφορετικό από την έννοια του δικαίου.

Η ουσία είναι ότι η ιστορία με τον Βάλνερ, ο Γκαγκάτσης και ο Κόκκαλης μας γάμησαν ένα ακόμα πρωτάθλημα που παρά τις κακές διαιτησίες ήταν κάπως πιο ενδιαφέρον (όχι πιο δίκαιο!) γιατί τα διαιτητικά λάθη φέτος, αν και ήταν περισσότερα από άλλες χρονιές, μοιράστηκαν με τρόπο που έφερε τις ομάδες στην κορυφή να είναι πολύ κοντά μέχρι το τέλος με πιο ευνοημένο τον Ολυμπιακό, όπως πάντα.

Ο Ολυμπιακός διεκδικεί την νίκη "με κάθε μέσο" όπως είπε κάποτε ο θείος Σωκράτης και αυτό το ξέρουμε από καιρό, άλλωστε η ρήση "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" ήταν η βάση που ενέπνευσε και συχνά θεμελίωσε πολλές δικτατορίες και απολυταρχικά καθεστώτα, γιατί όχι και τον θείο Σωκράτη. Όμως μέχρι πρόσφατα αυτό το "με κάθε μέσο" συνέβαινε ή τουλάχιστον εκφραζόταν εντός γηπέδου με την βοήθεια της διαιτησίας, με πέτσινα πέναλτι, με φάουλ που δεν δίνονται και με αποβολές που χαρίζονται. Αυτό που δεν είχαμε δει μέχρι τώρα, και πλέον τραβάει την κατάσταση στα άκρα, ήταν να έχει χάσει ο Ολυμπιακός εντός γηπέδου και παρόλα αυτά να του δίνονται οι τρεις βαθμοί μετά επειδή ένας παίχτης της αντίπαλης ομάδας που μπήκε αλλαγή στο τέλος του παιχνιδιού είχε παίξει για πέντε λεπτά με άλλη ομάδα σε ένα φιλικό ματς το καλοκαίρι. Τι άλλο μένει να δούμε; Ίσως τον Ολυμπιακό να κάνει save πριν από κάθε ματς και να το ξαναπαίζει όταν χάνει όπως έκανα εγώ κάποτε όταν έπαιζα Championship Manager.

Το ζήτημα είναι ότι με αυτόν τον τρόπο ο Ολυμπιακός κερδίζει, ή καλύτερα του χαρίζουν, ένα πρωτάθλημα 30 αγωνιστικών στο οποίο η ΑΕΚ έχει την καλύτερη άμυνα, την καλύτερη επίθεση, τον πρώτο σκόρερ, τις περισσότερες νίκες και τους περισσότερους βαθμούς εντός γηπέδου. Ε σόρρυ κιόλας αλλά μετά από αυτό όποιος οπαδός του Ολυμπιακού πανηγυρίζει για το πρωτάθλημα θεωρώντας ότι το κέρδισε δίκαια είναι επιεικώς βλάκας αν όχι επικίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια. Αν έχετε τέτοιους φίλους προσέχετε το πορτοφόλι σας.

Και μέσα στην βρώμα που αποπνέει και αυτό το πρωτάθλημα ο Κόκκαλης κόπτεται γιατί ο Ριβάλντο και ο Ντέμης μίλησαν στα αποδυτήρια της ΑΕΚ (όχι δημοσίως) γι' αυτό που ο κόσμος έχει τούμπανο κι αυτός κρυφό καμάρι, δηλαδή ότι ο Ολυμπιακός ευνοείται με πλάγιους τρόπους. Μη μου πείτε ότι δεν το είχατε ακούσει πριν το πει ο Ντέμης; Μη μου πείτε ότι δεν το είχατε σκεφτεί; (όπου σκεφτεί βάλτε καλύτερα "καταλάβει"). Άλλωστε ο Καστίγιο έλεγε πρόσφατα ότι ο Ολυμπιακός κάθισε και έχασε από το Λεβαδειακό για να πέσει ο ΟΦΗ (ιδού). Φυσικά κάπου αλλού μετά από μια τέτοια δήλωση θα είχε επέμβει αυτεπάγγελτα ο εισαγγελέας για να διερευνήσει κατά πόσο ήταν στημένο το παιχνίδι η όχι, όμως αυτό δεν έγινε ποτέ γιατί εδώ είναι Ελλάντα.

Στο Ελλάντα λοιπόν έστειλε εξώδικο ο Κόκκαλης στον Ντέμη και στον Ριβάλντο για να ανακαλέσουν κάτι που ειπώθηκε στα αποδυτήρια σε κλειστό κύκλο. Παρόλο που αυτά που ειπώθηκαν άφηναν σαφείς αιχμές αυτό που δεν κατάλαβα είναι από τότε απαγορεύτηκε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, γιατί επαναλαμβάνω αυτά ειπώθηκαν σε κλειστό κύκλο και όχι με δημόσια τοποθέτηση ή σε συνέντευξη τύπου. Επιπλέον έχει σημασία το ποιος ζητάει τα ρέστα από ποιόν και το αν η πρότερη συμπεριφορά του το επιτρέπει. Κοινώς, εκτός ότι ο Ολυμπιακός έχει κλέψει ένα πρωτάθλημα στα φανερά (το φετινό) και πιθανόν πολλά άλλα στα μουλωχτά, θυμίζω ότι είναι ο κύριος Κόκκαλης αυτός που χυδαιολογεί ρεβανσιστικά (λαγοί, κότες, νταπίπα κλπ κλπ είναι γνωστά αυτά) πριν και μετά από κάθε ντέρμπι δυναμιτίζοντας το κλίμα με αντιαθλητικό τρόπο οπότε είναι μάλλον οξύμωρο να ζητάει να επανέλθει η τάξη.

Για τον Κόκκαλη μπορώ να πω πάρα πολλά, σίγουρα όχι καλά, είναι γνωστά άλλωστε αυτά που του προσάπτονται. Όμως αυτό που με θίγει πραγματικά είναι άλλο. Έχω ανεχθεί κακές διαιτησίες, πέτσινα πέναλτι, κόκκινες που δεν δόθηκαν ποτέ, ακόμα και την νεκρανάσταση του Τζόρτζεβιτς από το κώμα (ο ίδιος το δήλωσε) και την ύποπτη απόδοση του Παπαδημητρίου και της Skoda που έκανε σκόντο στον Ολυμπιακό και έφαγε 4 (προσωπική μου άποψη και αμφισβητείστε την). Όμως αυτήν την ξεφτίλα ορισμένων ανθρώπων δεν την αντέχω… Αν η ομάδα μου έπαιρνε πρωτάθλημα με τον τρόπο που το δώσανε στον Ολυμπιακό θα ντρεπόμουν πολύ, ίσως θα άλλαζα ομάδα. Κι όμως, εδώ υπάρχει κόσμος που όχι μόνο δεν ντρέπεται άλλα το πανηγυρίζει κιόλας… Ζώα λέμε, οι άνθρωποι δεν νοιώθουν, τους κοροϊδεύουν όλοι κι αυτοί γουστάρουν το χάρτινο χωρίς ίχνος ντροπής, χαίρονται μόνοι τους ενώ όλοι οι άλλοι τους απαξιώνουν, νικητές στον μικρόκοσμο τους… Ίσως απλά τυπικοί νεοέλληνες! Καληνύχτα τους…

Update 25/4/2008, 17:21: το CNN ανέβασε άρθρο με τίτλο Olympiakos Gifted another title, νομίζω αυτό τα λέει όλα, κλικ εδώ.

ΑΕΚ - ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ 2007 - 2008

και όποιος το αρνείται είναι άνθρωπος αδίστακτος και ικανός να κλέψει και γλειφιτζούρι από μωρό!

"Θα ήθελα να ανακοινώσω ότι εγώ και οι συνεργάτες μου, Μάκης Αγγελίνας, Γρηγόρης Γεωργίτσας και Μίοντραγκ Μένταν, θα αποχωρήσουμε από την ομάδα στο τέλος της σεζόν. Θέλω να ευχαριστήσω τον κο Κώστα Πηλαδάκη και τον κο Κώστα Κωνστάντο για την άψογη συνεργασία των τελευταίων έξι ετών. Θέλω να ευχαριστήσω το Νίκο Λυράκη για την προσφορά και βοήθειά του στην εξέλιξή μου.

Θέλω να ευχαριστήσω τους ποδοσφαιριστές μας για τις χαρές που μας προσέφεραν και το ήθος που επέδειξαν. Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους φιλάθλους της ΑΕΛ, όπως επίσης και τους οργανωμένους, για τη στήριξη προς την ομάδα και το πρόσωπό μου. Θέλω να ευχαριστήσω όλο το προσωπικό της ομάδας για την αρμονική συνεργασία. Θέλω να ευχαριστήσω τους εκπροσώπους του Τύπου για την επικοινωνία που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια.

Η ΑΕΛ και η Λάρισα θα αποτελούν πάντα ένα ζωντανό κομμάτι στην καρδιά μου.

Σας ευχαριστώ για όλα".

ΤΑ ΨΕΥΤΙΚΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ....

Οι πρώτοι ψύλλοι μπήκαν στα αυτιά μου στα τέλη Φεβρουάριου, λίγο μετά το Ηρακλής-αεκ, όταν οι δυο παε μέσα από μια λιτή ανακοίνωση 276 λέξεων, παίρνουν από κοινού θέση για τα της διαιτησίας. Το συμπαθητικό κείμενο, σαφώς διαποτισμένο από την αγάπη των προέδρων για την ελληνική λαϊκή σκηνή, καταλήγει στο ότι από εδώ και πέρα οι τρίτοι του άνω και του κάτω χωριού δεν ανέχονται την αδικία, ούτε καν υπέρ τους και αν για τον του άνω χωριού αυτό μπορεί να σημαίνει ότι παραλαμβάνει τα λάβαρα του fair play από τον παοκ που χαρίζει δεξιά και αριστερά πρωταθλήματα, για τον του κάτω χωριού τα πράγματα είναι κάπως πιο περίπλοκα.

Ζούμε σε πολύ χαλιά καιρούς δικέ μου και φαντάζομαι ότι δεν περίμενες εμένα να σου το επισημάνω. Καθημερινά προσπαθούν να σου επιβάλουν πράγματα όπως πρωτεύουσα, ειδήσεις, ομάδα, αυτοκίνητο, κινητό και γενικώς κάθε είδους αηδία που δεν χρειάζεσαι. Παράλληλα έχουν εφεύρει και όλο το θεωρητικό υπόβαθρο που χρειάζονται τα καθάρματα για να μας την φέρουν με κατεβασμένα τα βρακιά. Μάρκετινγκ, μάνατζμεντ, στατιστική, αλέφας, όλες επιστήμες ψεύτικες, φρούδες αν και σαγηνεύτηκες παράλληλα.

Το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι να στα σπάσω, δικέ μου, όποτε κόβω εδώ την θεωρία, που στην τελική την ξέρεις και περνάω στο προκείμενο που φαντάζομαι έτσι βολεμένος που είσαι σε ντιβάνια, καρέκλες, κρεβάτια, καναπέδες, 4Α, θα σε βρει κατακέφαλα.
Υποθέτω θυμάσαι τι ωραία περνούσαμε τότε με τον μεγαλύτερο προπονητή που έχει καθίσει ποτέ σε ελληνικό πάγκο και όλο το γέλιο που είχε η απόλυση του. Ανεξαρτήτως ομάδος δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην περνούσε καλά (και τώρα αλώστε, αλλά το είδος σιγά σπανίζει ) με τα ανέκδοτα από την ιβηρική που μας πιάσανε κότσο. Την ίδια ώρα όμως, κάποιοι άλλοι περνούσαν την ώρα τους σε ανήλιαγα boardrooms σπάζοντας το κεφάλι τους για το μαγικό φίλτρο. Η καρδιά του ντεμοτεχνείου, που αποτελείται από την αφρόκρεμα κακοκουρεμένων γιάπηδων είχε επιδοθεί σε ανελέητο brainstorming, προσπαθώντας να ξαναεφεύρει την επανάσταση. Προφανώς το μοντέλο της αριστερά και της προόδου – θα πολεμήσουμε το σύστημα με τα ίδια του τα όπλα, δεν ήταν πλέον το κατάλληλο για να κατευθύνει το καράβι της ένωσης, καθώς με το laptop στο ένα χέρι και τον σταυρό στο άλλο κανείς δεν πήγε μακρύτερα από 23456 διάρκειας τύπου. Η κατάσταση απαιτούσε δραστικά μέτρα και δραστικά μέτρα επάρθησαν. Στο σημείο όπου κάθε διέξοδος είναι φραγμένη και κάθε άντρας οφείλει να ορθώσει ανάστημα και να ελπίζει, όταν όλα τα βλέμματα περιμένουν από τον ουρανό την λύτρωση, έτσι και στο ντεμοτεχνείο, στην αρχαιοελληνική τραγική στροφή των πραγμάτων, την λύση έδωσε ο από μηχανής θεός. Μόνο που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν ακριβώς θεός ….. ήταν ο δικέφαλος.

Θα ξέρεις και από την προσωπική σου ζωή, δικέ μου, με τι μαγγανείες είναι μπλεγμένοι αυτοί οι πόντιοι που μας κουβάλησαν, αντί να κάνουν κάνα δρόμο, ποσώς μάλλον οι πρωτευουσιάνοι, οι οποίοι σύμφωνα με τον θρύλο, ήτανε τόσο μυημένοι στα αποκρυφιστικά, τα μυστικά της φύσης αλλά και την επιστήμη, που όταν για παράδειγμα σκοτώνονταν οι βασιλιάδες τους στον πόλεμο, τους μαρμαρώνανε και κρατούσαν τα «αγάλματα» σε αποθήκες DNA.
Έτσι λοιπόν, ύστερα από παγανιστικές δεήσεις της καθαρίστριας του ντεμοκτιρίου, η οποία δεν άντεχε το χαλί της ομάδος και παράλληλα τύχαινε να είναι η πιο κωλοπετσωμένη γκατζομπάμπο, ο ίδιος ο δικέφαλος, το μυθικό πολεμικό πούλι της βυζαντινής Νίκαιας κατέβηκε να προστρέξει τον ντέμη και να σώσει και το ντεμοτεχνείο, το οποίο από το συνεχόμενο brainstorming ήταν ένα βήμα από το εγκεφαλικό.

Σε αυτό το σημείο θα μπορούσα να σου παραθέσω τον ακριβή διάλογο που έλαβε χώρα, αλλά είναι τόσο ακατάληπτη η γλώσσα που χρησιμοποιεί το πούλι, αλλά και ο ντεμης, που δεν θα βοηθούσε σε τίποτα. Εξάλλου δεν χρειάζεται δικέ μου γιατί είναι πολύ αργά για φυλαχτούμε από το κακό. Τι είναι αυτό που επέβαλε το, απυδιασμένο από το πόσο κοντός είναι ο άνθρωπος στον οποίο απευθυνόταν, πούλι σαν λύση? Τέρμα τα καλά παιδιά!!! Παγκόσμια κυριαρχία της αεκ μέσα από την ….μόδα!!!!!!! Όπως κάθε δικτάτορας που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και ο δικέφαλος, θα χρησιμοποιήσει την μόδα για να μας κάνει τα μυαλά πουρέ και να γίνουμε όλοι αεκ. Μας αδικούν και δεν παίρνουμε το πρωτάθλημα? Δεν συμβιβάζεται ο φέρερ για την αποζημίωση? Μικρό το κακό. Με δούρειο ίππο τα φαινομενικά άκακα emo, τους ρουφιάνους του δικέφαλου επί γης, ένα ένα τα κάστρα θα πέφτουν στον δρόμο για την τελείωση της αεκ. Το πρωτάθλημα που θα την διατηρήσει πάνω από τον τζολε, καθώς ισοβαθμούν στα 10.

Έτσι έχει ήδη μπει σε εφαρμογή το σχέδιο του πουλιού και φτάνοντας μια στροφή πριν το τέλος δυστυχώς θα πρέπει να γίνω προάγγελος κακών ειδήσεων. Δυστυχώς, δυστυχώς η αεκ θα πάρει φέτος το πρωτάθλημα και αυτό είναι ΗΔΗ γεγονός, καθώς έχει υπερκεράσει το μοναδικό εμπόδιο που έστεκε, τον Λεωνίδα και τους 300 του, δικέ οι Θερμοπύλες έπεσαν .
ΧΟΡΟΣ: ‘ΩΩΩ επίσημε αναγνώστη, ω θέαμα θλιβερότατο, που απ’ όλα αντίκρισαν τα μάτια μου ως τώρα, τον πιο μεγάλο μου έδωσες τον πόνο δρόμε, που από όλους πιότερο τους δρόμους σπάραξες την καρδιά μου, εσύ που πήρα για να έρθω εδώ, σαν άκουσα τη μοίρα σου.
Ποιο είναι το μοντέρνο σύμβολο την αντίστασης? Ποιος προσπάθησε, ίσως και μάταια και αυτό είναι που του προσδίδει διαστάσεις ήρωα,να σταματήσει τον δικέφαλο? Μα φυσικά το αντίθετο του γιν, το φως, ο γκάνταλφ, τα νεφελίμ, ο ζαγοράκης. Καθώς ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου η φύση έχει προβλέψει την ισορροπία, έτσι και το αντίρροπο του δικέφαλου είναι φυσικά ο …..δικέφαλος. Ναι δικέ μου ο ΠΑΟΚ. Μόνο τυχαίο δεν είναι το σύνθημα περί 4 γραμμάτων.

Έτσι λοιπόν ο δικέφαλος του βορρά, η ειρηνική παντιέρα του βυζαντίου, με το που αντιλήφτηκε τα μοχθηρά σχέδια του αδελφού του περί πρωταθλήματος δεν άντεξε να μένει απαθής και παίρνοντας την υλική του μορφή κατέβηκε στην μικρή τούτη γωνία του σύμπαντος και αποκαλύφτηκε μπροστά στον πρόεδρο, ο οποίος κάτι είχε ακούσει για ουσία μαγική αλλά αυτό ξεπερνούσε την φαντασία του. Του αποκαλύφτηκε το σχέδιο για πρωτάθλημα και δεν σου κρύβω δικέ μου, πως η προεδράρα μπήκε στον πειρασμό να μπει στο άρμα και να απαρνηθεί τα πιστεύω του ΠΑΟΚ ( πρόσληψη σαντός ). Ο δισταγμός του αυτός θα στοιχίσει, καθώς ο εφιάλτης, έχοντας παρεισφρήσει στις γραμμές του καλού κάνει ότι περνάει από τα χέρια του για να ευοδώσουν τα σχέδια του κακού. Επιπλέον οι δυο δικέφαλοι αποφάσισαν να γίνει η τελική μάχη στην έδρα του καλού, αλλά επειδή δεν μπορούσαν να πάρουν την Υλίκη τους μορφή μπροστά στα μάτια του γαύρου (κατώτερη θεότητα ), αποφασίσθηκε ότι θα αποτελούν το ζωοποιό το πνεύμα στην καρδιά των απλών πολεμιστών, του κόσμου.

Η συνεχεία είναι λίγο πολύ γνωστή . Η αεκ με την βοήθεια του εφιάλτη, κατατρόπωσε τον παοκ και παράλληλα ο δικέφαλος του βορρά (ο ίδιος ) έχασε για πάντα την ικανότητα να παίρνει υλική μορφή. Εγκλωβίστηκε για πάντα στην ψυχή του κόσμου του και επιπλέον χάνοντας έχασε και ένα μικρό μέρος των δυνάμεων του το οποίο αντιστοιχούσε στο μυαλό του παοκτζη. Όλα δείχνουν ότι χάθηκαν δικέ μου, όμως όσο υπάρχει ακόμη το πνεύμα του δικέφαλου του βορρά στις καρδούλες των φιλάθλων του, υπάρχει και η ελπίδα……..
ΤHE ΕΝD

Οι παίχτες του Ολυμπιακού πανηγυρίζουν με τη ψυχή τους. Χαρούμενοι, χαμογελαστοί τρέχουν απ τη μία άκρη του γηπέδου στην άλλη, πέφτουν κάτω, χοροπηδάνε σαν κατσίκια, κυλιούνται σαν τα ζώα και υποκρίνονται πως είναι ήσυχοι και δίκαιοι πρωταθλητές. Δεν είναι δυνατόν.

Όλο το σκηνικό περιλαμβάνει υποκρισία. Όσο χαρούμενος και να είσαι, υποσυνείδητα ξέρεις πως δεν έχει κριθεί το πρωτάθλημα, εκκρεμεί μια ένσταση, κάπου κολλάει το ηθικό μέρος της νίκης. Σαν τον πατέρα που περιμένει στο μαιευτήριο και βγαίνει η νοσοκόμα και του λέει "συγχαρητήρια, αγόρι" κι αυτός χαίρεται μεν, κάπου μέσα του όμως έχει μετρήσει τις μέρες και αμφιβάλλει αν το παιδί είναι δικό του, γιατί εκείνη τη μέρα είχε πάει ταξίδι με το βάζελο στην Ευρώπη (παλιά στο τέξας αυτά, οκ, ίσως λίγο ατυχές το παράδειγμα).

Μερικά χιλιόμετρα πιο βόρεια, στο ΟΑΚΑ οι παίκτες της ΑΕΚ ζουν κάτι αντίστοιχο. Περιμένουν στην αίθουσα αναμονής του μαιευτηρίου και βγαίνουν όλες οι νοσοκόμες εκτός απ τη δικιά τους. Και το παιδί θα είναι σίγουρα δικό τους κι αυτοί κερνάνε γλυκά όλο τον κόσμο, μα η νοσοκόμα που θα τους πει τα νέα λέγεται δις Γκοντό και θα την περιμένουν για πολύ ακόμα.

Θέλουν κι αυτοί να πανηγυρίσουν, πού θα βρει άλλη ευκαιρία ο Λυμπερόπουλος να πάρει πρωτάθλημα. Το χουν στο μυαλό τους. Με το που θα τελειώσει το μάτς θα κάνουν γύρο θριάμβου, θα πιαστούν χέρι χέρι και θα κάνουνε αυτό το Όλε Ολε που έχει πλακα. Μα πριν τελειώσει το μάτς μπαίνουνε οι Ούνοι μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Τους τραβάνε απο παντού, τους αγκαλιάζουν ασφυκτικά, οι ανάσες 30 ατόμων τριγύρω τους βρωμάνε - θέλουν να φύγουν μακριά απο τον κόσμο.

Είπαμε ρε παιδιά, ναι αγαπάμε τον κόσμο και όλα για αυτούς τα κάνουμε..

Μακριά και αγαπημένοι όμως!

Το σκεπτικό της όλης φάσης, κάνει μαγκα τον Γκαγκάτση και χαζούς τον Τζίγγερ και τον Ντέμη. Γιατί? Επειδή αν δεν ήταν εκπροθεσμές οι παρεμβάσεις τους προς το CAS για την κατάθεση ασφαλιστικών μέτρων, τώρα η ΑΕΚ θα πανηγύριζε ενα πρωτάθλημα... Ξέρετε γιατί? Διότι αν υπήρχαν τρείς ομάδες με το κατεπείγον στη μέση που διαμαρτύρονται και ζητούν να μην επικυρωθεί η βαθμολογία, 100% θα δικαιώνονταν, μια και σε παρόμοιες περιπτώσεις ετσι γίνεται παντοτε στα δικαστήρια. Είναι σαν να έχεις κοκα κολα και αδειο ποτήρι, και να την βάζεις μέσα...Πραγματικά τόσο απλό. Για αυτό και πίστεψα οτι θα δικαιωθεί η Καλαμαριά σε κάποια φάση. Δεν περίμενα να είναι τόσο αναλγητικοί ή τόσο κότες με λίγα λόγια!

Τι έγινε τώρα? Ο Ντέμης είναι ανθρωπος του fair play(μη χέσω) και ο Τζίγγερ ανθρωπος του ύπνου... Τόσο καιρό τους παρακαλούσε η Καλαμαριά για βοήθεια ωστε να «τρεξουν» το θέμα, και αυτοί μαλακιζοντουσαν! Μιλούσα με τους αρμόδιους ρεπορτερ των ομάδων, και μου λέγανε: «Έλα μωρέ, θα δούμε. Θα πάρουμε τον τίτλο και χωρίς το CAS» Απίστευτο! Και η Καλαμαριά πάλευε μόνη. Όταν άρχισαν τα ζόρια και κατάλαβαν οτι ο Γκαγκάτσης τους την έχει στημένη, ξύπνησαν, και μου έλεγαν στο τηλέφωνο, «Είδες, τώρα την βοηθάμε», και προσπαθούσαν με πουστιές να το κάνουν μπουρδέλο το θέμα! Ποιές πουστιές? Είπαν στην Καλαμαριά να χρησιμοποιήσει τον Βάλνερ στο τελεευταίο ματς με τον Παναθηναϊκό, για να γίνει ενσταση και να παγώσει το θέμα ωστε να προλάβουν να εκδικαστούν κανονικά τα ασφαλιστικά μέτρα! ΜΑ ΚΑΛΑ ΜΑΛΑΚΕΣ τους περάσατε στο CAS??? Αν το έκανε αυτό, θα τους κατηγορούσαν για διακωμώδηση οι άλλοι, και πάρε άλλους μείον τρείς και πίσω στην Ελλάδα. Κατάλαβαν όμωε οτι αυτό πρόκειται για βλακεία, και το μετάνιωσαν τελευταία στιγμή, μπας και τους κάτσουν οι λιγοστές πιθανότητες που έχουν τώρα. Πήγαν να το παίξουν έξυπνοι στο τέλος ενώ τόσο καιρό κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.

Ε, καλα τους έκανε ο Γκαγκάτσης λοιπόν!!! Καθυστέρησε οσο έπρεπε την υπόθεση, την πήγε εκει με μόνο αντίπαλο την Καλαμαριά και μάλιστα πεσμένη, αφου είχε φροντίσει απο πιο πριν να την καταδικάσει σε θάνατο με τις διαιτησίες του. Και την καθυστέρησε τόσο την εκδίκαση, ωστε να πάει τελευταία στιγμή με το σκεπτικό στα Ελληνικά παρακαλώ, και εκανε και το σκηνικό μπουρδέλο κάνοντας μας να φανούμε τι χώρα είμαστε οργανωτικά! Και όλα αυτά για να πάρει πρωτάθλημα ο φίλος του Κόκκαλης. Ε δεν είναι μαγκας ο Κόκκαλης??? Ε δεν είναι μαλάκες οι άλλοι? Ποιός τους φταιέι. Ποιός?

ΑΕΚ και ΠΑΟ έκαναν παρέμβαση πολύ αργά, και απλά παρακολούθησαν την δίκη. Συμμετείχαν σε αυτήν μια και στο CAS δικάζουν με τον αγγλοσαξωνκό τρόπο, και αυτοί που μπορούν να παραστούν ως έχοντες συμφέρον, μπορούν να λένε και την άποψη τους, όταν τους ζητηθεί, αλλα ως εκεί! «Τωρα ειναι αργά» που λέει και το άσμα... Το πιο απλό πράγμα που θα έκανε το CAS λοιπόν αν εκδικάζονταν οι υπόθεση λίγες μέρες πριν, θα ήταν να παγώσει το πρωτάθλημα, και να το μελετήσει, βγάζοντας την κύρια απόφαση ως τις 10 Μαίου το αργότερο, η οποία θα έλεγε, «ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟ, ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ Η ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΒΑΛΝΕΡ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΑΙ. Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟΥΣ ΒΑΘΜΟΥΣ. ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΔΟΛΟΣ ΣΤΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΤΙΜΩΡΙΑ. Τώρα??? Μάντολες! Και να δικαιωθεί η Καλαμαρια στην εκδίκαση της κύριας υπόθεσης σε λίγες ημέρες, θα αποζημειωθεί, αντιθέτως με την ΑΕΚ που χάνει το πρωτάθλημα και αφού δεν συμμετείχε στην δίκη, δεν έχει δικαίωμα αποζημίωσης και θα πάρει τα τρία μου. ΜΑΓΚΑΣ Ο ΓΚΑΓΚΑΤΣΗΣ ΝΑΙ ή ΟΧΙ? Βλάκες οι άλλοι ναι ή όχι???

Και τώρα οι Ζήκος, Ριβάλντο, ας αρκεστούν στις άστοχες δηλώσεις και στις μπηχτές για χωράφια ξένα. Στην Ελλαδα το ποδόσφαιρο παίζεται και έξω απο τα γήπεδα και το ξέρουν καλά και οι δυο. Για μένα αυτοί έγιναν ρεζίλι. Ας κατέβουν και με τα τρίτα στα play offs όπως ακούγεται. Τώρα ο Ολυμπιακός την έκανε την δουλειά του, και αντε γειά! Αυτό που μου φάνηκε περίεργο πάντως, είναι οτι οι Ολυμπιακοί στο Καραισκάκη γούσταραν περισσότερο απο πέρυσι... Πέρυσι αποδοκίμαζαν ήθελαν μεταγραφές και καλή μπάλα, φέτος όμως ήταν αλλιώς. Και τόσο καιρό έλεγαν οτι δεν ήθελαν να το πάρουν στα χαρτιά... Αυτό δεν μου άρεσε και πολύ...Αλλα, η μαγκιά, μαγκιά. Και όσο και να το θεωρώ κοινωνική αδικία για την Καλαμαριά που την έριξαν με το έτσι θέλω, το θεωρώ κοινωνική μαγκιά απο τον Κόκκαλη και κοινωνική μαλακία απο τους άλλους δύο!

Επειδή φεύγω τώρα το πρωί για διακοπές, μπορεί να αργώ να απαντάω. Θα προσπαθώ να μπαίνω κάθε μερά... Και αν τελικά υπάρξει διακίωση της Καλαμαριάς για τα ασφαλιστικά μετρα, τότε έχω λάθος πληροφόρηση και το κείμενο είναι όλο ακυρο! Όπως λάθος πληροφόρηση είχα και σήμερα για τα παιχνίδια της Β οτι ήταν στημένα, και χασαμε τα λεφτά μας πεντε άτομα απο το πιο σίγουρο. Γαμω τον Πιερικό τους! Σορυ νίκο, σορυ πανο και λοιποί, αλλα φάγαμε μοντα τρελή!

Διαβάζω ότι κάναν παρέμβαση η ΑΕΚ και ο ΠΑΟ στο CAS υπέρ της Καλαμαριάς.

Άντε για την ΑΕΚ το καταλαβαίνω, έχει ... πρωταθλητικό συμφέρον, ο ΠΑΟ όμως;

Τί ζόρι τραβάει ο ΠΑΟ;;;;;;;; 

και καθώς η διαφορά αυτή θα μπορούσε να μην υφίσταται αν δεν υπήρχε η περίπτωση Βάλνερ,

και καθώς οι οπαδοί της στο τελείωμα του πρωταθλήματος πρέπει να είναι οι μόνοι ικανοποιημένοι απο την απόδοση της ομάδας τους,

μπορούμε να ισχυριστούμε εν τέλει, πως η ΑΕΚ φέτος άξιζε πραγματικά το πρωτάθλημα.

και παραδόξως ίσως έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα να είναι καλύτερα.

Οι μεν Ολυμπιακοί να παίρνουν την κούπα που με τέτοια ψύχωση διεκδικούν, οι δε Αεκτσήδες θα λένε οτι γιαυτούς είναι σαν να το πήρανε το πρωτάθλημα και θα είναι ειλικρινά χαρούμενοι.

Και ενώ όλη η ποδοσφαιρική Ελλάδα αναρωτιέται αν θα πάει τελικά στην Α.Ε.Κ. ο "σκαμμένος" κόουτς της Α.Ε.Λ. η FytoSport για άλλη μια φορά φροντίζει για την έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση των απανταχού φυτών! Ναι είναι αλήθεια! Το "τρένο" πάει πακέτο στην αεκάρα μαζί με τον πρώην κοτσιδάκια Κλέιτον.

Η είδηση που έσκασε σαν βόμβα, μεταφέρθηκε τηλεφωνικά από τον Επίσημο ο οποίος βρίσκεται στην πρωτεύουσα για δουλειές και φυσικά, ειδησεογραφικά λαβράκια. Πιστός στο ραντεβού του με την κοσμική ζωή των Αθηνών, ο Επίσημος επισκέφθηκε το αγαπημένο του ρεστοράν στη παραλιακή προκειμένου να απολαύσει ποιοτικό θαλασσινό φαγητό, μιας και ως γνωστόν στη συμπρωτεύουσα κυκλοφορούν μόνο σαρδέλες.

Κατευθυνόμενος στο συνηθισμένο του τραπέζι, είδε τον έντρομο μαιτρ να του υποδεικνύει εναλλακτικές επιλογές καθώς το συγκεκριμένο τραπέζι ήταν κατειλημμένο από μια παρέα τριών ατόμων. Μην μπορώντας να ανεχθεί το μέγεθος της προσβολής (αφού το εν λόγω μαγαζί το έχει χτίσει από τα μπετά) ο Επίσημος άρχισε να περπατά προς την έξοδο όταν άκουσε μια γνώριμη φωνή που έμοιαζε με αυτές των κατοχικών κουκουλοφόρων ρουφιάνων: πράγματι στο τραπέζι ΤΟΥ καθόταν ο βραχύσωμος πρόεδρος της Α.Ε.Κ. παρέα με τον σημαδεμένο προπονητή του καμαριού του κάμπου και τον σταθερά υπερεκτιμημένο βραζιλιάνο επιτελικό μέσο της αελάρας.

Όπως είναι φυσικό, η περιέργια υπερνίκησε της οργής και ο Επίσημος βολέυτηκε σε παρακέιμενο τραπέζι για να ψαρέψει την είδηση. Η υποψία δεν άργησε να επιβεβαιωθεί. Ο αρΝτέμης συζητούσε με τους καμπίσιους για την επικείμενη συνύπαρξή τους στο λιβάδι των Θρακομακεδόνων. Και ενώ όλες οι απληροφόρητες αθλητικές εφημερίδες έστελναν το μαύρο άτι του θεσσαλικού κάμπου σε ομάδα που εδρέυει σε παραθαλάσσιο προάστιο των Αθηνών το τρίο σφράγισε την συνάντηση με ένα πιάτο αρκετά ασυνήθιστο για το στάτους του ρεστωράν αλλά ταυτόχρονα αρκετά συμβολικό: γαύρο παντρεμένο...

 (Μ. Χριστοδουλόπουλος)

Η ανταλλαγή και η εγκατάσταση των προσφύγων στην Παλαιά Ελλάδα έχει περιγραφεί με διάφορες εκφράσεις και από ποικίλες οπτικές γωνίες. Έχει θεωρηθεί ως έπος, ως το γεγονός που έδωσε την κινητήρια δύναμη στην ανάπτυξη της Ελλάδας, και λογικά, αφού η μαζική εισροή 1.500.000 Μικρασιατών προσέφερε στην οικονομία δαιμόνιους και έμπειρους επιχειρηματίες, και στο Ελληνικό κεφάλαιο φθηνό εργατικό δυναμικό, την εργατική δύναμη του οποίου χρησιμοποίησε σαν μοχλό. Έχει περιγραφεί όμως η έλευση των  προσφύγων και σα μια  ανεπιθύμητη είσοδος τουρκόσπορων και τουρκομεριτών, από μια μεγάλη μερίδα της Ελληνικής διανόησης που και σήμερα ακόμα κυριαρχεί στην Ελληνική πολιτική σκηνή και που θεωρεί τη Μικρασία σαν κάποιο εξωτικό μακρινό τόπο που δεν έχει καμμια σχέση με την Ελλάδα. Μνημειώδη έχουν μείνει τα πλήρη μίσους κείμενα του Βλάχου στην Καθημερινή που καλούσε το Λαϊκό Κόμμα να μη συμπεριλαμβάνει πρόσφυγες στους εκλογικούς συνδυασμούς του, και που δεν ήθελε να τους έχει ούτε βέβαια φίλους, αλλά ούτε καν αντίπαλους. Αυτό που συμβαίνει σήμερα με τους Βορειοηπειρώτες και τους Ποντίους της πρώην Σ. Ένωσης, συνέβαινε σε μια μεγακλίμακα τα χρόνια μετά την καταστροφή και την Ανταλλαγή. Οι Μικρασιάτες δεν παλιννόστησαν στην Παλαιά Ελλάδα. Δεν επέστρεψαν από όπου είχαν φύγει. Ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους, χώματα που τους έβλεπαν εκεί γενιά προς γενιά για τρείς χιλιάδες χρόνια.  Με την Ανταλλαγή, ένα μεγάλο κομμάτι του Ελληνισμού της Μικρας Ασίας, αυτό που κρατούσε σε ευθεία γραμμή την προέλευση  του απο τη Βυζαντινή Ανατολή, την πιο σημαντική περιοχή της Αυτοκρατορίας, πέρασε το Ρουβικωνα.  Εδώ και 75 χρόνια ζούμε με το βαλκανικό μόνο πνεύμονα μας, πατάμε μόνο στη μια όχθη του Αιγαίου. Είμαστε ακρωτηριασμένοι, δίχως την μικρασιατική μας διάσταση. Οι καταλήξεις των ονομάτων των προσφύγων θυμίζουν στους τρίτους αυτό που η επίσημη Ελλάδα θέλησε να ξεχάσουμε. Την Μικρασιατική καταγωγή. Αυτή την καταγωγή που σήμερα η τρίτη πια προσφυγική γενιά τείνει να αγνοεί. Όχι απαραίτητα γιατί θέλει να μη θυμάται. Όμως όχι και γιατί έτυχε. Το παλαιοελλαδικό κράτος του '23, ίδιο στην ιδεολογία με το σημερινό, θέλει να μη θυμόμαστε τη Μικρασία.

Αυτοί οι παράξενοι Έλληνες που ήρθαν το '22 εδώ δε χωρούσαν στην κοντόφθαλμη πολιτική του. Ο εκτός Ελλάδας Ελληνισμός, που μέχρι τους Βαλκανικούς ήταν πολυαριθμοτερος και πιο ανεπτυγμένος από τον εντός αυτής, αντιμετωπιζόταν πάντα σαν ένα βάρος, μια δυσάρεστη οικογενειακή υποχρέωση. Και η επίλυση του προβλήματος δια του ξεριζωμού, εξυπηρέτησε πολλές καταστάσεις: Ο πρώτος ωφελημένος ήταν η Τουρκία. Μετά την ανταλλαγή δεν θα υπάρξει άλλη Γκιαούρ Ισμίρ,  άπιστη Σμύρνη.  Σε μια περιοχή όπου οι Τούρκοι ακόμα και μετά τις γενοκτονίες των Αρμενίων και των Μικρασιατών, εξακολουθούσαν να αποτελούν μειοψηφία, η έξοδος 1.500.000 Ελλήνων (μαζί με την εξόντωση αντιστοίχου αριθμού) συντέλεσε στο να μείνει στη Μικρά Ασία πλειοψηφία πληθυσμού με Τουρκική συνείδηση (όχι προέλευση).  Από την άλλη η Ελλάδα εγκαταλείποντας τη Μεγάλη Ιδέα, δηλαδή την προσπάθεια ενσωμάτωσης πληθυσμών ελληνικών στην επικράτειά της, έμενε ουσιαστικά εγκλωβισμένη στην μίζερη προοπτική του Αθηναιοκεντρικού κράτους. Για το Ελλαδικό κρατικό μόρφωμα, οι Μικρασιάτες έπρεπε να φύγουν από τη Μικρασία. Ακολούθως, οι πρόσφυγες έπρεπε να ξεχάσουν ότι ανήκουν στην Ανατολή. Το πιο ανεπτυγμένο οικονομικά και πολιτιστικά κομμάτι του Ελληνισμού, ήρθε εδώ σε θλιβερή κατάσταση, και έπρεπε ν' αφήσει την συλλογική μνήμη αιώνων στην καραντίνα του Αη Γιώργη στο Κερατσίνι.  Αυτή ήταν η πολιτική του Ελλαδικού κράτους. Οι πρόσφυγες, ανεπιθύμητοι αλλά αναγκαίο κακό για το πριγκιπάτο των Αθηνών, έπρεπε να αφομοιωθούν, να ξεχάσουν ότι ζούσαν για 3.000 χρόνια στη γη της Ιωνίας, της Καππαδοκίας και του Πόντου, να αγνοούν ότι ΑΥΤΟΙ ήταν η πιο σημαντική πληθυσμιακή βάση του Βυζαντίου. Κι όσοι ήρθαν εδώ ήταν αυτοί που μπόρεσαν να αντισταθούν σε εξισλαμισμούς για οχτώ αιώνες, να επιβιώσουν από γενοκτονίες και να κρατήσουν ψηλά τη Ρωμέϊκη συνείδησή τους μέχρι την Ανταλλαγή. Οι πρόσφυγες που ήρθαν εδώ, όσοι γλίτωσαν από το μαχαίρι του Τούρκου, όσοι δεν χάθηκαν από εξανθηματικό τύφο στοιβαγμένοι για μήνες στα Παράλια της Ιωνίας και του Πόντου περιμένοντας να τους πάρει το καράβι για την Παλαιά Ελλάδα, όσοι επιβίωσαν από τις καραντίνες του Καραμπουρνού και του Αη Γιώργη, από τις θέρμες στα έλη της Μακεδονίας, έπρεπε να γίνουν Βαλκάνιοι. Η πρώτη γενιά έζησε στην απομόνωση του κοινωνικού ρατσισμού των Παλαιοελλαδιτών. Η δεύτερη άρχισε σιγά σιγά να δρομώνει, πετυχαίνοντας την ανάδειξη της μέσα στον Ελλαδικό κοινωνικό ιστό, και η στάση των ντόπιων άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει. ΟΜΩΣ, η αλλαγή αυτή δεν ήταν απόρροια διαφοροποίησης της αντιμετώπισης που τους επιφύλασσαν, αλλά μάλλον της σταδιακής απώλειας της μικρασιατικής ταυτότητας και συνείδησης.  Έτσι, όσοι πρόσφυγες απέφυγαν την φυσική εξόντωση υπέστησαν μια λευκή γενοκτονία που συνίσταται την απώλεια της μνήμης τους. Κι αυτό μπορεί να έχει τραγικά αποτελέσματα. Το θύμα της φυσικής γενοκτονίας, ζει στη μνήμη αυτών που γλίτωσαν. Το θύμα όμως της γενοκτονίας μνήμης δεν έχει κάποιον να το θυμηθεί. Εκεί τελειώνουν όλα.  Η Τρίτη γενιά έχει πια ξεχάσει. Ίσως ξέρει ότι οι παππούδες της ήρθαν από κάποιο μέρος μακρινό, εξωτικό. Ίσως, όταν τη ρωτούν για την καταγωγή της να λέει ότι οι παππούδες της ήρθαν από την Τουρκία, όχι τη Μικρασία. Ίσως στο γήπεδο να αποκαλεί τους ΑΕΚτζήδες Τούρκους, αυτή η τρίτη γενιά που αν δεν είχε μεσολαβήσει η καταστροφή μπορεί να έκανε βόλτες στην  προκυμαία της Σμύρνης και όχι στο Πασαλιμάνι. Η απώλεια της μνήμης των προσφύγων σημαίνει ότι αυτοί δεν πρόκειται να εγείρουν διεκδικήσεις επιστροφής στην πατρίδα. Δεν θα έχουν καν το ενδιαφέρον να την επισκεφθούν. Έτσι, θα εκχωρήσουν στους Τούρκους τη γη και τον πολιτισμό που ανέπτυσσαν εκεί για τρεις χιλιάδες χρόνια. Πιθανόν να αγωνίζονται και αυτοί σήμερα, σε έκφραση διεθνιστικής αλληλεγγύης για την επιστροφή των αρχαίων της Περγάμου στην Πέργαμο. Ποιοι; Αυτοί που τα δικαιούνται σήμερα στους χώρους όπου εγκαταστάθηκαν, ΑΥΤΟΙ που είναι κληρονόμοι εκείνου του πολιτισμού, ό,που κι αν τους έριξε σήμερα η Ανταλλαγή. Τα θύματα της λευκής γενοκτονίας θα' χουν χάσει την ταυτότητα τους.  Η απώλεια αυτής της μνήμης εξυπηρετεί και τους δύο πόλους της Ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, τόσο τις εκάστοτε Ελληνικές Κυβερνήσεις, όσο και την Τουρκία. Η εξαφάνιση από το πολιτικό σκηνικό ενός πόλου  που εγείρει πολιτιστικές τουλάχιστον  διεκδικήσεις στην άλλη όχθη του Αιγαίου  αφαιρεί ένα πονοκέφαλο από την ενδοτική πολιτική της Αθήνας, ενώ συγχρόνως είναι ένα θέμα μείον στην ατζέντα των προβλημάτων υπέρ της Ελλάδας ανάμεσα στις δύο χώρες. Συγχρόνως  η Τουρκία δεν έχει αντίπαλο στη Μικρασιατική ενδοχώρα  του Αιγαίου που να εγείρει ενοχλητικά ζητήματα. Αυτά τα τελευταία θα μπορούσαν να έχουν ποικίλες εκφάνσεις, όπως επισκέψεις στη Μικρασία, επανεγκατάσταση των προσφύγων στις εστίες τους, ή συνειδητοποίηση μέσω της επαφής μαζί τους  του ντόπιου πληθυσμού ότι είναι κι αυτοί απόγονοι εξισλαμισμένων Ελλήνων και άλλων λαών της Μικρασίας, κάτι που ήδη γίνεται. Έτσι η απώλεια της ταυτότητας των προσφύγων είναι ανάγκη τόσο του Γραικυλισμού, κυρίαρχου σήμερα, όσο και της Τουρκίας.

Πρώτο μέλημα λοιπόν του προσφυγικού Ελληνισμού είναι η διάσωση και καλλιέργεια της μνήμης της πατρίδας. Εδώ πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το εξής: Οι πατρίδες της Μικρασίας δεν είναι πια εδώ. Κάποιος κάτοικος του Πειραιά με καταγωγή από τα νησιά, την Ήπειρο, τη Δυτική Θράκη, έχει ένα σημείο αναφοράς. Μπορεί να επισκεφτεί το χώρο καταγωγής του. Έχει συγγενείς εκεί. Στους χώρους καταγωγής ζουν άνθρωποι, δημιουργούνται φιλίες, διενέξεις, έρωτες, παράγεται πολιτισμός, η γη καλλιεργείται. Γίνονται γάμοι και γιορτές. Στη Μικρασία, δεν συμβαίνει τίποτα πια, στο οποίο να συμμετέχουμε, είτε αυτοπροσώπως, είτε δια  τρίτων που μένουν εκεί και διασφαλίζουν τη συνέχεια. Είναι σαν να 'χουμε μια φωτογραφία ογδόντα τόσα χρόνια παλιά, δίχως να γνωρίζουμε τι έχει μεσολαβήσει έκτοτε. Πώς είναι σήμερα η Νίγδη, η Καισάρεια, τα Αλάτσατα. Οι φορείς του πολιτισμού, της ζωής και της δημιουργίας στη Μικρασία ήρθαν εδώ, και αντικαταστάθηκαν από άλλους, με τους οποίους δεν υπάρχει πια επαφή και συνέχεια. Η συνέχιση της δημιουργίας αυτού του πολιτισμού πρέπει μετά την Ανταλλαγή να γίνει δίχως το σημαντικότερο συνεκτικό στοιχείο: Το χώρο. Εκτός αυτού, οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στις πόλεις, βρίσκονται σε ξένο πολιτιστικό περιβάλλον, το οποίο ως ισχυρότερο αριθμητικά απειλεί τη διατήρηση της πολιτιστικής τους ιδιαιτερότητας. Έτσι, είναι εύκολο να χάσει κανείς την επαφή με τις ρίζες του. Το να αντιστραφεί αυτή η πορεία, απαιτεί συνειδητοποίηση και θέληση. Κι είναι πολύ δύσκολο να βρεί ένας τρίτης γενιάς πρόσφυγας τις ρίζες του, όταν οι παππούδες του πιθανό να μην ζούν, και οι γονείς του απλά μπορούν να μεταφέρουν ακούσματα, όχι βιώματα. Επιπλέον, κι όπου η πολιτιστική μνήμη παραμένει ζωντανή, στις καινούργιες τους εστίες, πρόσφυγες από διαφορετικές περιοχές βρίσκονται μαζί. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται μια σύνθεση των επιμέρους ταυτοτήτων και ιδιαιτεροτήτων, και έτσι να φτάνουμε σε ένα πολιτισμό της προσφυγιάς ο οποίος σίγουρα έχει διαφορετική εξέλιξη από ότι θα είχε στην Πατρίδα, πχ ο ποντιακός χορός ενοποιείται σήμερα σε μια έκφραση, δίχως να διατηρεί τις ιδιαιτερότητές κάθε περιοχής. 

Παρ' όλες τις δυσκολίες όμως, είναι μονόδρομος η διατήρηση της ταυτότητας του Μικρασιάτη μέσω της διάσωσης της μνήμης. Ενδεικτικά αναφέρω ότι οι χορευτικές ομάδες των συλλόγων, τις οποίες μπορούν να πλαισιώσουν οι νέοι είναι μια καλή αρχή για κάποιον τρίτης και τέταρτης γενιάς πρόσφυγα να ανανεώσει την επαφή του με την καταγωγή του. Αντίστοιχα, με μεγαλύτερη εμβέλεια, τα προσφυγικά αθλητικά σωματεία οφείλουν να αναδεικνύουν την προέλευση τους τόσο σε επίπεδο διοίκησης όσο και σε επίπεδο αθλητών και φιλάθλων, και είναι σημαντικό να φαίνεται αυτό. Για παράδειγμα, στην Τούμπα φίλαθλοι του ΠΑΟΚ κατεβάζουν πανώ που γράφουν "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΟΝΤΟΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑ Ο ΠΑΟΚ ΕΧΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ". Στην Νέα Φιλαδέλφεια, αντίστοιχα πανώ  που γράφουν "ΑΕΚ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΗ". Μπορεί βέβαια να αντιτάξει κανείς ότι αυτοί είναι χούλιγκαν. Μα, αυτό ακριβώς είναι το σημαντικό. Να έχει τη συνείδηση την προσφυγική ο πολύς κόσμος, όχι μόνο οι διανοούμενοι και οι παράγοντες των Μικρασιατικών σωματείων. Ξεκινώντας από τον αθλητισμό, τη μουσική και το χορό, μπορούμε να διατηρήσουμε άσβεστη τη μνήμη μας. Κι αν σήμερα το πετύχουμε αυτό, αύριο μπορούμε να πετύχουμε ακόμα περισσότερα.  Βέβαια, η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη στις περιοχές που κατοικούνται μαζικά από πρόσφυγες, σε πολλές  απ' αυτές τις περιοχές υπάρχουν κέντρα μελετών με πολύπλευρη πολιτιστική δραστηριότητα. Το πρόβλημα της λευκής γενοκτονίας εντοπίζεται κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου έτσι και αλλιώς η συνειδητοποίηση  της ιδιαίτερης  καταγωγής χάνεται. Όμως, για τους προερχόμενους από περιοχές της Ελλαδικής Επικράτειας, η επίσκεψη στο χωριό υπάρχει σα δυνατότητα αναβάπτισης. Αντίθετα, εμείς δεν μπορούμε να το έχουμε αυτό προς το παρόν. Έτσι, δεν υπάρχουν καθόλου αναφορές γεωγραφικές, και μάλιστα σε πρόσφυγες που είναι γόνοι γάμου Μικρασιατη-Ελλαδίτη, η ευχέρεια αναφοράς στο χωριό του Ελλαδίτη γονιού αποκτά μια δυναμική που τείνει να υποβαθμίσει την συνείδηση της προσφυγικής  καταγωγής.  Πρώτο λοιπόν βήμα είναι η διάσωση και διατήρηση  της μνήμης μας.  Το επόμενο βήμα, είναι η ανάκτηση της επαφής με τη γή μας. Είναι γνωστό ότι γίνονται ταξίδια από πρόσφυγες πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς πίσω στην πατρίδα. Ίσως όμως δεν είναι γνωστό ότι υπάρχουν μεμονωμένες περιπτώσεις προσφύγων που αγοράζουν από τον Τούρκο τα σπίτια που οι παππούδες τους άφησαν κατά την ανταλλαγή. Πύκνωση των επαφών με την πατρίδα, σημαίνει και γνωριμία με τους λαούς που κατοικούν σήμερα τη Μικρασία. Κάποιοι από τους σημερινούς της κατοίκους είναι βέβαια Τούρκοι. Άλλοι, είναι εξισλαμισμένοι Έλληνες του Πόντου, της Μακεδονίας και της Κρήτης, οι οποίοι με την ανταλλαγή είτε δεν ήρθαν στην Παλαιά Ελλάδα είτε μεταφέρθηκαν στην Καππαδοκία και το Αϊβαλί αντίστοιχα, και έτσι στα σπίτια των Ελλήνων συνέχισαν να κατοικούν Έλληνες. Και βέβαια, στους τόπους καταγωγής των προσφύγων, οι μουσουλμάνοι κάτοικοι του '22 συνεχίζουν και σήμερα να ζουν εκεί. Και πολλοί απ' αυτούς είναι εξ' αίματος συγγενείς των δικών μας προσφύγων, είναι ξαδέλφια τους  από αδέλφια των παππούδων τους που τούρκεψαν.